Sermo factus de ſancto

deus ⁊ ignis ꝯſumens eſt; tu labia mea tāgēs purgēs. Au inſuꝑ pectora noſtra omnia ſuccēdas ad amorē illū quo te olim lāguiſſe ⁊ arſiſſe feliciter / te ducente infra docebimus. Exorabimus ſimul amatricemillam tuam ⁊ amatā deam. que quidē decātat. Ego mater pulcre dilectōnis. Cui ſupplices p̄ſentamꝰ illud angelicū Aue gratiaple. ⁊c ¶ Fulcite me floribꝰ. ſtipate me malis qꝛ amore langueo. Uox iſta viri patreſet fratres vox amātis eſt. Amantis nō qualiſcūqꝫ amantis. ſed eius quem vulgus loquitur. qui amat per amorem qui philocaptus eſt. Cum vero inter anime paſſiōesnulla vehementior ſit qͣꝫ amor (vt ab experientia ſumpſit Cicero) nulla inſuper violentior. nulla rapacior; et que minus ſinatanimā eſſe ſui iuris (Nam eſt extaſim faciens vt ait Dionyẜ. iiij. de di. no) ſicut amorem ꝑuerſum ⁊ improbuꝫ nullum crimenexcedit in vitio. ſic amori caſto ⁊ bono nulla virtus equat̉ in precio. Alioquin quomodo ſtatuiſſet egregius doctor Augꝰ. exaduerſo duos amores bonū ⁊ malū/ eſſe qͣſi totidem precipuos cōditores ⁊ rectoresduarū ciuitatū. vnius diuine. alteriꝰ diabolice. niſi ꝙ amor bonꝰ inter virtutes ⁊ malus inter vicia principant̉? Proinde vterqꝫ amor/ ſua actione feruida languere hicquos poſſidet cogit. qͣꝫuis aliter ⁊ aliter ſicut amor hereos manifeſtat in malo. ⁊ voxnoſtri thematis in bono. Cum aīa ſanctaſponſa dei loquit̉ Fulcite me floribꝰ ſtipate me malis qꝛ amore langueo ¶ Et qͥdeꝫde amore ꝑuerſo erit ſcd̓a pars noſtri ẜmonis huiꝰ. ſi hora ⁊ veſtra expectatio tulerītet hoc ſub voce querula ⁊ lugubri chriſtianitatis/ languorē ſuū in mēbris peſſimuꝫex hoc amore/ deplorātis. Prima vero partem / ſibi vendicabit vox amoroſiſſimi etdeo amātiſſimi Bernardi; tum ad ſui laudem. tum ad noſtri edificationē. ¶ Introducet̉ itaqꝫ ꝑſona eius iam beata atqꝫ ſecūra. tanqͣꝫ ip̄m de amore ſuo in hoc mundoloquentē audiamus. Ita enī texere meditatus ſum doctrinā de amore/ quatiuꝰ iocundior eſſet ad audiendū. facilior ad credendū. maieſtate ſua dignior. ⁊ inuidie habens minꝰ ad imitandū. Quis enī ſibi cōgruentiꝰ amoris magiſteriuꝫ vſurpauerit.cuiꝰ ⁊ facta oīa ⁊ ſcripta/ ſcintille ſunt q̄daꝫignee amoris? Auertite igit̉ pauliſꝑ mēteꝫa me ⁊ ip̄m Bernarduꝫ nō me loqͥ putate.

¶ Fulcite me floribꝰ caſtoꝝ deſiderioꝝ:o beati amoroſi oēs ſpūs Stipate me malis odoriferis/ pulcrarū ordinatarūqꝫ oꝑationū. qꝛ amore langueo. Ecce aīa mea dūaduena ego ſum in terra peregrinationismee/ circuibat ⁊ querebat quē amaret. Neqꝫ enī abſqꝫ amore diu viuere oīno poterat. Cuiꝰ ſtimulis; neſcio quibꝰ iam ab ineunte etate configebat̉. Cuiꝰ igne carpebatur. vt in has gemebūda ſuſpiraret vocesFulcite me ⁊c. Obtuli anime mee corā inproſpectu ꝑ portas ſenſuū. Celū ⁊ terramet mare ⁊ omnia que in eis ſunt pulcra etſpecioſa valde. Pulcritudo in formis corporeis. ex ordine ꝯgruo partiū. cū quadaꝫcoloris ⁊ lucis ſuauitate. pulcritudo ī numeris ſonoris ⁊ canoris. pulcritudo in tāgibilibꝰ. pulcritudo in guſtabilibꝰ. pulcritudo in odoriferis. que omnia cōuenientiꝓportione ſua intra mentē alliciūt. Et dixiaīe mee. ecce hec ſunt amor tuꝰ. Fulci te hiſfloribꝰ. ſtipate his malis. Et ne vltra plāxeris qꝛ amore langueo. ¶ Quid refugisquid faciē obducis? Refugiebat enī (beneſenſi) aſꝑnabaturqꝫ monitꝰ meos/ cuꝫ hisomnibꝰ que induxerā intus ad eam/ ꝑ corporis mei ſenſus. Ipſa nimirū doctricemalteriꝰ amoris ſuſceperat. adhuc fere a cunabulis ab ancilla tua deus noſter matremea. in gremio eccleſie ſancte tue ⁊ a ſpirituſācto tuo. Qualis hec doctrix erat? eratfides catholica. q̄ mox vt excreui. mox vtgreſſuꝫ figere potui. duxit aīaꝫ meā ad fontem puriſſimū ⁊ ſerenū ſancte tue eccleſie īqua ꝓtinus vt vidit aīa mea ſe ⁊ faciē ſuaꝫvelut in ſpeculo quodā mūdiſſimo ip̄a repente ſagittata ē iaculis ſuauiter ardētibꝰ/diuine pulcritudinis dignitatis honeſtatis atqꝫ dilectōis. inſtar narciſci. de qͦ poete fabulant̉. Ex illo/ delere ſtatuit aīa meaa corde ſuo omnē pulcritudinē rerū geſtarum. Omnē cepit amorē alteꝝ a tuo/ dedignari. Cepit tedere quotidianaꝝ haꝝ formarum. hanc enī tantā de ꝓpria dignitatedecore ⁊ nobilitate p̄ſumpſerat fiduciam?Tam ſuꝑba de amore (vt vulgi vox eſt) facta erat; ita vt nullū niſi omnipotētiſſimūſapientiſſimū ditiſſimū ⁊ pulcerrimū ſuꝑomnia amare dignaret̉. magna ſed bonaſuperbia. ¶ Quid mihi ⁊ tibi ait o homoqͥd mihi ⁊ tibi/ ad pulcritudines iſtas reꝝmaterialiū? Quid ad amorē earū quas eq̄nobiſcuꝫ in facultate ſua bruta hn̄t? Eſto

ꝯ