Druckschrift 
Super quarto Sententiarum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

alituius ꝓpter ſeip̄m. ſicut diligimus amicōsetiā ſi nihil ex eis nob̓ debeat accidere. Aliudqd̓ diligit̉ diſcōe ꝯcupīe. et hͦ eſt vel bonū qd̓ īnobis eſt. l̓ qꝛ ex eo in nobis aliqd̓ bonū fitſicut diligimꝰ delcātionē vel vinū inquantuꝫfacit delcationē. quicqͥd aūt diligit̉ dilcōe ꝯcupiſcentie nō p̄t eſſe vltimū dilc̄m. cū ad bonūalterius referat̉. eius .ſ. cui cōcupiſcit̉: ſꝫ illd̓qd̓ diligit̉ amore beniuolēcie p̄t eſſe vltimū dilectum. beatitudo gͦ creata q̄ in nob̓ eſt nō diligitur niſi dilcōne ꝯcupīe. vn̄ eius dilectōnemreferimus ad nos. et ꝑ ꝯn̄s referimus eaꝫ indeū. cū et nos in deū referre debeamus. et ita n̄p̄t eſſe vltimū diſcin̄. eſt tn̄ vltimū roncupituꝫex hocipſo ꝙ eſt maximū bonū qd̓ nob̓ ex coniunctione ad deū ꝓuenit. ⁊ ideo d̓r eſſe ꝓpterſe queſitū vel deſideratū. vtrūqꝫ em̄ importataliqͥd vltimū in hijs q̄ diligūtur amore cōcupiſcentie. Et ſi em̄ deus concupiſcat̉. tn̄ ideꝫ ēꝯcupiſtere deū et maximū bonoꝝ qd̓ nobis exdeo ꝓuenit. ſicut idē eſt concupiſce̓ vinū et eſfectum vini in nob̓. puta delcationē Ad. iiijdicē. ꝙ in ſolo deo inuenit̉ ſufficiētia ſicut inprincipio om̄is boni quod q̄rit appetitus. ſꝫ exdiuino munere inuenitur ſufficiētia qͦ ad ip̄osin illis qͥbus a deo confert̉ vt omīa bo ſufficieter habeat Ad. v. dicē. ꝙ ꝙͣuis om̄e accn̄sinqͣntū huiōi ſit ſb̓a ignobiliꝰ tn̄ aliqd̓ accn̄squantū ad aliqͥd p̄t eſſe ſb̓a dignius. Poteſtem̄ accn̄s cōſiderari dupl̓r. Vno mō ẜm ꝙ inheret ſubiecto ex qͦ hꝫ rōnem accn̄tis. et ſic oēaccn̄s ſb̓a indignius eſt. Alio mō p̄t conſiderari in ordine ad aliqͥd ex. et ſic aliquod accidens p̄t eē ſb̓a nobilius. inquantū ꝑ ipſū ſb̓aaliqͣ ꝯiugitur alicui nobiliori ſe. et hͦ mō beatitudo creatā et grā et huiōi ſūt aliqͥd nobiliꝰnatura aīe cui inherēt. Eſt etiā aliqͣ conſideratio ẜm quā omē accn̄s nobilius eſt inquantūſcꝫ ſb̓a comꝑat̉ ad accn̄s ſibi inheres ſicut potentia ad actū. FD. ij. q. dicē ꝙ ſic̄ ex dictisptꝫ. vltimus finis rei in ip̄a re acceptus eſt idꝑ quod contugitur res ſuo fini exteriori qͦ eſtprincipiū ꝑfectōnis ſue. Deo autē qͥ eſt vltiꝰfinis reꝝ res dupl̓r cōtungi pn̄t. vno mō permodū aſſil̓ationis. vt ſic dicat̉ illa res eē deocontūctiſſima q̄ eſt deo ſimilima. ⁊ ẜm hͦ oꝑtillud in vnaqͣqꝫ re eſſe vltimū eius finē ẜm ꝙmaxīe deo aſſil̓atur. vnūquotqꝫ aūt ẜm hͦ addei ſil̓itudinē accedit quod eſt actu. recedit verō ſm ꝙ eſt in potētia. ⁊ illud ꝑ quod res maxime eſt in actū eſt eius vltiꝰ finis. Alio modopertingendo ad ipſū deū. q̄ quidē contunctioſoli creature rōnali poſſibil̓ eſt. q̄ poteſt ipſideo coniungi per cognitionē et amorem. eo ꝙdeus eſt obiectū operatōnis eius. n̄ āt operationis alicuius alteriꝰ creature Quocūqꝫ aūtmodo conſideretur vltima perfectio hominisque eſt eius finis. oportet eam ponere in genere actus. Si enim conſideremꝰ moduꝫ coniunctionis ad deum que eſt communis omnibus creaturis. cum res magis ſit in actu ẜmꝙ eſt operās ꝙͣ ẜm ꝙ eſt potens operari. eritvltima perfectio viuuſcutuſqꝫ rei ſua operatōperfecta. vn̄ res eſſe dicitur ꝓpter ſuā operationem. Sil̓r ſi conſideremus ꝯiunctione q̄ eſtꝓpriā ratōnalis creature. vltima perfectio hominis in operatione conſiſtit. habitus em̄ nōcontungitur obiecto niſi mediābe actu. ⁊ ideooꝑbet ꝙ beatitudo in genere actus ponat̉ tn̄hec ſecūda conſideratio ꝓpinquius inducit inconſiderationē beatitudinis ꝙ pͥma. qꝛ beatitudo non eſt niſi rationalis creature. Ad. jͣ. qͦdicendū. ꝙ in quolibet ordine omnia que ſūtad fine cooperatur ad vltimum finem. vn̄ cumperfecta hominis operatio ſit vltimꝰ finis eiꝰſicut et vniu̓ſcuuſqꝫ rei. omne bonum homīscooperatur ad perfectam operationeꝫ ipſiusſicut ad perfectam operationē hominis ī hacvitā cooperantur habitus quibus actus informantur et alia bona uaturalia ſicut principiaac tuum. et bona exteriora ſicut inſtrumentaliter neceſſaria ad perfectam operatione. Itaergo omnium bonorum congregatio poītureſſe beatitudo. inquantum omnia bona coadtuuant ad operationem perfectiſſimam hominis que eſt eſſentialiter ipſa beatitudo. Predicta etiam bona omnia ordinantur ad beatitudinem patrie ẜm ꝙ per eorum vſum meremur. et ꝙuis non omnia in beatitudine illamaneant per ſeipſa. manent tamen in ſibi ſuccedētibus. ſicut fidei ſuccedit viſio. et diuitijstemporalibus ſuccedit ſufficientia bonorumeternorum Ad. ij. dicendū. ꝙ in actu duoconſideranda ſunt ſcilicet ſubſtantia actus. ⁊forma ipſius a qua perfectionem habet. actus gͦ ẜm ſubſtantiā principtum eſt naturalispotentia. ſed ẜm formam ſuam principtū eiꝰeſt habitus. ſi ergo habitus ille ſit adquiſitustotaliter noſtri actus cauſa erimus. ſi vero fuerit infuſus. erit eius perfectio a cauſa exteriori que habitum cauſat. actus autem noſtrinon ponitur eſſe beatitudo niſi ratione ſue perfectionis ex qua habet ꝙ ſini exteriori nobiliſſime coniungat. et ideo noſtre beatitudinisnon ſumus nos cauſa. ſed deus. Ad. itdicendum. ꝙ duplex eſt delectatio. vna que