De illuminatione cordis

6 C

eſſentia non refertur ⁊ tū ꝑſona refert̉. quiavicꝫ eſſentia non eſt per ſe primo modo etconuertibiliter idem cū perſona. non ꝙ aliqua non identitas vel diſtinctō ſit inter eſſentiam ⁊ patrem: ſed bene inter patrem etfilium. nec in creaturis ſimile reperitur/ qꝛnullam poſſibile eſt eſſe ſimpliciter vnamillimitatā ⁊ vſquequaqꝫ ꝑfectā. ¶ Uigorhuius p̄cioſe margarite q̄ deus eſt/ ꝓducitlibere ꝯtingenter tanqͣꝫ ad extra radios aliquos ⁊ fulgores. Et nullo modo neceſſitate finis vel agentis alioqͥn non eēt ens vſq̄quaqꝫ ⁊ vniuoce perfectū ſi reqͥreret ad eēſuum exiſtentiam creature. Et iteruꝫ / ſi deneceſſitate agerer ad extra/ nihil poſſet euenire ꝯtingenter/ ⁊ ceſſaret omnis religio.Immo ⁊ qd̓libet ens eſſet infinitum/ cumfieret naturaliter a potentia infinita. Hoceſt ſtultum dei quod ſapientiꝰ eſt hominibus nolentibꝰ intelligere deū nō agere quomodolibet ex arbitrij libertate ſed neceſfitate naturali. Unde obſcuratuꝫ factum eſtinſipiens cor eoꝝ/ vt dicerent mundū eternum/ cum ceteris erroribus/ ⁊ blaſphemijſinfinitis ¶ Uigor huius p̄cioſe margarite/ candor ⁊ decor animos ꝯtemplantiumip̄am ſub noīe entis puriſſimi rapiūt ad agendum res mirabiles/ ⁊ ad ꝯgͦſcendū resſuꝑnaturales/ ⁊ ad diligēduꝫ res ſpirituales cognitas in enigmate. ¶ Uigor huiusmargarite candor ⁊ decor/ mouent ⁊ attrahunt animos contemplantiū circulo quodam intelligibili miris modis/ vbi coincidunt tres cauſe. que ſunt efficiens ⁊ formanon quidem intrinſeca/ conſtituens ſed exemplaris. ⁊ ip̄e finis qui mouet non vt forma cognoſcentis ſed vt eſt res talis in ſeipſa/ quia ip̄e mouet vt res appetitū non vt ēcognitio ¶ Uigor huius margarite cādor⁊ decor/ poſſunt allicere ⁊ afficere prius animos contemplantium/ ad dilectionemqͣꝫ ad intellectualem cognitionem. ſed nonfine miraculo ſpirituſſanctilſe per charitatem mirabiliter diffundentis/ ⁊ mentis apicem ſingulariter inflāmantis. quia ſcd̓mcurſum naturalis vie intellectus non intelligit non inſpecto fantaſmate. nec voluntas aliquid vult obiecto non ſibi prius ꝑintellectum preſentato/ niſi loquamur devolitione tamtummodo naturali. ¶ Precioſior eſt margarita cognitionis entis puri/ qͣꝫ altera cognitō de deo que poſſet naturaliter adipiſci/ imo ⁊ certior eſt qͣꝫ altera q̄

uis noticia de qͥdditate ſubſtantiarum viſibilium vel inuiſibilū naturaliter in hac vita/ de quibus hic intuitiue nihil ſcimus. etde accidentibus pauciſſima/ in quibus aliquando fallacia non contingat ¶ Precioſitas ⁊ certitudo margarite non repugnaicognitioni fidei de diuinis neqꝫ meritumdiminuit. Semper enim minor ⁊ obſcurior remanet cognitio vie qͣꝫ ſit illa quam ſperamus in patra recepturos ¶ Precioſitashuius margarite non obinde minuitur ꝙad praxim deducitur diuine dilectionis eticultus ⁊ laudis. immo finis eius eſt huiuſmodi praxis. Apoſtolo teſte ⁊ chriſto reuelnate/ ꝙ finis legis eſt charitas/ que colerefacit deum ex tota mente ſine obliuione. extoto corde id eſt intellectu ſine errore. ex tota anima. id eſt voluntate ſine contradictōne/ ⁊ extota virtute ſine defectione. Et heceſt felicitas initialis huius vie. pro qua ſidederit homo omnem ſubſtantiam ſuam/quaſi nihil deſpiciet eam. ¶ Precioſitashuius margarite non formatur in nobisde lege communi/ ſi nō ab inferioribus ſenſibus aſcendamus ad intelligentiam/ quieſt proprius locus ⁊ matrix eiꝰ/ quāuis radicale ſeminarium deſcendat a rore celeſtiſinfluentie/ in prima creatione rationalisanime. Secus de margarita fidei/ vel patrie glorioſe/ que ſupernaliter inuenitur/ atqꝫ gratis infuſa formatur ¶ Emitur hec p̄cioſa margarita tanto precio qͣꝫtum habethomo/ ſi prius illam tota ſolicitudine queſięrit/ in aquis ⁊ littoribꝰ magni maris naturalium ſtudiorum/ per foſſioneꝫ ⁊ depurationem vehementem/ ⁊ aſſiduam confricationem ſanctarum meditationum ¶Emit̉ hec margarita ſi pͥus abeat homo ſerelinquens/ ⁊ vniuerſa que habet vendenſ⁊ hoc ſcd̓m hominem exteriorem ⁊ humanam conuerſationem. Et ſi redeat homointerior conuerſus ad cor ſue mentis / vbigignat̉. nutriat̉. depuret̉. vegetet̉. ⁊ augeat̉traſformatus de claritate in claritatem/ vſqꝫ ad perfectionem habendam in celis. ¶Emitur hec margarita tanqͣꝫ ſufficiēs poſſeſſio cordis/ quia per eam et in ea poſſidetur non terra ſolum. non celum ſolum. ſeddominus terre et celi celorum. Qui ſi nonſufficit tibi. nimis auarus es. immo iamnihil es ¶ Emitur hec margarita conuenientius in ſolitudine. conſeruatur illic inſuꝑ ſuꝰ cādor aptiꝰ qͣꝫ in vrbiū tetra fuligīe