De cōſolatiōe theologie

ſtare vult. nō aliter ſpem certā dicimus ꝑdeliberatā voluntatis adherētiam. neqꝫenī ſpes eſt in aſſenſu et vi rationali / ſeddeſiderio ⁊ expectatōne virtutis iraſcibilis tendentis in ardua. quod deſideriumtendentia/ vel expectatō reꝑitur in virtute ſpei cum tanta certitudine ꝑ adherentiam volūtatis/ ꝙ ꝑ nullius temptatōnisvel recogitatiōis inſultū vult ab ea ſemeteuellere ¶ Conſurgit ex radice ſimili certitudo in aſſenſu fidei; dū ꝑ nullas rationes vel fantaſias fidē impugnantes/ vultderelinquere/ quo minus ſtet in fide/ adobeditionē dei ⁊ meriti conquiſitiōem.¶ Quartū metꝝ primi dimetrum Iambicū.Ue mōtis alto ſtat iugoQuercus ſuis radicibusq ¶ Defixa nitens fortiter?¶Uentos et imbres non timet:¶ Aſſumit hinc plus viriumQuo plus in imo ſe locatConcuſſa venti turbine/Sic ſpes ferens tentamina¶ Antheus inuictus fuitDum cautus incubans humiNon vult in altum ſurrigiElatus ilico perit.Que collocatur ſaxeoDomus loco fideliter/Uenti/ pluuie/ fluminaDeſeuiant/ nunqͣꝫ ruit.¶ Herere vos ſpe firmiterUeſtro loco nitamini.Ueſter locus certe deus;Quo ſpes reponit certior.¶ Proſa quarta primi libri¶ Monicus.Iſum eſt aliquibus o volucerv ¶ ꝙ ſpes in preſcitis ſemꝑ ſit errōnea Id enī ſe putant habituros quo carebunt. Alij volentes hāc abſurditatē euadere dixerūt ſpemin hac cōditionali exiſtere. Si legem deiobẜuauero ſaluꝰ ero. ¶ Uolucer ¶ Monice. nec hoc vltimū ſufficit ad ſpem. ſtaret enī cum deſperatōe talis cōditio. Necprimū ſobrie dictū eſt; ꝙ deus obliget reprobos ad errandū/ ſicut obligat ad ſpe-

randū. Proinde ſpes ad certā beatitudinis expectatōem/ ſic ſe habet. Ponit ſibiꝑ fidem/ ꝙ eſt aliqua talis beatitudo. iungit ꝙ ad illā pura liberalitate ⁊ gratia deus ab eterno quoſdā predeſtinat ⁊ eligit.Addit ꝙ ad conſecutōnem hmōi finalisbeatitudinis; ordinauit media cōuenientia/ varijs modis ſine numero Inter quemediū precipuū eſt gratia. que ideo dicitur vita eterna. quia pignus eius eſt/ velarra. Hanc autem gratiā nulli dedit neqꝫdaturus eſt; niſi ꝑ mediū mediatoris deiet hominū Quā gratiā pro omnibꝰ meruit ad ſufficientiā. ſed non ad efficaciā. niſi incorꝑatis ſibi per fidem habitualē/ vtin paruulis. vel actualem ⁊ habitualem q̄per dilectiōem ꝑſeueranter operatur. quefides minꝰ explicita fuit in prophetis tēpore legis ſcripte/ qͣꝫ in apoſtolis temꝑegratie. Et longe minus in philoſophis ⁊alijs gentilibꝰ ꝓ lege nature. Quāuis enīom̄es accedentes ad deum oporteret credere ꝙ deus eſt. ⁊ ꝙ inquirentibꝰ ſe remunerator ſit. quis eſſꝫ tamē modus quo talis remuneratio cōſequeretur/ ꝑ myſterium videlicet incarnatōnis filij dei. ſicutnon erat explicite reuelatū/ ſic nec explicita fide credendū. Ceterum ſpes taliter inſtructa ꝑ fidem. que ſuus eſt oculus/ figitin primis deſideriū ſuū ad beatitudinisadeptōem tanqͣꝫ ad finem. Et ab illo deſiderio nequaqͣꝫ vult auelli. Deinde deſiderat media quelibꝫ ad huius finis aſſecutōem per dei ꝓuidentiā ordinata/ ꝑ armaiuſticie ſicut dicit apoſtolus. a dextris eta ſiniſtris. per gloriā ⁊ ignobilitatem. perinfamiā et bonam famam ⁊cͣ. Fides itaqꝫrurſus dicit ei / ꝙ diligētibus deum ⁊ ſperantibus in eo/ omnia cooꝑantur in bonum / ſicut tradit apoſtolus ꝙ om̄ia noſtra ſunt/ conformiter ad chriſtū. Primūquerite regnū dei/ ⁊ omnia hec adijcient̉vobis. neqꝫ talium aliquis predeſtinatorum peribit vnqͣꝫ. Quo contra fit de reprobis qͥbus omnia cedunt in malum/etiam aliena bona que in ſcādalum ſibivertunt ⁊ ruinā. Nihilominꝰ quoniā ignotum nobis eſt quos vult inter homines deus ⁊ qualiter ſaluos fieri/ oꝑandūeſt bonum ad omnes/ vel orando/ vel cōmonendo/ vel hortando/ vel increpādovel ab erroribꝰ ⁊ vitijs abducere ſatagēdoIta ſagena caritatis ꝯcludit ī ſe bonos ⁊

O