M. Guilhemi de oclrāCentilogiū theologicū
Centilogij theologici magiſtri Guilhelmi de oclāoēm ferme theologiā ſpeculatiuā ſub cētū ꝯcluſionibꝰvn̄ nomē ſumpſit: ſubtiliſſime cōplectētis: p̄fatio īcipit5Nima nobis innata eo potiꝰ naturalit̓ appetit cognoſcere ſuū fineꝫ: quo preceteris appetētibꝰ om̄ibus corruptibilibꝰ creatis: ratione ditata: adymagine ⁊ ſimilitudinē dei celſiꝰ eminētiuſqꝫfigurat̉. Preſertim cū ẜꝫ Ariſtotelē pͥmo ethicorū. Omis ars ⁊ om̄is doctrina: ſimilit̓ aūt ⁊actus ⁊ intellectio bonū quoddā appetere videntur. Hoc aūt bonū nobis manifeſtat diuina ſapientia ꝑ directiones pulcherrimas humani finis qͥ deus ē. Cū ip̄e ſit alpha ⁊ o: pͥncipiū ⁊ finis. In cuiꝰ laudē ⁊ gloriā centū cōcluſiones theologicas vt breuiſſime ⁊ cōmodiſſime potero declarabo. Quarū pͥma eſt talis.Eus eſt. Cōcluſionem iſtaꝫ tā theologi ꝙͣ ph̓i vnanimiter poſuerūt. In theologia nāqꝫtanꝙͣ pͥncipiū pͥmū ab om̄ibus p̄ſuppoſitū etaliorū omniū fundamētū eſſe cōprobat̉. Inph̓ia vero ẜm plures nō ſolū opinabilit̓: verūetiā phiſice demōſtratur. ſicut pꝫ ꝑariſtotelēviij. phi. vbi deducit ex pͥncipijs naturalibusad īmobile penitꝰ pͥmū mouēs: qd̓ pͥma cā etdeꝰ ab om̄ibus vocat̉. Hoc idē. ij. metha. vbideclarat ariſtoteles ꝙ ī cauſis nō ſit ꝓceſſusin infinitū. et ꝑ ꝯn̄s ad vnū pͥmū deueniendūqd̓ eſt oībus ſummū bonū. Ide clariꝰ deducitxij. metha. vbi ꝓbat vnū eē pͥncipiū omniū ſcꝫſubſtantiā pͥmā et ꝑfectiſſimā quā nominantom̄s deū. Iſtā gͦ cōcluſionē tā a ph̓is ꝙͣ a theologis p̄ſuppoſitā atqꝫ datā ꝓ fundamēto toe tius operis primitꝰ pono. Uerūtn̄ de neceſſitate ponēdi an̄ ſcꝫ demōſtrabile ſit vel ꝓbabile deū eē vel ꝑ ſe notū nō videt̉ eque planūEt iō circa iſtā materiā dignū duco aliqualit̓diſputādū. Premiſſa tn̄ iſta ꝓteſtatione: ꝙ ſialiqͥd dixerim ī iſto libello vel ī aliquo alio qd̓nō ſit bene dictū nūc ꝓ tūc reuoco ī hmōi ſcriptis Deducit gͦ ariſtoteles. viij. phi. pͥmū mouens īmobile medio tali. Om̄e qd̓ mouet̉ abalio mouet̉. ⁊ nō eſt ꝓceſſus in īfinitū in cauſis. gͦ ē vnū pͥmū īmobile in mouētibꝰ. Primaꝑs antis ſcꝫ ꝙ om̄e qd̓ mouet̉ ab alio mouet̉.Ptꝫ ex hoc. qꝛ alit̓ ſequeret̉ ꝙ aliqͥd poſſet primo ⁊ ꝑ ſe ſeip̄m mouere: ⁊ tūc idē eēt ī actu etin potētia reſpectu eiuſdē. Scd̓a ꝑs an̄tis ſcꝫꝙ nō ſit ꝓceſſus in infinitū in cauſis mouētibus. ptꝫ ex hoc ꝙ ſi eēt ꝓceſſus ī īfinitū nulla
