Centilogiū theolocionM. Guilhelmi de oclā
Centilogiū theologicūa ſcibilis ⁊ vlteriꝰ ꝯcedit̉ iſta ꝯn̄a a ſcibile nōē. gͦ nulla ſcīa a ſcibil̓ ē. ⁊ cōcedit̉ ꝙ an̄s ē poſſibile. ſꝫ vlteriꝰ negat̉ ꝯn̄a iſta. nulla ſcia a ſcibilis ē. gͦ deꝰ nō ē. ⁊ ſi tūc arguitur. nulla ſcīa aſcibilis ē. deꝰ ē ſcīa a ſcibil̓. gͦ deꝰ nō ē. cōcedit̉diſcurſus ⁊ ne gat̉ an̄s .ſ. cōpoſituꝫ ex p̄miſſistanꝙͣ cōpoſitū ex impoſſibilibus.Occogeſimaſecūda ꝯcluſio ē iſta. ꝙ ſcia aſcibilis q̄ ꝑꝑ fuit īcepit eē ſcia a ſcibilis poſitoꝙ deꝰ nūc pͥmo ſciat a ſcibile qd̓ ſatis e poſſibile. qꝛ ſuppono tāꝙͣ poſſibile ꝙ ſcibile īcepiteē ita ꝙ nūc ⁊ n̄ pͥus fuit Et d̓clarat̉ ſic iſta cōcluſio. iſta ſcīa a ſcibil̓ pͥus nō fuit ſcīa a ſcibil̓gͦ aliqua ſcīa a ſcibil̓ q̄ ſꝑ fuit īcepit eſſe ſcīa aſcibilis. ⁊ ꝯſimilit̓ p̄t ꝓbari ꝙ aliqua ſcīa a ſcibilis q̄ ſemꝑ erit deſinet eſſe.Octogeſimatertia ꝯcluſio ē iſta. ꝙ deꝰ aliqͥd qd̓ nūc nō ſcit nec vnꝙͣ ſciuit pōt ſcire ſinemutatiōe aliqͣ ſui vl̓ alicuius alteriꝰ a ſe. Qued̓clarat̉ ſic. creet deꝰ a ī iſtāti b. ita ꝙ ip̄ꝫ a necaliqͥd ip̄ius a nūqͣ pͥus ſciuerit et ſit b futurūcras. Tūc ſic. deꝰ nūqͣ ſciuit a nec ſcit a. qꝛ nōē nec vnꝙͣ fuit ⁊ deꝰ ſciet a ī b. qꝛ a ī b inſtātierit ⁊ deꝰ nō mutabit̉ ſic de ſe manifeſtū ē neca mutabit̉ ib īſtāti. qꝛ a ī bīſtāti creabit̉ ꝑ caſuꝫ. gͦ a ī b īſtāti nō ſe habebit al̓r ꝙͣ habuit pͥus gͦ ī b īſtāti nō mutabit̉. gͦ ꝯcl̓o ſeqͥt̉ .ſ. ꝙ deꝰaliqͥd qd̓ nō ſcit nūc nec vnꝙͣ ſciuit pōt ſcirealiqn̄ ſine mutatiōe aliqͣ ſil̓is alicuiꝰ alteriꝰ aſe. Sꝫ ꝯ iſtā ꝯcluſione īſtat̉ deꝰ ſcit oīa p̄terita ⁊ oīa futura anꝙͣ ſint vl̓ fiant. gͦ deus nūcſcit a. ꝯn̄a iſta ē plana. ⁊ an̄s pꝫ tā ꝙ pͥncipiū ītheologia. qꝛ ī hͦ ꝯuentū qͣſi oēs doctores auctētici theologie ꝙ deꝰ eq̄ clare cognoſcit p̄t̓ita pn̄tia ⁊ futura. Et ꝯfirmat̉ ꝑ illd̓ euāgeliūqd̓ ip̄emet xp̄us dicit diſcipulo an̄ꝙͣ eſſes ſubficū noui te ꝑ qd̓dat̉ ītelligi ꝙ an̄qͣ res fiāt future vl̓ exiſtāt