nam de aſieno. ſed res dn̄orum non ſūt ſeruorum. gͦ ſerui de eis elemoſinas facere non debent. ¶ Iterius vid̓r ꝙ nonachi pn̄t elemoſinas facere. ſine licētia abbatis. vnū em̄ bonū n̄p̄iudicat alteri. ſed religio eſt bonuꝫ qd̓dam.gͦ non p̄iudicat elemoſine q̄ etiam bonum qd̓dam e ſt quin eaꝫ dare poſſint. ¶ P. elemoſina maxime in ſcripturā ꝯmendat̉. ſi gͦ monachi non pn̄t elemoſinas dare tūc ſunt peiorisꝯditionis ꝙ alij. ¶ Sed cōtra elemoſina noneſt danda niſi de ꝓprio. ſed monachus n̄ habet ꝓprium ꝓhibente paupertatis voto. gͦ mōnachus non poteſt elemoſinā dare. n̄deodd̓m ad. j. qōeꝫ. ꝙ in extrema nccītate exn̄ti q̄facit omnia cōia q̄libet predictorū poteſt elemoſinam facere: q dēt preſumere qd̓ ſuo ſuperiori placeat cū ipſe dare teneret̉ ſi pn̄s eſſet.et ſi etiam ꝓhiberet̉ idem dd̓m vid̓r. ſic̄ de illcito lucro dcm eſt prius ad cuius reſtitutioneꝫali qͦs tenet̉. Alias autē de vxore diſtinguendum eſt. qꝛ ſi hēt alias res preter dotē vel eſtlucroſa. tunc p̄t tales elemoſinas dare q̄ viruꝫnon depauperēt. etiam non req̄ſito aſſenſu viri dūmodo non ꝓhibeat. et ſi etiam ꝓhiberetverbo poſſet ꝓbabil̓r credere ꝙ eam non intēderet ſimpl̓r ab elemoſinis cohercere. ſed a ſuꝑfluitate elemoſinarū niſi aperte pateret contrarium. ſi autē p̄dcā duo defuerint non debetdare elemoſinas ſine cōſenſu viri niſi aliquasclemoſinas ꝯn̄es et modicas de qͥbus ſatis eicōſtare poteſt ꝙ viro placeret ſi ncc̄īitatē pauperis inſpiceret. ¶ Ad. j. gͦ dd̓m. ꝙ ꝙͣuis vxor ad ſocietatē vi aſſumat̉. et ī ipſo actu matrimonij ſit eqͣlis. tamen in hijs q̄ ad diſpenſatōnem domus ꝑ̄tinent vir caput eſt mulieris. etideo non eſt ſil̓is ratio de vtroqꝫ. ¶ Ad. ij.dd̓m. ꝙ beata lucia erat adhuc ſponſa tm̄. necerat matrimoniū conſūmatū a̓ ratificatū. et iōde conſenſu matris ſub cuius cura erat poteratelemoſinam facere. ID. ij. qōem dd̓m. ꝙ filiuſfamilias non poteſt dare elemoſinaꝫ ſineconſenſu parentū niſi panem et huiōi q̄ non inferunt ſenſibile damuū de qͥbus ſatis conſtarepoteſt ꝙ parētibꝰ placeat. ¶ Ad. j. gͦ dd̓mꝙ ꝙͣuis filiuſfamilias ſit heres. non tn̄ adhuceſt dn̄s reꝝ et ideo dare non pōt. ¶ Ad. ijdd̓m. ꝙ ad victū corporalem tenent̉ ei parētes niſi ex culpa ſua remaneat. et iō poteſt vtirebꝰ parentū ad ncc̄ītatem ſuam non aūt alijsdare. ¶ D. iij. qōem dd̓m. ꝙ ſil̓r dd̓m eſt deſeruis et ancillis et etiam d̓ famul̓ ꝙͣuis ſint libere cōditionis