omnibus ⁊ in eiſdem reū ad ſuperiorē non miſit quisſic adhuc ad ſuperiorē ire tenet̉ pro abſolutione niſiignorantia ꝯfitentē excuſaret aliquādo. Secundo qn̄confitens propter ſuā culpam abſolui non potuit. utputa quia excōmunicatꝰ erat. nec ꝯfeſſor abſoluit abexcōmunicatione. uel ſi conabat̉ hoc facere. tamen auctoritatē non habuit. Hullus enī a peccatis ſecunduꝫſanctū Tho. abſolui poteſt ab excōmunicatiōe maiori nō preabſolutus. Tercius ē qn̄ quis ſcienter ⁊ ex verecundia. ypocriſi ul̓ ex ſimili cā peccatum qd̓ neceſſario fuit confitendū celauit. niſi poſtmoduꝫ confeſſoripriori. prius confeſſa aliqualiter ſaltem memoratī nōtabiliter fictionē ſuaꝫ confiteretur expreſſe. ⁊ q̄ nō eſtꝯfeſſꝰ etiā explicite ⁊ alia prius confeſſa īplicite. Cō-feſſionē tn̄ nō diuidit quādo cū maioribꝰ peccatis ſuperioreꝫ querit. Aut qn̄ bona fides ſimpliciū ſeu ignorantia excuſat. Aut ubi cōfeſſor aut confitens ſcandaliſat̉ ꝓut dictum eſt in ſecunda regula in. vii. caſu pri.mi capituli. Quartus ſi penitentiam facere contempſitvel obmiſit. nec recordat̉ de ea. multi tamē (licet nonſit tutiꝰ) dicunt ⁊ pe. pa. in iiii. ꝙ tunc non eſt neceſſeꝯfiteri. nec etiam ſecundū. quoſdam tūc quādo ꝯfitēsſolum eſt attritus. vel nō contritus. ⁊ tn̄ abſolutꝰ. Debet tamē poſtea ſuā non contritionē confiteri. Verūtn̄ fictus dicitur vel fictio in confeſſione fit ſecundumCancel. quādo aliquis ſcienter celat aliquid aut in ꝓpoſito peccādi perſeuerat. aut ſcit ⁊ ſcire debet ꝙ a tali non poteſt abſolui. Et taliter fictus iterare teneturconfeſſionē ſecunduꝫ probabiliorē opinionē. ⁊ ille eſtquītꝰ caſꝰ. dēt tn̄ ut poſtea dicet̉ ꝗlibet ēt non ꝯtricꝰ