LibriSecundi
Ad aliud dico ꝙ tēpus dicit̉ ꝙͣtuꝫ: ſicut motus dicit̉ ꝙͣtus: qꝛ īcludit ꝑtes diſtinctas: ⁊ includit multas affirmatiōes ⁊ negatiōes: ⁊ eodē modo tēpus. ſꝫ quomō d̓r tēpus magis ꝙͣtūꝙͣ mutatū eē. Rndeo ꝙ tēpus ⁊ motꝰ nccrioincludūt ml̓tas ꝑtes ſine quibꝰ nō pn̄t intelligi. ſed mutatū nō īcludit nccrio talē multitudinē ꝑtiuꝫ. Ad aliud dico. ꝙ ph̓s. iiij. v. ⁊. vi.metaphiſice. diſtinguit int̓ paſſiones ⁊ accn̄aiō dicit̉ ꝙ magnū ⁊ ꝑuuꝫ nō ſunt paſſiōes ꝙͣtiqꝛ includūt diſtinctionē ꝑtiū ſic̄ facit quātū.ſed ſunt paſſiones tꝑis et motus: qꝛ p̄dicāturde eis ſcd̓o modo dicēdi ꝑ ſe ⁊ nō pͥmo. ⁊ ideopaſſio in ꝓpoſito accipit̉ pro illo qd̓ p̄dicat̉ dealio ſcd̓o modo dicēdi ꝑ ſe ⁊ nō pͥmo. ⁊ nō accipit̉ motus pro aliquo accn̄te formalit̓ inherēte alicui. ⁊ ſic p̄dicātur magnū ⁊ ꝑuuꝫ de pͥmomotu: qꝛ conorāt aliud ꝙͣ motus: ⁊ nō ſunt accidētia formal̓r inheretia motui. Ad alid̓ dico. ꝙ tēpus eſt notius motu ſicut mēſura mēſurato: nō tm̄ rōe negationū: neqꝫ p̄ciſe rōe affirmationū: ſꝫ rōe vtrorūqꝫ. qꝛ pͥmus motꝰ qͥ eſttēpus vno mō acceptū eſt notior ꝙͣtū ad eiusaffirmatiōes ⁊ negatiōes ꝙͣ aliqͥs motus inferior ꝙͣtuꝫ ad affirmatōes ⁊ negatiōes. Et heceſt diſtinctio realis int̓ menſurā ⁊ menſuratūqꝛ affirmatiōes ⁊ negatōes mēſure diſtigunt̉ab affirmationibꝰ ⁊ negatōibꝰ mēſurati. Adaliud dico. ꝙ cōmētator accipit accn̄a eqͥuocenā vno mō accipit̉ accn̄s ꝓ aliquo accn̄te formalit̓ inherēte alicui. Alio mō pro aliquo p̄dicabili de aliquo ſcd̓o mō dicēdi ꝑ ſe. Prīo mōtēpus nō habet accūs: ſed tm̄ ſcd̓o mō p̄dictoProbat̉ iſtud ꝑ exēplū ſuū de nūeris. qꝛ ſi nūerus nihil aliud ſit a rebus nūeratis. tūc nō habet accn̄a alia ſibi realit̓ inherētia. vt diſtīguitur a rebꝰ nūeratꝭ. tn̄ ſibi cōpetūt aliqua p̄dicabilia ſcd̓o mō dicēdi ꝑ ſe. et hͦ vt ē nūerus ꝓpͥeq̄ nō ꝯueniūt alicui ꝑti eius. Si dicas ꝙ ſubiectu habēs paſſiones eſt ꝑ ſe in genere. ⁊ ſil̓rpaſſiōes ſunt ꝑ ſe in genere. Dico ꝙ hͦ eſt fl̓mtā de ſubiecto ꝙͣ de paſſiōe ſic accepta. Et dico vlterius ꝙ idē p̄t eſſe ſubiectū vniꝰ paſſiōis⁊ paſſio alteriꝰ ſubiecti: ſic̄ eſt de tꝑe ⁊ ꝙͣtitateꝯtinua ⁊ multis alijs. Ad aliud de inſtāti dico. ꝙ inſtās nō dicit aliqd̓ abſolutū diſtinctūa rebꝰ ꝑmanētibꝰ. qꝛ ſi ſic deꝰ nō poſſet ꝯſeruare aliquē effectū ꝑ aliqd̓ tp̄s nō corrūpendo infinita abſoluta qd̓ videt̉ incōueniēs. Dico tūcꝙ inſtās ꝙͣtū ad qͥd rei nō ſignificat aliud niſiꝑtes forme ſucceſſiue acqͥſitas ꝑ motū. quarūvna āte aliā acqͥrit̉ ī infinitū ſic̄ pͥus dictū eſtde motu. Un̄ ſi ſit aliqͣ ꝑs forme acqͥſita ꝑ motū. tūc q̄libꝫ ꝑs acqͥrēda poſt iſtā ꝑteꝫ ē inſtāsita ꝙ inſtās nihil aliud eſt real̓r niſi q̄libet ꝑs