ꝙ non pn̄t elemoſinas dare d̓rebꝰ dn̄orum ſine eorum cōſenſu niſi panem ⁊huiōi q̄ vt dcm̄ eſt non inferunt ſenſibile̓ nocumentū. qꝛ etſi ſit diſpenſator reꝝ. non tamenponitur diſpenſator qͣi ptātem aliquam in redomini hn̄s. ſed qͣſi tractans eam ad vtilitatēdomini. de pretio autem ſui ſeruicij conſtat ꝙpoſſet elemoſinam dare. ¶ Ad. j. gͦ dd̓m. ꝙ n̄oporret ꝙ p̄ſumamus de qͦlibet quotlibet bonum. ſed illud ad quod tetur quo pretermiſſopeccat. qꝛ nullum demus credere malū niſi cōſtet nob̓ de malicia eius. et ideo non oporterꝙ famulus credat qd̓ dn̄o placeat niſi in illaneceſſitate pauperis in qua dn̄s de neceſſitatetētur. ¶ Ad ij. dd̓m. ꝙ ſuffragia non ꝓſūtmortuis per alios facta. niſi inꝙͣtum meruerunt vt eis ꝓdeſſent dum adhuc viuerent. vtaugͥ. dicit. et ideo ſūt aliqͦ modo eorum ille elemoſine que pro eis fiūt. Et ſil̓r oportet ꝙ elemoſine que pro viuentibꝰ fiunt ſi dēant eis ꝓdeſſe debent eſſe eoruꝫ. qd̓ non poteſt eſſe ſi eisdiſpliceat. et ideo non dēt facere elemoſinampro domino famulus de rebus dn̄i niſi conſtetſibi ꝙͣ ei placeat ¶ D. iiij. qōem dd̓m. ꝙ monachus ſi hꝫ diſpenſatōem rerum monaſterijpoteſt ⁊ dēt facere elemoſinam de ſuꝑfluis nomine capl̓i. ſi autē non habet diſpenſationem.tunc in monaſterio exn̄s non dēt dare ſine licētia niſi in extrema neceſſitate l̓ abſente abbatealiqͥd modicū ſub ſpe ratihabitōis. extra monaſterium vero exn̄s puta in ſtudio poteſt elemoſinam facere. qꝛ cum dātur ei expenſe committitur ei earū diſpenſatio. ¶ Ad. j. gͦ dd̓mꝙ non eſt incōueniens bonum perfectū bonoimperfecto repugnare. non qͥdem ꝓpter conrrarietatē ad ipſam inꝙͣtum eſt bonū. qꝛ bonūnon eſt bono contrariū. ſꝫ vpter contrarietatēad eius imperfectionē. ¶ Ad. ij. dd̓m. ꝙ monachus non eſt factus ex hͦ peioris ꝯditionisqꝛ ml̓tomagis eſt accepta deo vniuerſal̓ reꝝabdicatio ꝙͣ particularis diſtributio que ſit ꝑelemoſinas.¶ Queſtio. xj.¶ D. vj. ſic ꝓcedit̉. vid̓r ꝙ aliqͣs non poſſitſibi elemoſinā facere. elemoſina eniꝫ eſtactꝰ liberalitatis vel iuſticie. ſꝫ hee virtutes ꝓter hͦ ꝙ in ꝯn̄ione cōſiſtunt n̄ ſūt niſi ad alteꝝvt de iuſticia d̓r in. vreth̓ gͦ elemoſina non pteſſe ad ſeipſū. ¶ Pͣ. nullus dat niſi qd̓ hꝫ.nec aliqͥs recipit niſi id qd̓ non habet. ſꝫ nullusp̄t aliqͥd ſil̓ hrē et non hrē. gͦ non p̄t ſibi dareelemoſinā ¶ Sꝫ cōtra hō debet diligere ꝓximum ſicut ſeipſū. ſed ꝓximū debet ita diligere