DialogorumliberII

turā lubet. Qui mox correptus febribusacri cepit ardore fatigari. Cūqꝫ ꝑ dies ſingulos lāguor ingraueſceret: ſexta die portare ſe in oratoriū a diſcipulis fecit. Ibiqꝫ exitū ſuū dn̄ici corporis ⁊ ſanguinis ꝑceptione muniuit. atqꝫ inter diſcipuloruꝫmanus imbecillia mēbra ſuſtentās: erectis in celū manibꝰ ſtetit ⁊ vltimū ſpirituꝫinter verba oratiōis efflauit. Qua ſcꝫ dieduobꝰ de eo fratribꝰ: vni in cella cōmorāti: alteri autē lōgius poſito reuelatio vniatqꝫ indiſſimilis viſionis apꝑuit. Viderūt nāqꝫ qꝛ ſtrata pallus atqꝫ innumerischoruſca lampadibꝰ via recto oriētis tramite ab eius cella in celū vſqꝫ tendebat̉.Cui venerādo habitu vir deſuꝑ clarꝰ aſſiſtens: cuius eſſet via: quā cernerēt: inquiſiuit. Illi autē ſe neſcire ꝓfeſſi ſunt. Quibus ipſe ait: hec eſt via qua dilectus dn̄ocelū Benedictꝰ aſcēdit. Tūc itaqꝫ ſanctiviri obitum ſicut preſentes diſcipuli viderunt. ita abſentes hoc ſigno: qd̓ eis predictū fuerat: agnouerūt. Sepultus vero eſtin oratorio beati Iohānis baptiſte: qd̓ deſtructa ara Apollinis ipſe cōſtruxitꝭ qui ⁊in ea ſpecū in qua prius habitauit nuncuſqꝫ ſi petentiū fides exigat: miraculis choruſcat.Uper nāqꝫ eſt res geſta: quā narro. Quedam mulier mēte captadū ſenſum funditꝰ ꝑdidiſſet: permōtes ⁊ valles: ſiluas ⁊ cāpos: die noctuqꝫ vagabat̉. ibiqꝫ tantūmodo quieſcebat:vbi hāc qͥe ſcere laſſitudo coegiſſet. Quadam vero die duꝫ vaganimiū erraret: adbeati viri benedicti ſpecuꝫ deuenit. ibiqꝫneſciēs ingreſſa māſit. Mane autē factoita ſanato ſenſu egreſſa eſt: ac ſi eā nunꝙͣinſania capitis vlla tenuiſſet: que om̄i vite ſue tēpore in eadē: quam accepit ſalutepermanſit.¶Petrus.Uid nam eſſe dicimus: ꝙ plerūqꝫ in ipſis quoqꝫ patrocinijs ſic eſſe ſentimꝰ vt nō tanta ꝑ corporaſua: quāta beneficia ꝑ reliquias oſtendātatqꝫ illic maiora ſigna faciūt: vbi minime

per ſemetipſos iacent.Gregorius.¶ De inſana muliere in eiꝰ ſpecu ſanata. ¶ Cap. XXXIX.Bi in ſuis corꝑibꝰ ſancti martyres iacent: dubiū Petre nōeſt: ꝙ multa valeant ſigna demōſtrare: ſicut ⁊ faciunt ⁊ puramente querētibus īnumera miracula on̄dunt. Sed qꝛ ab infirmis poteſt mētibusdubitari: vtrū ne ad exaudiendum ibi preſentes ſint: vbi conſtat quia in ſuis corꝑibus non ſint: ibi neceſſe eſt eos maiorā ſigna oſtēdere: vbi de eorū preſentia poteſtmens infirma dubitare. Quoꝝ vero mēsin deo fixa eſt: tāto maius habet fidei meritū: quāto illic eos nouit ⁊ nō iacere corpore ⁊ tamen nō deeſſe ab exauditione.Unde ipſa quoqꝫ veritas vt fidē diſcipulis augeret: dixit. Si ego nō abiero: paraclitus non veniet ad vos. Cū enim ꝯſtetquia paraclitus ſpiritus a patre ſemꝑ procedat ⁊ filio: cur ſe filius receſſurum dicitvt ille veniat: qui a filio nūꝙͣ recedit. Sꝫquia diſcipuli in carne dn̄ꝫ cernētes: corpororeis hunc oculis ſemper videre ſitiebāt: recte eis dicitur. Niſi ego abiero: paraclitus nō veniet: ac ſi aperteᵉⁱ diceretur.Si corpuſ nō ſubſtraho: quis ſit amor ſpiritus: nō oſtendo: ⁊ niſi me deſieritis carnaliter cernere: nunꝙͣ me diſcetis ſpūaliter amare.Petrus.Racet quod dicis:¶ Gregorius.Liquantū iam a locutione ceſſandum eſt vt ſi ad aliorum miracula narranda tendimus. loquendi vires interim per ſilentium reꝑemus.Explicit Liber ſecundꝰ dia.logorum beati Gregorij.d 4