BeatiGregoripape

liberū exire ꝙͣ poſt vincula libertatē querere. Debemus itaqꝫ preſens ſeculū: velquia iam cōſpicimus defluxiſſe: tota mente cōtemnere quotidiana deo lachrymaꝝſacrificia: quotidianas carnis eius ⁊ ſanguinis hoſtias īmolare. Hec nāqꝫ ſingu.lariter victima ab eterno interitu animāſaluat: que illā nobis mortē vnigeniti permyſteriū reꝑat. Qui licꝫ reſurgēs a mortuis iam non morit̉: ⁊ mors illi vltra nondominabit̉: tamen in ſeip̄o immortaliteratqꝫ incorruptibiliter viuēs pro nobis iterū in hoc myſterio ſacre oblatiōis immolat̉. Eius quippe ibi corpus ſumit̉: eiuscaro in populi ſalutem partit̉. Eius ſanguis nō laꝫ in manus infideliū: ſed in orafideliū fundit̉. Hinc ergo penſemus quale ſit pro nobis hoc ſacrificiū: quod pro abſolutione noſtra paſſionem vnigeniti filijſemper immitat̉ Quis enim fideliū habere dubiū poſſit in ip̄a immolationis horaad ſacerdotis vocem celos aperiri: in illoIeſu xp̄i myſterio angeloꝝ choros adeſſeſummis ima ſociari: terrena celeſtibus iūgi: vnū quoqꝫ ex viſibilibus atqꝫ inuiſibilibus fieri.¶ De affligendo corde inter ſacra myſteria: ⁊ poſt de mētis cuſtodia: ¶ Capitulū. LVIII.Ed neceſſe eſt: vt cū hec agimꝰnoſmetip̄os deo in cordis contritiōe mactemus: quia qui paſionis dn̄ice myſteria celebramus: debemus imitari qd̓ agimus. Tūcergo vere pro nobis hoſtia erit deo: cumnoſip̄os hoſtiā fecerimus. Sed ſtudendūnobis eſt: vt etiā poſt oratiōis tꝑa in quātū deo largiente poſſumus in ip̄o animuꝫſuo pōdere ⁊ vigore ſeruemus: ne poſt cogitatio fluxa diſſoluat: ne vana mentē leticia ſubrepat: ⁊ lucrū compūctiōis animaper incurſū fluxe cogitatōis perdat. Sicquippe: quod popoſcerat: anima obtinere meruit: que ſe poſt lachrymas in eodēmentis vigore ſeruauit. De qua nimirumſcriptū eſt. Vultuſqꝫ eius nō ſunt ampliꝰ

in diuerſa mutati. Que igit̉ non eſt oblita quod petijt: non eſt priuata munere qd̓popoſcit.De relaxandis culpis alienisvt noſtre relaxentur:¶ Capitulum. LIX.Ed inter hec ſciendū eſt: quiaille recte delicti veniā poſtulatqui prius hoc: quod in ip̄o delinquit̉: relaxat. Munus enimnon accipit̉: niſi ante diſcordia ab animopellat̉ dicente veritate. Si offers munustuū ante altare: ⁊ recordatus fueris ꝙ frater tuus habet aliquid aduerſuꝫ te: relinque ibi munus tuū ante altare: ⁊ vade prius recōciliari fratri tuo: ⁊ tūc veniens offeres munꝰ tuū. Qua in re penſandū eſtcū omnis culpa munere ſoluat̉ ꝙͣ grauiseſt culpa diſcordie: pro qua nec munus accipit̉ Debemus itaqꝫ ad proximū quāuislonge poſitū: longeqꝫ diſiunctū: mēte ireeiqꝫ animū ſubdere: humilitate illū ac beniuolentia placare: vt ſcilicet cōditor noſter dū tale placitū noſtre mentis aſpexerit: a peccato nos ſoluat: quia munus proculpa ſummit. Veritatis autē voce atteſtante didicimus: quia ſeruus qui decemmilia talenta debebat: cū penitentiā ageret: abſolutionē debiti a domīo accepit.Sed quia cōſeruo ſuo centū ſibi denariosdebenti debitū non dimiſit: et hoc iuſſusexigi quod ei fuerat iam per penitentiā dimiſſuꝫ. Ex quibus videlicet dictis coſtatquia ſi hoc quod in nos delinquit̉ ex corde nō dimittimus: ⁊ illud rurſus exigiturquod nobis iam per penitentiā dimiſſumfuiſſe gaudebamus. Igit̉ dum per indulti temporis ſpaciū: licet dū iudex ſuſtinetdum cōuerſionē noſtrā is: qui culpas examinat: expectat. Cōflemus in lachrymisduriciā mentis: formemus in proximisgratiā benignitatis: ⁊ audēter dico: quiaſalutari hoſtia poſt mortē nō indigebimꝰſi ante mortē deo ipſi hoſtia fuerimus.