Sermo

nominatur. Fiat repente de celo quaſi vehemens ſonitus diuinoꝝ iudicioꝝ; qͣſi terre faciēs. vt a timore dei cōcipiat̉ ſpūs ſalutꝭ. vt deniqꝫ d̓ ſuꝑmiſſo igne/ fiat inflāmatūcor et renes carnaliū affectionū/ cōmutent̉in deſideria fruentia fluentoꝝ ſuꝑnorū fōtis vite. Quiſquis ſibi receptaculū tale ꝑauerit; replebit eū mūdans diuinitas deitatis. ¶ Atuero mirabile nimis eſt ⁊ neſcioſi magis intimo guſtu ⁊ exꝑimēto cognoſcibileqͣꝫ explicabile verbo. quā rōe fieri p̄tvt ſpūſſctūs p̄ueniat aīam quā repleturuseſt. nō p̄uentus ex oꝑbꝰ vel meritis. quoniam nō ex oꝑbꝰ ſed ex vocāte dictū ē Iacobdilexi. Eſau aūt ſꝑ odio habui. Ip̄aꝫ nihilominus aīam cohortant̉ ſcripture ſacre. vtſe p̄ꝑaret. vt ſe diſponat. vt faciat qd̓ in ſe ē.p̄dictis ⁊ ſil̓ibꝰ modis. orādo. lachrimādo.gemēdo. velut aliqd̓ oꝑet̉ ad ſpūſſctī ſuſceptiōem. Nā ⁊ dei coadiutores eſſe tradit apl̓us. Et certe ſi nihil ꝓrſus coagit arbitrium. vn̄ meritū ¶ Fatendū eſt pleue coagitꝑ cōſenſum ſpontaneū/ obediētē p̄monitioni ſpūſſctī. ſed vt ita coagat ⁊ obediat hociam nō ex ſe eſt ſine gr̄a. ſed qꝛ gr̄a p̄nentuꝫeſt ⁊ ꝑ eā ſalubriter tractū. Neqꝫ tn̄ iō minꝰad meritū deputat̉ aīe cōſenſus hmōi/ ſic̄ acriter arguit. Proſꝑ ꝯtra caſſianū/ dū ē iſtecōſenſus viuificatus ⁊ formatꝰ a gr̄a. qͣꝫ ſiꝑ impoſſibile ꝯſenſum hūc ex puris naturalibꝰ elicuiſſet ſine gr̄a. īmo placētior ⁊ acceptior tāto eſt deo cōſenſus talis. qͣꝫto deꝰin eo magis inuenit munꝰ ſuū qd̓ acceptet.ſicut bn̄ficians nō iō minꝰ. ſed plus amatbn̄ſiciatū. Aīa ꝓinde reddit̉ hūilior ⁊ deo gͣtior. ex ea cōſideratione ꝙ qͥcqͥd hꝫ meritip̄uentrix gr̄a donat. ¶ Quo cōtra ſtultiſſima eſt p̄ſumptio putantiū ſe p̄uenire deū/ip̄mqꝫ velut obſeqͥ ſeruiliter ad hoīs actionem. Error iſte fuit pelagionoꝝ. ⁊ oīm ē qͥſapiētes ſunt in oculis ſuis. qͥ terrena ſapiunt. nec iſta ꝑciꝑe q̄ dei ſunt pūt. niſi docuerit ⁊ repleuerit eos miſericorditer ſpiritusdn̄i repulſo ſpū tumido mūdi. ¶ Demusq̄ſo ſalutē nr̄aꝫ nō nob̓ ſed deo qꝛ ſi fec̄ nos⁊ nō ip̄i nos in eſſe nature dicēte pſalmiſtanō minꝰ cōfitendū eſt de eſſe gr̄e qd̓ ē recreatio q̄dā. Docet hoc or̄o pſalmiſte. Emit.ſpi. t. ⁊ crea. ⁊c̄. ¶ Scādaliſant̉ aliūde homines qͣles p̄diximus carnales filij huiꝰ ſeculi. qꝛ nō rapiūt ꝙ hmōi p̄uentio non tollat lib̓tatē atqꝫ neceſſitatē. Aut quin ī deoſit inuenire viciſſitudinis obūbratiōeꝫ aut

