De temperantia prelatorum

ſuꝑbo induet ſuꝑbiaꝫ. ¶ Sed eſto ꝙ ip̄iſint tanta ſtabilitati humilitatis radicequales profecto nondum ſunt; cur de ipſahumilitate chriſti erubeſcunt in publico?cur ſuperbiam oſtendunt in opere quamnon habent in cordecur ſuis exemplis inritant ⁊ ſcandaliſant corda principuꝫ ⁊ ſeculariū ad ꝑmutandū tales pompas ⁊ ꝓdigalitates quas ab eis totis viribꝰ effugare deberent. ¶ Nullū rurſus regnū eſt tamopulentū quod nō per luxurioſam prodigalitatem ⁊ nutricē eius rapacem auariciam/ ſceleri labefactione diſſoluat̉. quēadmodum tradūt Ualerius et Tullius. et ſiſilerent tamen maximoꝝ regnoꝝ proditōin exemplū huiꝰ eſt veritatis. Abyſſus itaqꝫ expenſaꝝ / abyſſum inuocat diuitiaꝝ. qͦfit. vt eueniat illud pueris decātatū. qͥ ſuacōſumūt/ cū deeſt aliena ſequūt̉. hinc fraudes. hinc doli. hinc iniuſticie varie. ꝓpterqd̓ de gente in gentē tranſfert̉ ait ſapiens.¶ Quāta deinceps mala ꝓueniant ex comeſationibꝰ eccleſiaſticoꝝ crebris atqꝫ ſuperfluis qͥs enarret? vnū prandiū ꝓ replēdo ad grauedinē ⁊ nauſeā/ tres vel quatuor ventres. ſepe centū pauꝑes reficere ſufficeret. celerius tn̄ ꝯſumimꝰ ⁊ ꝑdimus vnuꝫfrancū in tali crapula qͣꝫ damꝰ vnū denarium ꝓ elemoſinis. Ibi detractōes. ibi ebrietates. ibi tꝑis dānoſiſſima ꝑditio. ibi contra bonorū vitam ⁊ omnē honeſtatē. imoſepe contra catholicā veritatē ſub iocunditypo/ infames ſnīe frequentātur. ¶ Turpiter iſta fierent apud ſeculares. turpiusapud eccleſiaſticos omnes. ſed turpiſſimeapud p̄latos ⁊ theologos. Nōnunqͣꝫ inueniūtur adeo. vt iam de ſe ꝓuerbia quedamapud vulgus generauerunt ſue ebrietatisvel crapule. Nam ⁊ cibi aliqui ⁊ vina p̄cellentia tanqͣꝫ ab inuentoribꝰ aut cultoribꝰdenoīant̉ ſicut dicit̉. Torte iacobitaꝝ ⁊ vinum theologoꝝ ⁊c. Adde ꝙ plerūqꝫ inuitantes alios ad cōuiuia/ grauibꝰ expenſiset ſolicitudinibꝰ. inuitati vero magnis diſpēdijs ⁊ fatigijs fatigāt̉. Ita refert Sen̄.dicens ſerenū de tranquillitate cū dicebatnon ad cenā ſe iturū ad euꝫ qui ꝓ hoc ſibinihil debiturꝰ eſſet. ¶ Poſtremo quid ſūtviri eccleſiaſtici niſi quidam elemoſinarijbonoꝝ eccleſiaſticoꝝ ⁊ ipſoꝝ. nō quidemdn̄i ſed diſpēſatores? In quibꝰ hoc ſolū ꝓſe ⁊ ſuis habent quo ꝯtentari eos mandatapl̓s. alimēta .ſ. ⁊ quibꝰ tegant̉. Diffinit vl

tra Bern̄. ꝙ quicqͥd vltra retinet̉/ rapina ēīmo ſacrilegiū. Dura vero ſnīa ꝯtra eccleſiaſticos ⁊ eos qͥ theſauriſant. ⁊ qͥ in luxurijs varijs ⁊ impudicijs conuerſant̉. nihildantes pauꝑibꝰ ¶ Quocirca incidit nonmediocris queſtio. ſi eccleſiaſticꝰ diſpenſans īmo diſſipās in vſus ꝓdigos ⁊ iniuſtos bona eccleſie ſue teneat̉ ad reſtitutionem. p̄ſertim cū dictū ſit auctoritate bern̄.cui hiero. conſentit. ꝙ quicqͥd eccleſiaſticivltra parcū veſtitū ⁊ victuꝫ retinēt/ ſacrilegiuꝫ eſt. Si ſacrilegiū ē/ vtiqꝫ iudicat̉ peiꝰfurto. furtū vero reſtituendū. nullus ē quiambigat. SSimilē queſtionē formant alijde eccleſiaſticis/ nō deſeruientibꝰ ſuis beneficijs in horaꝝ ꝑſolutione ⁊ alioꝝ obſequiorū impletione ꝓpter qd̓ datū eſt beneficium. Nōne ea inquiūt reſtituere debentque tunc ꝑceperint? ¶ Et forte ad primūnō poteſt dari ſimplex ⁊ abſoluta reſpōſioSunt itaqꝫ aliqua bona cōmiſſa fidelitati eccleſiaſticoꝝ. ordinata tn̄ ⁊ limitata vela iure vel a fundatoribus/ ad certos vſuspios. vt ꝙ epiſcopus vni det hoſpitali tales redditus vel numerū aliquē egenoruꝫſuſtentare. quo caſu non eſt dubiuꝫ/ quinomiſſio culpabilis iſtorū ad reſtitutioneꝫobliget quo ad deū. ⁊ ſepe quo ad foruꝫ extrinſecum. At in hoc eſt ſimile de elemoſinario. qui vltra ſtipendia recipit centū libras pro diſtribuendo pauperibꝰ ſi prodige aliter exponat. peccat ⁊ reſtituere tenet̉.Si aūt bona talia ſint data generaliter etindiſtincte alicui eccleſiaſtico: tam pro ſuſtentatione ſua/ qͣꝫ ꝓ exercitio pietatis. tūcpoteſt hmōi eccleſiaſticꝰ mediocriter vti illis bonis ẜm decentiā ſui ſtatus etiaꝫ vbinihil reſidui ſuꝑeſſet. Qualiter vero eſtīabitur hmōi decentia ſtatus/ nō poteſt ſubvl̓i regula diffiniri. ſed eſtimabit̉ in certalatitudine. ꝓut ſapiens iudicabit. At quoniam nimis afficimur ad noſip̄os ⁊ ad extollentiaꝫ oculoꝝ noſtroꝝ/ tutius eſt atqꝫſalubrius cuilibet eccleſiaſtico/ declinaread frugalitatē ⁊ parcitatē ſtatus ſui. vt aliquid relinquat̉ pauperibꝰ. Tutius inſupeſt pauca ſibi querere que videlicet ſatis ſibi eſſe debeāt; qͣꝫ in multis beneficioꝝ adminiſtrationibꝰ velle abūdare. quoniā ꝓculdubio apud bene eſtimātes/ illa nō ſūtniſi onera ⁊ aīe ꝑicula. vbi locū habet illaregula. Cui plus ꝯmittit̉ ab eodem plusexigit̉. Unde ſiqͥs habeat beneficiuꝫ/ quo

E