Dialogorumliber IIII

re conſueuit. Vir in hoc mundo valdeidoneus fuit: ſed tantum plenus vicijs:quantū rebus ſuperbia tumidus: carnisſue voluptatibꝰ ſubditus: in acquirēdisrebus auaricie facibus accenſus. Sed cūtot malis dominꝰ finē ponere decreuiſſetcorporali hūc moleſtia percuſſit. Qui adextremū veniens: eadē hora: quā iam decorꝑe erat exiturus: apertis oculis viditdeterrimos et nigerrimos ſpiritꝰ corā ſeaſſiſtere ⁊ vehemēter īminere: vt ad inferni clauſtra eū raperēt. Cępit tremere: paleſcere: ſudare: ⁊ magnis vocibus inducias petere: filiū ſuū nomine Maximū: quēip̄e iaꝫ monachus monachū vidit: nimisturbatus vocibꝰ vocare dicēs: Maximecurre: nunꝙͣ tibi aliquid mali feci: in fidetua me ſuſcipe. Turbatus mox Maximꝰaffuit: lugēs ac perſtrepens familia cōuenit. Eos autē quos ille inſiſtētes ſibi grauiter tollerabat: ip̄i malignos ſpiritꝰ videre nō poterāt: ſed eoꝝ preſentia in cōfuſione: ⁊ pallore ⁊ tremore illius: qui trahebat̉: videbāt. Pauore autē tetre eoꝝ imaginis huc illucqꝫ vertebat̉ in lecto: iacebat in ſiniſtro latere: aſpectū eoꝝ ferre nopoterat vertebat̉ ad parietē ibi aderāt Cūqꝫ cōſtrictus nimis relaxari ſe iā poſſe deſperaret: cepit magnis vocibus clamare.Inducias vel vſqꝫ mane. Sed cū hec clamaret in ip̄is vocibus de habitaculo ſuecarnis euulſus eſt. De quo nimirū cōſtatquia ꝓ nobis iſta: non ꝓ ſe viderit vt eiꝰviſio nobis proficiat: quos adhuc diuinapatiētia longanimiter expectat. Naꝫ illitetros ſpiritꝰ ante mortē vidiſſe: ⁊ inducias petijſſe: quid ꝓfuit: qui eaſdē inducias: quas petijt: nō accepit. Eſt etiam nūcapud nos Athanaſius ex Iſauria preſbyter: qui in diebꝰ ſuis yconij rem terribilēnarrat eueniſſe. Ibi nāqꝫ vt ait quoddammonaſteriū Thongolathon dicit̉: in quoquidā monachus magne eſtimatiōis habebat̉: bonis quippe cernebat̉ moribꝰ atqꝫ in omni ſua actione cōpoſitus. Sed ſicut ex fine res patuit: longe aliter ꝙͣ apparebat: fuit. Nam cū ieiunare ſe cū fratri-

bus demōſtraret: occulte māducare conſueuerat. Quod eius viciū fratres omnino neſciebāt. Sed corporis ſuperueniente moleſtia ad vite extrema perductꝰ eſt.Qui cū iam eſſet in fine fratres ad ſe omnes: qui monaſterio inerant: cōgregari fecit. At illi: a tali vt putabāt viro moriente: magnū quid ac delectabile ſe ab eo audire crediderūt: quibus ip̄e afflictus ettremēs compulſus eſt prodere: cui hoſtitraditus cogebat̉ exire. Nam dixit: Quādo me vobiſcū ieiunare credebatis: occulte comedebā: ⁊ ecce nūc ad deuorandumdraconi traditus ſū. Qui cauda ſua meagenua pedeſqꝫ colligauit: caput ſuū intrameū os mittens ſpiritū meū ebibens extrahit. Quibus dictis ſtatim defunctuseſt: atqꝫ vt penitendo liberari potuiſſet adracone quē viderat expectatus non eſt.Qd̓ nimirū cōſtat: qꝛ ad ſolā vtilitatē audientiū viderit: qui eū hoſtem cui traditꝰfuerat: ⁊ innotuit ⁊ non euaſit.¶ An poſt mortem purgatori.us ignis eſſe credendus ſit:¶ Capitulū. XXXVIII.Petrus.Oceri vellem: ſi poſt mortempurgatorius ignis credenduseſt.¶ Gregorius.N euāgelio dicit dominꝰ. Ambulate dum lucē habetis. Per ꝓphetā quoqꝫ ait: Tempore accepto exaudiui te: ⁊ in die ſalutis adiuui teQuod Paulus apoſtolꝰ exponēs dicit:Ecce nūc tempus acceptabile: ecce nuncdies ſalutis. Salomon quoqꝫ ait: Quodcunqꝫ poteſt manus tua facere: inſtanteroperare: quia nec opus: nec ratio: nec ſciētia: nec ſapiētia erit apud inferos quo tuꝓperas. Dauid quoqꝫ ait: Quia in ſeculū miſericordia eius. Ex quibꝰ nimirū ſententijs coſtat: qꝛ qualis hinc quiſqꝫ egredit̉: talis in iudicio preſentat̉ Sed tamen