DialogorumliberIII

poſſumus: ſub protectione dei vigilemusSi autē antiquus hoſtis a mente ceperitexpelli: ex diuina largitate plerumqꝫ agit̉non vt ſolū iam timeri nō debeat: ſed ipſeetiā bene viuentiū virtute terreatur. Reināqꝫ quā narro vir ſanctiſſimus Eleutherius ſenex pater: cuius memoriaꝫ ſuperiꝰfeci: teſtis extitit mihiqꝫ hoc intimare curauit qd̓ ī Spoletana vrbe puella quedāiam nubilis cuiuſdā primarij filia celeſtisvite deſiderio exarſit eiqꝫ pat̓ reſiſtere adviā vite conatus eſt. Sed contēpto patrecōuerſationis habitū ſuſcepit. Qua ex refactū eſt vt eā pater ſue ſubſtantie exheredē faceret: nihilqꝫ ei aliud niſi ſex vntiasvnius poſſeſſiuncule largiret̉. Eius veroexemplo prouocate ceperūt apud eā multe nobilioris generis puelle conuerti atqꝫomnipotēti dn̄o dicata virginitate ſeruire. Quadā vero die idē Eleutherius abbas vir vite venerabilis ad eam gratia exhortationis atqꝫ edificationi ſacceſſerat ⁊cū ea de verbo dei colloquēſ ſedebat. Cūrepēte ex eodē fundo quē in ſex vncijs apatre perceꝑat: cuꝫ xenio ruſticus venit.Qui dū ante eos aſſiſteret: maligno ſpiritu correptus cecidit fatigariqꝫ nimijs ſtridoribus atqꝫ balatibꝰ cepit. Tūc ſanctimonialis femina ſurrexit atqꝫ irato vultumagnis clamoribꝰ imꝑauit: dicens. Exiab eo miſer. exi ab eo miſer. Ad cuius vocem mox ꝑ os vexati dyabolus rn̄dit: dicens: ⁊ ſi de iſto exeo in quē intrabo. Caſu autē iuxta porcus ꝑuulus paſcebatur.Tūc ſanctimonialis femīa p̄cepit: dicēſ.exi ab eo ⁊ in hūc porcū ingredere. Quiſtatim de hoīe exijt. porcū quē iuſſus fuerat īuaſit: occidit ⁊ receſſit.¶ Petrus.Elim noſſe ſi ſaltē porcū cōcedere ſpiritui īmūdo debuit.¶ Gregorius.Ropoſita regula noſtre actiōi ſūtM facta veritatis. Ipſi etenī redemptori noſtro a legiōe: que homineꝫtenebat: dictū ē. Si eijcis nos: mitte nos

in gregē porcorū. Qui hāc ab homine expulit: ⁊ in porcos ire eoſqꝫ ā abyſſuꝫ mittere cōceſſit. Ex qua re etiā hoc colligit̉ qd̓abſqꝫ ꝯceſſiōe oīpotētis dei nullā malignus ſpūs cōtra hoīem ptāteꝫ habeat: qͥ inporcos ītrare nō potuit niſi ꝑmiſſus. Illiergo nos neceſſe ē: ſpōte ſubdi: cui omniaſubijciunt̉ ī vita vt tāto nr̄is hoſtibꝰ potētiores ſimꝰ ꝙͣto cū auctore oīm vnū efficimur ꝑ hūilitatē.De preſbytero prouincie UaleIrie qui furē ad ſepulchrū ſuū tenuit:¶ Cap. XXII.Uid aūt mirū ſi electi quiqꝫ incarne poſiti multa facere miraalbiliter pn̄t. quoꝝ ipſa quoqꝫ oſſa mortua plerūqꝫ ī multis miraculis viuūt. In valerie nanqꝫ ꝓuinciares ē hec geſta: quā narro mihiqꝫ btē memorie abbatis mei valētionis relatiōe cognita. Ibi etenī quidā venerabilis ſacerdos erat: qͥ cū clericis ſuis dei laudibꝰ boniſqꝫ oꝑbus intētus: ſancte cōuerſatiōisvitā ducebat. Suꝑueniēte aūt vocatiōisdie defunctꝰ eſt atqꝫ ante eccleſiā ſcpultꝰEidē vero eccleſie caule inherebāt ouiuꝫatqꝫ idē locꝰ in qͦ ſepultus eſt: ad eaſdemoues tendētibꝰ ꝑuius erat. Quadā āt nocte cū clericis intra eccleſiā pſallētibꝰ furveniſſet vt ingreſſus caulas furtū faceretveruecē tulit ⁊ cocitus exijt. Cū vero perueniſſet ad locū vbi vir dn̄i ſepultꝰ erat:repēte heſit ⁊ greſſum mouere nō potuit.veruecē quidē de collo depoſuit: eūqꝫ dimittere voluit: ſꝫ manū laxare nō valuit.Cepit igit̉ ſtare miſer cū preda ſua reus ⁊ligatꝰ. volebat veruecē dimittere nec valebat: volebat egredi cū veruecē nec poterat. Miro mō itaqꝫ fur qͥ a viuis videri tiinuerat: hūc mortuꝰ tenebat. Cum itaqꝫgreſſus manuſqꝫ illiꝰ fuiſſent obſtrictatimobilis ꝑſtitit. Facto aūt mane expletiſqꝫ laudibꝰ dei ab eccleſia egreſſi ſunt clerici ⁊ īuenerūt ignotū hoīem veruecē tenētem manu. res venit in dubiū vtrū veruecē tolleret an offerret. Sed culpe reꝰ citiꝰ

F