De nō eſu carniū

euaneſcat neqꝫ remedij locꝰ habeat̉. Queratio? quia nimiruꝫ ſemel lapſa religio (vtexꝑti ſcripſerūt) nunqͣꝫ aūt vix reꝑari pōt.Noua facilius a fundamētis conderetur:pn̄t quēlibet ſuꝑ hoc certū reddere alienafacta multarū religionū. que ab initio ſumme diſcipline fuerunt. ſed ꝑ licentias ⁊ laxationes primitꝰ modicas/ deinceps maiores/ in hanc tantā effrenationem corruerunt vt nihil plus abſtineant a ſecularibꝰnulla in ſilentio. in ieiunijs. eſu carnium.et alijs diſciplinis diuerſitas inuenitur. intantū quidem. vt apud multos ſtupor ſit.ſi cum profeſſionis ſue ⁊ voti integritate ⁊ſtatu ſalutis/ tales viuere arbitrent̉ ¶ Sꝫrelinquēs alios ſibiip̄is. Quero ſi carthuſien̄. ille quē loquimur/ teneatur aūt ſalteꝫiure poſſit in caſu noſtro abſtinere a carnibus/ dum talia pie recogitat. reuoluit ⁊ formidat? Aſtimo plane neminē ſane intelligentium vnqͣꝫ dubitaturū/ quin hoc poſſit. ⁊ plures ſpero dicturos fore ꝙ ad hocpro ſcandali vitatione obligatur. Siquidem plus eſt anima proximi qͣꝫ corpus ꝓprium aūt eſca. Quanto plus ergo eſtimāde ſunt tot anime p̄ſentes ⁊ future. īmo tota carthuſien̄ religio. tota ſeueritas. totaqꝫdiſciplina. Vt quid probatus vir/ pro modicis vite diebus iam velit nolit ꝑituris/tale religioni ſue diſcrimē afferret? Ut qͥdpreterea pro reſtauratione membri pereūtis ⁊ paulo poſt neceſſario deſerturi/ totuꝫcorpus myſticum in ceteris ſanioribꝰ mēbris detrimentū patietur? Quomodo dabit totum vite florem pro fratribus iſte/ qͥtanta cupiditate particulam egram ⁊ marcidam/ cum eorum nocumēto retinere conatur? Non eſt ad extremū fidus miles etſtrennuus ille/ qui plagas ſuas ſtatim refoueri aūt ſanari querit/ cum totius ſui exercitus deordinatione periculo vel ſtragePuto certe glorioſus ille confeſſor martinus/ non feciſſet in hac re ſcrupulum. quiſuadentes corpus in vltimo agone conſtitutum/ ſtramentis mollioribus conſoueri/ magna grauitate cōpeſcuit. Sinite inquiens fratres ſinite. Ego ſi aliud exemplum vobis relinquo/ peccaui. ¶ Eſto ꝙhomo ſingulari voto perpetue alicuiꝰ abſtinentie conſtrictus/ ſoluere illud pro vltima neceſſitate deberet. Eſto ſimiliter ꝙcarthuſien̄. aliquis ad hoc teneretur vbiſufficienter ſibi conſtaret de nullo ſubſecu

turo fratrum vel ordinis ſcādalo? Nihilominus quia rariſſime ⁊ quaſi nunqͣꝫ circūſtantie tales pariter cōcurrūt apud carthuſienẜ. potuit cū omni rationabilitate ferriſuuꝫ generaliter de non comedēdo carnesſtatutū. ¶ Nouiſſime ſermonē abbreuiātes/ tractemus ſimul poſtremas duas rationes. adquiſitionē ſcꝫ virtutū. ⁊ exterminium vitioꝝ. propter quas debilitare corpus ⁊ abbreuiare vitam/ plerūqꝫ fas eſt. ⁊aliquando neceſſitas. ¶ Propoſuit ſalomon a vino abſtrahere carnem ſuam; vtanimam ſuam tranſferret ad ſapientiam.Daniel ⁊ ceteri ꝓphetarū vt diuinis reuelationibus eſſent idonei/ pene ſupra virescorpus ſub abſtinentia macerabant. Amplius tradunt in cōtemplationibꝰ expertinon poſſe animā ab egypto tenebroſe carnalitatis niſi per deſertum fortis cōtritionis carnalis. corꝑalēqꝫ abſtinentiā faciatnon ſolum a ſuꝑfluis ſed a multis etiā neceſſarijs. Ad hoc traduci poteſt etiaꝫ illudGreg. Nemo poteſt app̄hendere qd̓ ſupraip̄m eſt. ſi prius neſcierit mactare quod eſtBernardꝰ hoc in ſeip̄o ⁊ ꝓprio corꝑe expleuerat. qui ꝓpter hoc in egritudines perpetuas inciderat. Hanc eſſe cauſam opinorp̄cipuā; cur tanta eſt raritas tꝑe noſtro/ eorum qui ꝯtemplationis arcē aſcēdant ⁊ illic ſtent. Exigit̉ quippe ad hoc/ ſobrietasnon illa tm̄mō que ſeruat mandatū ⁊ peccatum eximit. ſed multo aſperior ab initioatqꝫ rigidior. Tribulationes itaqꝫ corꝑisdilatant animā ad ſuꝑiora. ⁊ ad inferiorane dilabatur ſtringunt. Sic nō inueniēsanima vbi ſue affectionis pes dilatet̉ autquieſcat. quoniā inundauerūt aque tribulationis ſuꝑ terram ſenſualitatis/ regredicōpellitur cū columba ad interioris arcaꝫquietis. Qui vero ieiunij talis atqꝫ tribulationū ceterarū aſperitatē/ a ſe iugiter repulerit/ mirabor ſi non expers erit eleuatecōtemplationis. Etſi non aſſidue per imaſerpet eius animus. contētus cōmuni mōcognitionis aliorū ſicut a cōmuni ritu viuendi vel ad tempus non ſemet abducit.Uidetis ergo quantū ſeruit cōtemplationis virtuti in qua felicitatē ph̓i poſuerūt/ipſa victus aſperitas ¶ Porro quid agetfortitudinis virtus. quid zelus animarū:quid ſpes. quid fides ⁊ caritas. vel vt ipſein hominibꝰ generentur vel genite conſeruentur. augeant̉ roborentur? Eſtimo non

BG 4

P