Octaua pars de miſtica
ferrū aliud ad ſe valeat trahere. ſic vapor qͥeſt ſub̓aliter aqͣ/ leuitatē accipit ⁊ quandaꝫex caloreaeris ꝯditionē. ¶ Dāt alij ſimilitudinē generaliter ꝓ p̄fate vnionis manuductiōe de vnione materie ad formā ſeu ꝑfectibilis ad ſuū ꝑfectū. Conſtat nimiꝝ ꝙmateria an̄ ſuſceptionē forme īꝑfecta eſt/ etſine decore/ ſine v̓tute/ ſine actiōe det̉ ei forma/ mox venit ad ꝑfectionē iuxta forme ſibi vnite ꝓprietatē. Sic aīa pͥus qͣꝫ vniaturdeo/ ꝑ viuificū amorē/ manet in qͣdam morte ſpūali/ ſine decore/ ſine v̓tute ad actus vificos meriti vite eterne. Si aūt deo ꝯiungat̉ tanqͣꝫ fontali totiꝰ vite pͥncipio/ dat̉ ſibi vita q̄dam diuina. nō qͥdem ꝑ formaleꝫinheſionē dei ad aīam. hͦ enī repugnat diuine ꝑfectioni ſꝫ ꝑ illapſū q̄ndam intimiorē ⁊ſpūalē/ ſecluſa īꝑfectiōe qͣlibet ⁊ hoc mediāte amore/ tanqͣꝫ qͣlitatiua ⁊ armonica diſpofitione qͦdammodo ꝓportionabiliter/ ſicutdiſpoſitio materie p̄reqͥritur nec tn̄ ſufficitad hūane forme ſuſceptionē ¶ Premiſſisigit̉ his ſimilitudinibꝰ dicam ꝯſequenterad eas/ ꝙ amor ſicut calor naturā hꝫ ꝯgregādi ſeu vniēdi omogenea/ ſicut etiā ſeꝑat⁊ diuidit etherogenea. Cōſtat aūt ꝙ ſpūalia cū ſpūalibꝰ omogenitatē qͣndā .i. ſil̓itudinē ſeruāt adinuicē ⁊ a corꝑalibꝰ ſeu terreſtribꝰ ſint diſſimilia. Oē igr̄ qd̓ in hoīe reperit̉ ſpūale vel diuinū ſegregat̉ quodāmodo ꝑ amorē vnificū ab omī eo qd̓ terreſtreeſt atqꝫ corporeū ſic fit ibi diuiſio ſpūs ⁊ anime .i. ſpūalitatis ⁊ aīalitatis ⁊ ſeuſualitatis ⁊ ſeꝑatur p̄cioſum a vili/ ⁊ qꝛ deus ſpūſeſt ⁊ ſil̓itudo eſt cā vnionis/ ꝑſpicuū eſt curſpūs rōnalis ſic depuratꝰ ⁊ defecatus/ vnit̉ſpūi diuino/ qꝛ vicꝫ ſil̓is efficitur cū deoAddamus tn̄ alterā huius vnionis cām etiā qͦ ad ea q̄ corpus ip̄m reſpiciūt. Spūsitaqꝫ ſic aſſimilatus deo/ ſic qͣlificatꝰ/ ⁊ affectuſ ꝑ amorē qͣlificat ⁊ afficit ꝯſeq̄nter corpus ꝓpriū tanqͣꝫ ſuū formabile ſeu materiale/ ꝑ redūdantiā ſpūs ad corpꝰ. Quo fit vtcorpus ꝓpriū ſic hītuatū ⁊ affectū/ induat ⁊gerat qͣſdā ꝓprietates ip̄ius ſpūs ꝓprijs vl̓derelictis vel multū ab actione ſuſpenſis.Inde eſt dictū ariſto. in virtuoſo inqͥt oīaconſonant rōni. Sic ergo ſpūs noſter tractus a deo trahit ꝯſequēter ea que corꝑisſunt/ ac ꝓinde reſultat vnio mirabilis ſpiritus ad deū/ ⁊ corporis ad ſpiritum.Conſidera. XLII.