ꝑſonaꝝ acceptiōem vel inefricaciam oꝑationis. dū a p̄uentiōe reſilit qͥs ⁊ peccat. Inducūt p̄terea illud Augꝰ. ꝙ deus ſic res adminiſtrat vt eas ꝓprios motus agere ſinat.Liberū arbitriū cur ab hac lege inqͥunt dicetur exemptū? Nec exēptū eſt fatemur. qͥnſinat ip̄m agere deus ꝓprios motus ſue lib̓tatis. īmo tanto liberius ⁊ efficatius ſinit.qͣꝫto ip̄m ampliori p̄uenit gr̄a. viuificat informat corroborat ⁊ languiduꝫ erigit ⁊ ſanat. Puto (exempli gratia) ꝙ dū egrotꝰ hōſanatur a deo; nō idcirco deū eū ꝓprios motus agere nō ſinit. ſed ad eoſdem aptioremreddit. ¶ Addatur ad hec/ cōſideratio ſaluberrima ⁊ alta ꝙ in ordine ⁊ latitudine ſpiritualiū chariſmatū/ inueniūtur ꝓprij motꝰſingularū virtutū ſuo mō diuiniori liberiori ⁊ excellentiori quēadmodū ſuos motꝰhabet naturaliū agentiū ordo. vt motus fidei eſt miracula agere. Si habueritis fidēſicut granū ſinapis dicetis. huic mōti trāſferte ⁊ tranſferet. Mons ſpei liberationeꝫa dn̄o reciꝑe qꝛ in me ſꝑauit/ liberabo eumMotus charitatis habere oīa que ſunt d̓igratia. Amicoꝝ enī oīa cōia ſunt vn̄ pr̄ euāgelicus ad ſeniorem filiū Fili. omnia meatua ſunt. ⁊ tua mea ſunt. Et ita de reliqͥs v̓tutibꝰ ſuo mō. cōcordantias omitto. Conſtat aūt ꝙ ſicut corpus ꝓpter aīam eſt/ nonecōtra. ſic corꝑalis omnis iſte motus naturaliū agentiū ordinatus eſt ſubiectus ⁊ ſb̓ſeruiens ad agenda ſuꝑnaturalia diuinoꝝchariſmatū Qua in re ꝑſpicuū ſit poriſmaſeu corollariū pulcerrimū qd̓ nō turbat rerum ordinē deus. nec earū motus ſaltē obedientiales impedit. dū ad fidem ad ſpeꝫad charitatem iuſtoꝝ / ꝓ vtilitate vel ip̄orūvel eccleſie/ miracula ſpūſſancti oꝑat̉ Sichodierna die factus repente de celo ſonusſic ignis ꝑ līguas ſuas diſꝑtitus. ſic linguarum apl̓icaꝝ pͥus in eruditarū motos ī ſonos varios. ſic eloquētie tanta viuacitas īeis / vt multa milia hoīm breui orōe vl̓ ſermone/ mox cōuerteret hō piſcator et ſine literis petrus. Sic cōſtantia tam admirabilis ⁊ ebrietate ſimillima. dum ibāt apoſtoli gaudentes a cōſpectu concilij qm̄ dignihabiti ſunt ꝓ noīe Ieſu xp̄i contumeliā pati. Sic deniqꝫ ſtupendū illud vincēs oēmadmiratiōem miraculū. ꝙ infra pauciſſīosannos omnem regioneꝫ q̄ ſub celo eſt a ſol̓ortu vſqꝫ ad occaſum et ab aquilone ⁊ mari. ꝑuagati ſunt. tam ardenter qͣꝫ efficaciter

O

P