De ſpirituſancto

4 5

homines pauciſſimi et ignobiles et īopesreplētes mūdum euangelio dei qd̓ erat legibꝰ ⁊ moribꝰ inueteratis ſumme cōtrariūiudeis ſcādalū ⁊ grecis ſtulticia ſicut Augꝰet Chriẜ. elegāter exaggerant in cōfirmationem legis noſtre. Hec inqͣꝫ oīa ⁊ ſil̓ia miracula ſi ad ſola corꝑalia reſpicias/ videntur eſſe motui naturali cōtraria. Si ꝟo naturam cōꝑaueris ad grām/ iudicabis naturam vt ancillā gr̄e ſicut dn̄e/ ordinabiliterparuiſſe. Ordo qͥppe qualis alter rectior cͣlis naturalior eſt/ qͣꝫ vt replente ſpūſctō orbem terrarū/ noua fiant oīa. nouus rex; nōua lex. noua ſigna noua miracula? Innoua ſigna. immuta miracula petit ſapiens.Et in Apoc̄. dixit. Qui ſedet ī throno. eccenouafacio oīa. ¶ Potuerāt ī lōgiſſimū ꝓtrahi. ſꝫ ꝓpoſiti memor ad alterā me tranſfero cōſideratiōem.Secunda cōſidera¶ Spūs dn̄i dū replet hoīeꝫ incolā orbisterrarū nō neceſſitate ſicut dictū eſt. ſꝫ ſpōtanea volūtate attollit ip̄m. vt in arcem cōtemplatiue ꝑfectionis aſcēdat. ¶ Ip̄am ſiquidē ſpūs dn̄i repletiōem cōſequit̉ liberamentis eleuatio ſurſum ducens. Inſtar teſte Qui. de qua ferunt ꝙ repleta rore ⁊ obſtructa / ſi ad feruidū ſolem expoſita ſit/ ſuiſum abit. Myſtice. ros gr̄a. Pondus meūinqͥt Augꝰ. amor meus Illo feror quocūqꝫ feror. hoc ꝑfectū amoris pondus (ſi nōꝓotius leuitas dicēda eſt) emergere fac̄ ſpiritum a turbida fluctuantiū fantaſmatū etexundantiū deſiderioꝝ carnaliū/ tetra caligine. vt ſuꝑas liber euadat ī auras. vt feratur ſuꝑ aquas cogitationū vagantiū ⁊ inſtabiliū. ſomnioqꝫ ſimiliū. vt eruat̉ de tenebris ⁊ vmbra mortis. Ubi prius erat vinctus in mendicitate ⁊ ferro male cōſuetudinis ⁊ fomitis originalis ¶ Senſerat experimento felici repletiōem hanc ſpūs dn̄iſurſum agentē ip̄a mr̄ Auguſtini ſctā monica Hec aliqn̄ in eccīa ſct̄ī Cypriani martiris ſuſceꝑat ſacrā cōiem. in qͣ plenitudogr̄e velut in ſuo fonte ſumit̉. tum ꝓtinꝰ corpore a terra leuato/ tales erupit in voces.Uolemus in celū. volemus in celū fidelesA qua dum poſtmodū quereret̉ qͥd ſibivoluiſſet hec inſolita clamoſitas ⁊ eleuatio.Ip̄a vt erat tota colūbine ſimplicitatꝭ/ piebenigneqꝫ rn̄dit. Et qͥd vultis. qͥd queritꝭCor meū ⁊ caro mea exultauerūt in deū vi

uum Congruit id qd̓ ſequitur Altaria tuadn̄e virtutū. ſupple cōtulerūt hanc eleuatōnem ¶ Tale aliqͥd de ſctō Thoma referūtcuius corpus etiam cōtemplatio leuabata terra. Sic in beatis pnīe ſpeculis mariamagdalena ⁊ maria egyptiaca factū legimꝰQuid d̓ ip̄a noſtra iuuecula tympaniſtriaExultauit inqͥt .i. extra ſe ſaltauit ſpūs meꝰin deo ſalutari meo. Sil̓e aliqͥd ſenſit Auguſtinus qͥ deo loquens cōfitebat̉. Introducis me aliqn̄ in affectū quendā īnuſitatū valde. qui ſi ꝑficiatur neſcio quid erit ꝙiſta vita nō erit. ſed reſorbeor ¶ Hec eſt aſcenſio in deū quā petebat qͥ dicebat Quisdabit mihi pennas ſicut colūbe ⁊ volabo ⁊reqͥeſcam? Oro que ſunt penne tales? niſiip̄a cōtemplatio que deſcribit̉ a cōtemplatiuo Richardo. qd̓ eſt liber mētis intuitusin diuina ſpectacula cū admiratione ſuſpēſus. Uel vt Augꝰ ait. Cōtemplatio eſt addei inuiſibilia ſalubriter afficiens animūmentis illuſtratio vel illuminatio. Uel vtHug. placet. Cōtemplatio eſt viuacitasintelligētie. q̄ cuncta palam hn̄s aꝑta viſion cognoſcit. Un̄ eſt illud ſpūs oīa ſcrutatur. glo. ſcrutari facit. etiam ꝓfunda dei.Ad qd̓ reducitur illud ecc̄s. Luſtrās vniſa in circūitu celeſtiū ſcꝫ terreſtriū ⁊ infernorum ꝑgit ſpūs. Seqͥtur ⁊ in ſuos circulosreuertitur. Hoc ſit dū ꝓpriā ꝑuitatē defectibilitatemqꝫ cōſiderat. ¶ Hanc cōſiderationem ſeqͥtur lachrymoſa deuotio flāte ſpūſancto. Nam flauit ſpūs eius ⁊ fluēt aque.In qͥbus aqͥs lacrimarū ſe lauat. balneat.⁊ baptiſat cōtemplantis aīa quēadmoduꝫdixit ad apl̓os xp̄s. Uos antem baptiſabimini ſpirituſancto ¶ Et qm̄ nihil ita animam lauat purificat decorat illuminat ⁊ eleuat ſicut intima compunctiōis deuotio.Ad hanc ſeq̄tur mentis illuminatio. nouaua q̄dam neomenia iuxta illud yſa. Nō abſcondā vltra faciem meam ab eis eo ꝙ effuderim ſuꝑ eos ſpūm meū ¶ Hec aūt facies dei plena grarū que eſt ſol iuſticie/ nullarōne videri pōt ſine delectatiōe qꝛ dulce lumen ⁊ delectabile eſt oculis intellige ſanisvidere ſolē. Tunc ſentitur virtus ⁊ veritasillius verbi. Spūs meus ſuꝑ mel dulcis.Qd̓ ſenſerat ſapiens qui iocudus exclamabat O qͣꝫ bonus ⁊ ſuauis eſt dn̄e ſpūs tuꝰin nobis. Tūc enī ẜm meliorem mētꝭ nr̄e⁊rōis virtutem/ ineffabilibꝰ ⁊ ignotis ineffabiliter ⁊ ignote cōiūgimur ait Dioniſiꝰ

OO 3

Q

R