quietem aīe in deo ẜm triplicē ip̄ius tenſionem oſtendit/ ꝓut ſancte trinitati ſil̓itudinarie quodāmō in eadē ſtabilitatur.Er p̄dictā amoroſam vnionē in qͣmiſtica theologia ꝯſiſtere videtur.aīa qͥetatur. ſatiat̉ ⁊ ſtabilit̉. quodfacile eſt in pͥmis ex priori deducerere ⁊ Nācū res q̄libet ſit inqͥete/ dū ꝑfectōnē ſuā adepta eſt illiqꝫ coniūcta. ⁊ ſpūs noſter vnitur⁊ cōiungitur ſummo ꝑfectibili/ ꝑ amoremꝑfectū/ vt exinde qͥetetur ſatietur ⁊ ſtabiliatur neceſſe eſt. Sic materia in forma hīta.ſic lapis in centro poſitus. ſic res q̄libet inadepto fine ſuo qͥetatur. Aīa qͥppe rōnalisdum coniūgitur ⁊ vnit̉ deo copulatur ſuoſummo bono. Eſt enī deus ſummū bonuꝫeius eſt centꝝ eius/ finis/ totaqꝫ ipſius ꝑfectio/ qͥd ergo aliud ip̄a requireret? aut adqͥd aliud vlterius inhiaret. ¶ Porro in ipſa aīa ꝯſidero tres tendentias pͥncipales/ ꝓportionabiliter ad triplicē vim eiꝰ ſiue potentiā. quaꝝ vna eſt ꝯcupiſcibilis. alia rōnalis. tertia iraſcibilis noīatur. ꝯcupiſcibilis tendit in bonū. rōnalis in veꝝ. iraſcibilis in arduū. Sic aīa ꝑ has vires tendentiam habet in bn̄dictam ⁊ ſanctā trinitatemNimiꝝ qꝛ ad eā ⁊ eius ſimilitudinē facta ēeiuſqꝫ imago conſtituta. ¶ Attribuimusitaqꝫ ſpūſancto bonitatē ⁊ ad hanc tenditvis ꝯcupiſcibilis. attribuimus filio veritatem ⁊ ad hanc tendit vis rōnalis/ attribuimus pr̄i potentiā maieſtatē. ⁊ gl̓iam. ⁊ adhͦ tēdit vis iraſcibil̓. Oportet igit̉ vt his viribꝰ ſatiatꝭ ꝑ ꝯiūctōeꝫ cuiuſlibet cū ſuo ſup̄mo appetibili/ aīa rōalis total̓r ſatiet̉. qͥetetur ⁊ ſtabiliatur/ nā ſi delectatio ī bono cōueniente ⁊ voluptatis ſuauitate q̄ritur qͥdde aīe voluptate/ btā maxime; ſentiendū ē?Audiamus qͥd ꝓpheta dicit ad dn̄m. Torrente voluptatis tue potabis eos. Oīs aūtdelectatio in infimis/ plus aloēs qͣꝫ mellishabet inqͥt ſatiricus/ lingit enī mel in ſentibus ⁊ vrticis/ ꝓpter qd̓ recte dicit Boetiushabet hͦ voluptas oīs ꝙ ſtimulis agit fruētes. Si p̄terea querit̉ veritatis cognitioconuertat̉ aſpectus ad verbū diuinū; velutad artē primā;: cuius exemplar veꝝ eſt eſſeveꝝ. Si deniqꝫ potentia ſi gl̓ia. ſi opulentia. ſi dignitas q̄ratur. hec oīa eſt deus aīeeū diligēti/ qꝛ eſt merces ſua magna nimisin qͦ ⁊ oīa ſe poſſe gl̓iatur apl̓us. Oīa inqͥtpoſſum in eo qͥ me ꝯfortat. Deꝰ ergo finiseſt anīe/ ⁊ eius vltima ꝑfectio ipſe eſt velut
R