deꝰ ip̄as cognoſcit. Itē ſi ſicſeq̄ret̉ ꝙ dei ſcīa poſſꝫ augeri ſic̄ ſcīa hūana qꝛaliqͣ alia q̄ nō ſciuit p̄t ſcire ⁊ plura alia ꝙͣ ſciuit pōt ſcire. Ad pͥmū iſtoꝝ dr̄ negādo an̄sꝙͣtū ē de ꝟtute ẜmonis. ſꝫ ob reuerētiā ſanctorū doctoꝝ. Illud an̄s aſſerētiū diſtinguit̉ penes āphibologiā eo ꝙ pōt accipi ī ſenſu ꝓpͥovel trāſſumptiuo. ꝯcedit̉ vt ſit ſenſus deꝰ ſcitp̄terita ⁊ futura .i. deꝰ ē ſcīa qͣ fuit ſcīa p̄teritorū ⁊ qua erit ſcia futuroꝝ vl̓ deꝰ ē ille actus qͥfuit cognitio p̄teritoꝝ et qͦ erit cognitio futurorū. vel ꝓpt̓ cauillatores: qui futuroꝝ erit cognitio ⁊ ꝓpt̓ hͦ exponit̉ illa auctoritas euāgeliſte an̄ꝙͣ eſſes ſub ficu noui te .i. an̄qͣ tu eſſesego fui. ille actꝰ vl̓ illa eadē cognito qͣ te nūccognoſco. Ad alid̓ d̓r̄ negādo ꝯn̄am. qꝛ deꝰpōt aliqͣ deſinere ſcire ⁊ aliqua īcipere ſcire ⁊alia ꝙͣ ſcit ſcire ⁊ plura ſcire ꝙͣ ſcit ſine augmē
M. Guilhelmi de oclātatiōe ſue ſcīe. qꝛ ad hͦ ꝙ deꝰ deſinat aliqͥd ſcire nō plꝰ reqͥrit̉ niſi ꝙ aliqͥd pͥus fuit quo nūcnō ē. ſic ꝓportiōabil̓r dicendū de alijs ꝯſil̓ibꝰꝓpōnibꝰ de futuro ⁊ de poſſibili.Octogeſimaquarta ꝯcl̓o ē iſta ꝙ aliqͥd qd̓ 1deꝰ ſcit ⁊ pͥus ſciuit pōt nūqͣ ſciuiſſe ⁊ nūc nō ꝙſcire. Que ꝓbat̉ ſic ⁊ accipiat̉ cōtingēs futurū īdeterminate ſūptū ⁊ vocet̉ a tūc ſic. a deꝰnūc ſcit ⁊ pͥus ſciuit vt ſuppono ⁊ a deꝰ p̄t nūcſciuiſſe et etiā nū nō ſcire ad iſtū ītellectū .ſ. ꝙhͨ ē poſſibil̓ deꝰ nūqͣ ſciuit a et deꝰ nūc nō ſcita. gͦ aliqͥd qd̓ deꝰ ſcit ⁊ pͥus ſciuit pōt nūqͣ ſciuiſſe ⁊ nūc nō ſcire. Iſta ꝯcl̓o ē de ſe nota. Etan̄s declarat̉. a pōt nūqꝙͣ fuiſſe verū ⁊ nō eē verū nūc ī iſto īſtāti. gͦ a pōt deus nūqͣ ſciuiſſe ⁊nūc n̄ ſcire Iſta ꝯn̄a vr̄ euidēs qꝛ ꝓpͥe loquēdonihil ſcit̉ vl̓ ſciebat̉ niſi qd̓ ē vel fuit verū. Etan̄s adhuc declarat̉ qꝛ a ē de futuro cōtingētigͦ p̄t nō eē verū ī iſto īſtāti. ⁊ ꝑ ꝯn̄s fuiſſe verūEt ſi dicat̉ ꝙ iſta ꝓpōa fuit verū. ē de p̄te-rito ꝟa. gͦ ē nccria. Ad iſtd̓ dr̄ negādo ꝯn̄aꝫqꝛ ꝓpō de futuro ⁊ etiā de p̄terito cuiꝰ ꝟitas5depedet a futuro ꝯtingēti ē ita ꝯtīgēs ⁊ ita īdet̓mīate ꝟa ſic̄ ip̄a d̓ fut̉o ꝯtigēti a qͦ depēdꝫOctogeſimaqͥnta ꝯcl̓o ē iſta aliqͥd qd̓ deusnūqͣ ſciuit ⁊ qd̓ nō ſcit ī īſtāti pn̄ti: p̄t pͥus ſcituiſſe ⁊ ī iſtāti pn̄ti ſcire. Que ꝓbat̉ ſic. capiat̉aliqd̓ ꝯtīgēs qd̓ nūc ē fl̓m ⁊ vocet̉ a tunc ſic anūc ē fl̓m et nūꝙͣ fuit verū. gͦ a nūqͣ fuit a deoſcitū. nec ī īſtāti pn̄ti ſcit̉ ⁊ a p̄t a deo fuiſſe ſcitū ⁊ ī iſto īſtāti pn̄ti ſciri. Iſta ꝯcl̓o ē plana etans declarat̉. qꝛ a ē fl̓m ꝯtingēs ⁊ īdeterminate falſuꝫ. gͦ pōt eē verū ī īſtāti pn̄ti. ⁊ ꝑ ꝯn̄s p̄tfuiſſe verū pus. gͦ a pōt pͥus fuiſſe ſcitu a deo ⁊ab eodē in iſto inſtanti fieri ſciri.Octogeſimaſexta ꝯcluſio ē iſta. ꝙ aliqͥd qd̓ edeꝰ aſſeruit cū iuramēto etiā ſenſibil̓r .i. in pͥn 1tia aliquorū audientiū pōt ip̄m nō aſſeruiſſe.Que declarat̉ ſic ⁊ capiat̉ aliqd̓ verū de futuro ꝯtingēti qd̓ pͥus fuit verū ⁊ vocet̉ a ⁊ vlterius ponat̉ ꝙ deꝰ aſſeruit a ſenſibilit̓ qd̓ ſatisē poſſibile ex quo a eſt verū ⁊ fuit verū. qꝛ fuitquondā de facto. Exēplū qn̄ xp̄us aſſeruit petrū ip̄m fore negaturū tūc ſic a ē falſuꝫ ⁊ nūꝙͣfuit verū gͦ deꝰ nūꝙͣ aſſeruit. Iſta cōcluſio eſteuidēs. qꝛ alit̓ ſequeret̉ ꝙ deꝰ aſſeruit falſum.⁊ ꝑ ꝯn̄s mētiebat̉ qd̓ ab om̄ibus tā theologisꝙͣ ph̓is abnegatur. Tūc vltra. iſta ꝯn̄a eſt bona ⁊ an̄s ē poſſibile. gͦ ⁊ ꝯn̄s. gͦ deus aliqͥd aſſeruit qd̓ pōt nūqͣ aſſeruiſſe. Cōtra iſtā cōcluſionē arguit̉ ſic. nihil qd̓ deꝰ fecit pōt nūqͣfuiſſe. ſꝫ iſtā aſſertionē deꝰ fecit. gͦ iſtā aſſertionē deus non pōt nunꝙͣ feciſſe. Iſta maior eſtde ſe nota. quia iſtiꝰ oppoſite intellectus pōtminime aſſentire. qͥa hoc ſolo priuatur deus.
Obiectio prima
AOctoge ſimater.tia concluſio
Octogeſimaſecūda concluſio
Secunda
Ad ſcd̓am
Rn̄ſio ad pͥmā
Obiectio prima.
IAbiectio
AbiectioReſponſio
IAbiectioReſponſio
ArOerogeſimoſexta concluſio
DOe ogeſima quīta concluſio
AOctogeſimaquarta cōcluſio