affirmatiue ad omnia q̄ confeſſor interrogat. Secunda regula. Coniecturet prius confeſſor poſt īterrogationes qͣſdaꝫ preābulas ſuper etate. ſtatu. conditioneſtudio uel officio confitentis. vtrum ipſe verecundusſit et nimio pudore decentus. quia forte puer eſt autfemina aut exilis ꝯplexionis. Apud tales pre ceterisꝑſuadendū eſt primitus. et figenduꝫ in aīo quō cōfeſſio ſinceriſſima eſt. ⁊ omni ſcienti deo magis fit qͣꝫ homini. Et ꝙ confeſſores ⁊ litterati ſciunt ex libris plu-ra peccata qͣꝫ confitēs unqͣꝫ poſſit facere uel ſcire. veriſimiliter ⁊ ꝙ non ad reuelandum uel accuſandum querunt̉ peccata. ſed ad emendandum et abſoluendū ⁊ ꝑpetuo quitādū. Et ꝙ mallet ꝯfeſſor mori. qͣꝫ aliquoddicendū detegere. Tollet igitur omnē talē ſuſpitionemet oſtendet ꝙ tales poſtmodū tanqͣꝫ filios ſuos cariſſimos diliget qui ſe totos ſue fidei cōmiſerunt ¶ Ter-cia regula. pergat confeſſor poſtmodum a generalibꝰad ſpecialiora vt de curpibus ad curpia ⁊ querat acauſis generalibus ad effectꝰ earum ſpeciales. vt ha-bito ꝙ aliquis conatus fuerit ſe aut alium attrectarequerat qͣꝫdiu et qͣꝫ ſepe luxurioſe. ⁊ cuꝫ quot accidit eta quāto tempore in tota vita. Etſi aliqua erat de ſuogenere ⁊ finaliter in qua ꝑte corporis completa eſt libido. uel altera demū ad alteram illius ſpeciē poteritſucceſſiue inquiſitio ꝑtranſire. Hō ſit tn̄ confeſſor cu-rioſꝰ ꝑticulares peccatoꝝ modos ſeu circūſtantias inueſtigare que non multum augeāt l̓ variēt grauitateꝫin eis qm̄ naſceret̉ inde aliqn̄ ul̓ temptatio periculoſauel turpitudo nimia. aut ſuſpicio retardatiua confi-tendi. Pihilominus iudicamus vtile pro ſerenatione