forme cū ſua negatiōe. ⁊ ſicut poſt iſtā formaꝫacqͥſitā nō eſt dare primā ꝑtē nec primā negatōem expellendā: ita nec eſt dare primuꝫ īſtāspoſt inſtās modo p̄ſens. ⁊ ſicut nō eſt dare aliquā partē īmediate ſequentē iſtā partē immediate acqͥſitā: ita nō eſt dare aliqd̓ inſtās īmediate ſeq̄ns inſtans pn̄s. qꝛ q̄cunqꝫ ꝑs det̉ adhuc ante illā fuit alia ⁊ alia pars in infinitumQuantū gͦ ad qͥd rei nō ſigͣt inſtans niſi affirmatōes ⁊ negatōes ītrīſecas motui: ita ꝙ vnūinſtās ſigͣt vnā affirmatōem ⁊ aliud eiꝰ negatōem ſibi oppoſitā: ⁊ ſic deinceps. ⁊ ſic in quolibet motu ſunt infinite affirmatōes ⁊ negationes. ⁊ in quolibet tꝑe qd̓ eſt idē cū illo motuſunt infinita inſtātia. Sed ꝙͣtū ad qͥd noīs ſignificat ⁊ cōnotat affirmatōes ⁊ negatōes extrinſecas motui: ſcꝫ extrema ꝯdictōis extrinſece. Inſtās gͦ ꝙͣtū ad qͥd noīs ſignificat affirmatōes ⁊ negarōes ī motu ⁊ cōnotat coexiſtentias illarū partiū cn̄ vna ꝑte ꝯͣdictiōis extrinſece: ita ꝙ nō cuꝫ alia. puta ſi ſint aliqͣ ꝯͣdictoriaextrīſeca ſibi ſucceſſiua. verbi gr̄a: a ſedet a nōſedet. ⁊ ꝙ ſit ꝑs forme aliqͣ acqͥſita ꝑ motū: tūcpars illa acqͥrenda poſt illā partē acqͥſitā cuꝫſua negatōe dꝫ coexiſtere vni parti illiꝰ ꝯͣdictionis a ſedet ⁊c. ita ꝙ nō alteri. nō ſic ꝙ tā affirmatio illiꝰ partꝭ acqͥrende ꝙͣ ſua negatio coexiſtant vni ꝑti ꝯͣdictōis extrinſece: qꝛ hoc eſt impoſſibile qꝛ tunc ꝯͣdictoria eſſent ſil̓ in eodē inſtanti: ſꝫ ꝙ negatio illius partis coexiſtat cumpͥma parte illiꝰ ꝯͣdictōis extrinſece: ita ꝙ nonpōt coexiſtere ſcd̓e parti: ⁊ affirmatio iſtius ꝑtis acqͥrende ita coexiſtit ſcd̓e parti cōtradictiōis extriſece a nō ſedet ꝙ nō pōt coexiſtereꝑti pͥme. ⁊ iō tā affirmatio ꝙͣ negatio ita coexiſtūt vni ꝑti ꝯͣdictōis ꝙ nō alteri. ⁊ ſi affirmatōvel negatio iſtiꝰ ꝑtis acqͥrēde coexiſteret vtriqꝫ parti ꝯͣdictōis extrīſece: tūc nō eſſet motusibi. ſicut pͥus patuit in q̄ſtione de motu. ⁊ ſi nōſit motꝰ tūc non eſſet tꝑ̄s qd̓ eſt idē cū illo motu. ⁊ ꝑ ꝯn̄s nec inſtās. Nec pōt dici ꝙ inſtāstm̄ affirmatōem in motu ſignificet ⁊ nō negatōem ſibi oppoſitā ꝙͣtum ad quid rei. qꝛ tūc ſequeret̉ ꝙ oīa inſtantia alicuiꝰ tꝑis ꝙͣtū ad totū qͥd rei ſimul maneret ⁊ eſſent idē inſtās nūcẜm quid rei qd̓ fuit in principio mundi hoc eſtfalſum. gͦ ⁊cͣ. ꝯn̄a ꝓbatur. qꝛ q̄libet pars poſitiua in motu acqͥſitiuo vbi partes ſil̓ manentnō manet cū illa parte ꝯdictionis extrinſece:cū qua manet ſua negatio ꝓpter ꝯͣdictōeꝫ incluſam. tn̄ pōt poſt eſſe ſuū acqͥſitū manere cūinfinitis extremis cōtradictōnū ſuccedentiūſibi ꝯtinue: ⁊ ſicut pōt vna affirmatio manereita alia. ⁊ per ꝯſequēs inſtātia in quocūqꝫ motu acqͥſitiuo poſſunt ſil̓ manere. ergo ad hoc ꝙ
Reſpondetur.
AAAd quintum
Ad quartum
CCAd ſextum
BDObijcitur
Queritur.Reſpondetur.
Ad tertium
Ad ſcd̓m
Et
Dꝑ