M. Guilhemi de oclrāeſſet cā media. qꝛ vbi nō ē vltimū ibi nō ē mediū. ⁊ iſta demoſtratio videt̉ a poſteriori eſſe.qꝛ ab effectu habuit originē. ſcꝫ a motū. Sediſta rō ꝙͣuis ſit aliquibꝰ ꝓbabilis tn̄ nō videt̉demoſtratiua. Primo qꝛ poſſum rōnabilit̓ dicere aliqͥd ſeip̄m mouere ſicut aīa et āgelus qͥꝓducūt varios ſuos actꝰ ⁊ grauitas ip̄a q̄ mouēdo ſeipſam deſcendit. Et ſi dicat̉ ꝙ deſcendit deſcēſu ſubiecti ⁊ ita nō mouet ſeip̄aꝫ. Cōtra. illud potiꝰ d̓r mouere qd̓ mouendo ſe mouet ꝙͣ aliqͥd aliud cui inheret ſcꝫ ſuū ſubiectūgͦ p̄ciſa cā motꝰ ē deſcēſus naturalis. Itē circuſcribat̉ ſubiectū adhuc grauitas deſcenditItē pꝫ in ſacramēto altaris vbi a pluribꝰ ponūtur accidentia ſine ſubiecto. Aliquibꝰvidet̉ nullū incōueniēs aliqͥd poſſe ſeip̄m mouere. et ꝑ ꝯn̄s iſta ꝓpō om̄e qd̓ mouet̉ ab aliomouet̉ nō eſt ꝑ ſe nota: nec ex ꝑ ſe notis deducta. ⁊ ꝑ ꝯn̄s nō eſt pͥncipiū demōſtratiuū. Adargumētū ī oppoſitū qn̄ dr̄ ſequeret̉ ꝙ idē eētin actu ⁊ in potētia ſimul. Dicit̉ ꝙ iſta pōt habere duplice ſenſum vnū ſcꝫ talē. idē hꝫ aliqͥdactu ⁊ nō habet illud actu ſꝫ in potētia habendi ē. ⁊ iſte ſenſus ē impoſſibilis tāꝙͣ includēscōtradictionē manifeſte. Aliū ſenſū talē pōthabere idē ē actu potēs ad cauſandū in ſeip̄oaliqͥd ad qd̓ ē in potētia ad recipiēdū ⁊ hoc videt̉ multis ſatis poſſibile: qd̓ ſufficit in ꝓpoſito ad impediendū vt p̄dicta ꝓpō. ſcꝫ omē qd̓mouet̉ ab alio mouet̉ ſit primū pͥncipiū. Alievero rōnes ariſtotelis quibꝰ nitit̉ hͦ idē ꝓbare ꝙͣuis ſint multis ꝓbabiles nō om̄ibꝰ tn̄ vident̉ demōſtratiue. Scd̓o inſtari pōt ꝯtraaliā ꝓpōnem aſſumptā. ſcꝫ ꝙ nō ſit ꝓceſſus īinfinitū in mouētibꝰ qꝛ clarū ē ꝙ opꝫ neceſſario ponere in aliqͥbꝰ cauſis mouētibꝰ ꝓceſſuꝫin īfinitū. ſicut ptꝫ ſi ꝑcutiat̉ aliqd̓ cōtinuū logum ex percuſſiōe vniꝰ ꝑtis ſcꝫ finis ꝑs ꝑcuſſamouet partē ſibi cōtinuā ⁊ illa ꝑs aliā ⁊ ſic ininfinitū ex quo ſūt ibi īfinite ꝑtes ſaltē ꝓportionabiles ẜm lōgitudinē quarū q̄libet mouetur rōne talis ꝑcuſſionis. et iō nō ē īpoſſibileſꝫ potiꝰ neceſſariū ī mouētibꝰ ponere ꝓceſſuꝫin infinitū. In diſcōtinuis vero ⁊ q̄ nō pn̄t ſil̓cōtinuari ponere infinitū nō videt̉ īpoſſibileſꝫ potiꝰ ex pͥncipijs ariſtotelis planiꝰ ſequit̉: ſicut in aīabꝰ intellectiuis quas ariſtoteles ponit ꝑpetuas. ij. de aīa. ⁊ ſic veriſimilit̓ īfinitasex quo infiniti hōies ꝓceſſerunt ſi nō in pluribus hōibus fuerit vna eadē aīa ſicut ſatis ꝓtūc pōt poni. Ad ſcd̓m argumētū ī oppoſitū qn̄ dr̄ ꝙ ſi ſic ſit nulla eſſet cā media reſpectu vltimorū intrinſecorū ꝙͣuis aliud poſſꝫ eēmediū reſpectu aliorū. Et tūc ad argumētumqd̓ ariſtoteles facit. vij. phi. qn̄ deducit ꝙ infiAA
AA
Rōnes ph̓i
BAn deū eē ſit demōſtrabile ⁊ ꝑ ſenotū an̄ ꝓbabile
Scd̓m argu.
APrima concluſio
Cētilogij p̄fatis
rimū argu.
Ad ſcd̓m argu.
Ꝙ ſit proceſſus īinfinitū
Cōtra rōnes ph̓
ERn̄ſto euaſiuaad rōnēs ph̓i
Ad primū argu.