quos oportet eſſe ſubiectos dū nimiū ſeruat̉ hūilitasregendi frangatur auctoritas. Quando enim quis ſehumiliat vtputa vltra qͣꝫ deceat ſtatum ſuum. nimiaeſt iſta humilitas Vnde Eccle. xix. eſt iuſtus qui nimium ſe ſubmittit multa humilitate. Et ſic facit prelacꝰqui propter exceſſum in duro modo loquendi petitveniam a ſubdito ſuo. Verū quia hoc non eſt neceſſitatis. ideo dicit beatꝰ Aug. Hō a nobis exigit̉. Secū-do ergo querit̉ cū hoc poſſit fieri ⁊ nō fieri qd̓ erit meli9. Reſ. Hū. pōt dici ꝙ ẜm diuerſas conditiones eoꝝa quibus petuntur hmōi venie ⁊ aſſiſtentiuꝫ pōt hociudicari. Si enim cales ex hoc magis in bonum ꝓficiunt pn̄t hec fieri. Si aūt inde abutunt̉ in ſuperbiam utcum quis ex hoc putat ſe minus reum uel prelatuꝫ culpabilem. uel fit audatior adculpas perpetrandas etſimilia melius eſt non fiere. Hon enim dominus phariſeis ſcandaliſatis in eius dictis uel factis unqͣꝫ ſatiſfecit. Siquidem cum omni regimini annexa debet eſſeauctoritas et ex minoratione eiꝰ multa mala ſequant̉et per humiliationem nimiam ad ſubditos enerueturIdeo dicit Auguſtinꝰ. dum nimium ſeruat̉ humilitasregendi frangitur auctoritas.Capitulum nonum.Vāuis āt dictū ſit ꝙ ledens īiuſte ſeu offendēsdebeat petere veniam a leſo. queritur vtrū leſusteneatur alteri veniam petenti dimittere. Reſpōdꝫ. qſic. Tum primo. quia illi qui non remittit hominibusnec deus dimittit ſua peccata. teſte xpō dicente. Ma-vi. Si non dimiſeritis hominibus. nec pater veſter dimittet vobis peccata veſtra. Tū ſecundo qꝛ qd̓ peius