Trilogus

intelletū vere enunciatū eſt/ ꝙ cōmunis exror facit ius. Non eniꝫ p̄ſumere debueras/omnes ad tuam ſnīam citius attrahendoſfore/ qͣꝫ ad alioꝝ iudiciū te vnicum/ vel admodum paucos tecum poſſe cōuerti. Naꝫhoc vltimū liberū tibi erat nō alterū/ obſiſtentibꝰ tot capitibꝰ qͦt tamen cōueniſſe invnam vie ceſſionis oblationē nonne miraculū eſt ⁊ pene diuinū. ¶ Opponet demuꝫaliquis patere ſatis nūc quā inutilis ⁊ caſſa fuerit hec via ceſſionis. que nihil hactenus ꝓ pace valuit oꝑari. Hoc argumentoviam cōuentionis aut illius quā nominaſiuſticie. liceret inculpare. qua nihil adhucꝓfeciſſe cognoſcimꝰ. Sed nō accepte ſuntrn̄debis he vie iōqꝫ non temptate. ita certenec viam ceſſionis acceptaſti. cuius intererat eandē pͥmitus offerre. Eandē dico. totiens ante papatum ꝑ te pater ventilatā/ laudatam ⁊ fere ꝓ vnica cōmendatam. ꝙ ſi p̄ſumitur ꝑ viā cōuentionis aut altera ſi fuiſſent acceptate ꝙ dediſſent pacem eccleſiemulto amplius hoc exiſtimare cōuenit deacceptione libera via ceſſionis. ꝙ ſi pꝰ oblatiōem tuam caritatiuam. altera ꝑs contumaciter renuiſſet ꝑagere. ip̄a de ſe ſuaqꝫ ſalute vidiſſet. tu liberatus nobiſcū. tu glorioſus. tu ab omnibuſre ⁊ nomine bū̄dictuseuaſiſſes. ¶ Uerum ignoſce pater ſācte/ ſinimis vrget celſitudinem tuam multiloqͥum zeli mei. talia ego nō ad damnandū ſedhor tandū p̄nuncio. qͣtūs qui pacem eccleſie ꝓſequutur non inculpes ſiniſtris interp̄tationibuſ. qͣſi de prauato nimo ergate vl̓dignitatem tuam moneantur. qͣtūs p̄tereacōdeſcendente te capite nr̄o ad hūilē membroꝝ voluntatē inſtar xp̄i. ambulemꝰ omnes vno animo. vno paſſu. vna via. donecoccurrat nob̓ pax vera/ in eo qui fecit vtraqꝫ vnū. dn̄o nr̄o ih̓u vp̄o. qui eſt deus bn̄dictus in ſecula. ¶ Quid ſuꝑeſt agere o ſorores. dum pars inuenit vtraqꝫ cauſas. tūexcuſationis ꝓprie tn̄ accuſationis aliene?Qua ratione poteſt hoc fieri etiam ſi tu beniuolentia tanto niſu conareris vt ꝑs excuſanda cenſeret̉ ſed neqꝫ in tā ꝯͣrijs iudicijs videri pn̄t accidi. Et o ſctīſſima matereccīa. cui ſnīe interim ceſſura es? quā āplexaberis? quā ꝓbabis? xp̄iana reſpublicainter has cōtentiones aīoſas ⁊ incertas qͥdaget; interea quo ſe vertet quali poterit regimine gloriari. Dudum cōtentionibꝰ pōptio ⁊ Iulio ceſare ciuilibus armis roma

na reſpublica neutrius ꝑtem ꝑbans remāſerat in medio deſolata cū Cathone qͥ nulli ſimiliter ꝑti fauens erat. ita enī dicit Seneca. Utrū vero ſil̓e ſit in ſciſmate nr̄o tanto deteriori qͣꝫto anime mors quā corporꝭplus horroris habet nō determino. vtinaꝫveniat dn̄s/ qui ⁊ illuminet abſcōdita tenebrarū. et poſita in lucem cōpleat in opere.parū quidē videre eſt ſi non datur operariHoc quidē ſolū relictū videtur vt qꝛ cognoramus qͥd agere debeamus humano conſilio ꝯfugtamꝰ ad ad diuinū niſi vobis aliud o ſorores videatur. ¶ BeniuolentiaMihi beniuolentie idem prorſus eſt iudicium frater vt nullis accuſatis maliuole ſicut obſeruare niſi me fallit amor tui ſtuduiſti/ cōuertamus nos ad dn̄m. qtūs ad noscōuertatur. ambulans ſuꝑ aquas pn̄tꝭ fluctuationis; ventiſqꝫ īpetrant̉ et mari ⁊ fiateo iubēte tranquillitas. quid tacita recogitas ſoror nr̄a diſcretio. dicet tu qͥd cenſes agendū ¶ Diſcretio. Ego vero hoc idē. nihilominus ne temptari videat̉ deus. conari decet nos ad laborem ſi forte pijs attemptationibꝰ aſpiret deus vires ¶ Zelꝰ. Ueriſſime ſuades ꝑ meā fidem o ſoror diſcretio/ ſaluberrime ⁊ diuine. vis igitur vt ea p̄lia q̄ penes nos ſeruamꝰ recōdita ſuꝑ hocnegocio ꝓferamus in mediū. tū de mediopacis inueniēdo. tū de cōcilio ſic vel nō celebrādo. tū de pape accuſatiōe ⁊ excuſatiōecū reliquis. illoꝝ enī inſpectio dare poſſetoccaſionē ſapiētibꝰ ꝓfundiora cogitandi.¶ Diſcretio. Uideo te frater ad ingeniumredis. totus flamma es neqͥs nō velle foraſerumꝑe ſcio q̄ loqueris illa tu quodaꝫ impetu magis ꝓiecta ſunt quā digeſte ordīata/ ſine ſtilo ſine limitatiōe. Attn̄ ſi ita fertanimus tuus nec cōpeſci pōt tu in alia nobiſcū cōtiōe ea ꝓpone. nos ſecedere ad aliatꝑs vocat. et v̓ba tua (vt aſpicis) iam ppl̓aris cōtio. iā ſcolaſticꝰ cetꝰ/ iā curia regalisexpectat. tuā rem ergo age et bn̄ habe ¶ Zelus. Polliciti memor obīa vltro. et tu benehēas ſoror. nec vllo vnqͣꝫ in negocio me deſere. tuo qͦꝫ ſpū o germana beniuolētia procul oīs a nobis et ceteris. maligna ꝑuerſitas exturbetur ⁊c̄.Finit.¶ Sequitur epiſtolaChriſtianiſſimi regis fraucie iuſtificatiuaſubtractionū factaꝝ a Petro de luna/ nonobſtante obedientia ſuo p̄deceſſori/ et ſibi