ueſtioIII
actu amicitie ī ſe: ⁊ alio actu quo odit̉ mors p̄ciſe ꝓpt̓ vitā volitā: qͥ actꝰ licet ſit ſimpliciteractꝰ nolēdi: tn̄ vt termīat̉ ad vitā tanꝙͣ ad obiectū denoīatur actus volēdi: vt terminat̉ admortē nolitā denoīatur actꝰ odiēdi: ſicut actꝰquo aliqͥs odit pct̄m̄ ꝓpt̓ deū: vt terminat̉ adpctm̄ dicit̉ actꝰ nolēdi: vt aūt termīat̉ ad deūdicit̉ actꝰ volēdi: qꝛ nullꝰ meritorie odit deū. ille vero actꝰ quo odit pct̄m̄ meritoriꝰ eſt. Et eodē modo pōt dici in ꝓpoſito de actu nolendimortē ꝓpt̓ vitā: ꝙ habet diuerſaꝫ denoīatōeꝫvt terminat̉ ad diuerſum obiectu. Sil̓r morsq̄ eſt finis ſcd̓e nolitiōis: quā nolo infirmitatēp̄ciſe qꝛ nolo mortē: odit̉ duplici actu nolendiUno quo oditur mors ꝓpt̓ vitā dilectā. Alioactu quo odit̉ īfirmitas ꝓpt̓ mortē oditā. Similit̓ īfirmitas oditur duplici actu. Uno quoip̄a odit̉ ꝓpter mortem oditā. Alio quo amat̉potio amara ꝓpt̓ infirmitatē nolitā: qͥ actꝰ licet ſit velle formalit̓: tn̄ vt termīat̉ ad infirmitatē denoīatur actꝰ nolēdi: ſicut pͥus dictū eſtde actu odiēdi pctm̄ ꝓpt̓ deū. Quartū qd̓ ſequit̉ eſt: ꝙ aliqd̓ nolle eſt in ptāte volūtatis: ⁊aliqd̓ nō. Nā ſi volūtas velit vitā hoīs ſolū cōditionalit̓: ⁊ nō volitiōe efficaci. ⁊ ītellectꝰ dictet ꝙ nō pōt cōſeruare vitā: niſi odiēdo mortē: pōt adhuc libere ⁊ cōtingent̉ nolle morteꝫqꝛ nullomō neceſſitat̉ adhuc ad nolēdū mortēSi autē velit vitā volitiōe efficaci: ⁊ ītellectꝰdictet: ꝙ nullomō pōt ꝯſeruare vitā: niſi nolēdo mortē odibit et nolet mortē: nec eſt tūc iſteactꝰ nolēdi aliquomō in ptāte volūtatꝭ. Et itaeſt cōſimilit̓ dicendū h̓ſicut prius dictū eſt deactu volēdi. Et iſtomō pōt intelligi dictū ph̓ivij. ethicoꝝ. c. iiij. Ubi dicit: ꝙ ſi fuerit opiniovniuerſalis rōis: et alia opinio ꝑticularis accepta a ſenſunccͣario concluſū eſt volūtati: intm̄ ꝙͣtum eſt neceſſe ptātē oꝑari nō ꝓhibitaꝫvt ſi rō dictet: ꝙ oē dulce eſt guſtādū: ⁊ mediāte ſenſu dictet ꝙ hͦ eſt dulce: neceſſe eſt ꝙ volūtas velit guſtare hoc dulce: nec aliquomō iſtavolitio ſtātibus illis actibꝰ eſſet in ptāte volūtatis: ſꝫ ceſſante volitōe efficaci volūtatis: veldictamine intellectꝰ pōt eſſe in ptāte volūtatꝭſicut pͥus dictū eſt. Et iō quātūcūqꝫ ſtet dictamē in ītellectu reſpectu maioris et minoris: ſinō ſit volitio efficax in voluntate nullomō neceſſitat̉ volūtas ad volendū guſtare. Et ſi dicas ꝙ ph̓s dicit: ꝙ ſi ſit opinio vniuerſalis rōnis. nūc aūt actꝰ opinādi nō eſt ſolū actꝰ apprehendēdi: gͦ dicere ꝙ ſi maior oſtendat̉ ꝑ apprehenſionē ſolū ⁊cͣ. nō eſt dicere ẜm intentionēphi. Pret̓ea ſi ītellectꝰ pͥmo hēat rōem rectāꝙ nullū dulce eſt guſtādū: quomō deuenit̉ adopināduꝫ: ꝙ oē dulce eſt guſtandū: ⁊ nō ꝑ ſolū
IIIimperiū volūtatis cauſat̉ actꝰ opinādi: qꝛ opinio nō eſt ſine rōe ⁊ medio ſaltē ꝓbabili. Et Iſimilit̓ ph̓s dicit ibi ꝙ intellectꝰ tūc exeat: dubiū eſſet quomo. Ad primū reſpōdet̉: ꝙ ph̓sītelligit: ꝙ ſi ītellectꝰ nō ſolū apprehēdat: hoccōplexū oē dulce eſt guſtandū: ſꝫ ꝙ aſſentiat ſibi ꝑ actū opinādi: ſi tūc ſtet ī volūtate volitioefficax: ſicut pͥus dictū eſt cū dictamīe: ⁊ reſpectu aſſenſus: ꝙ hͦ eſt dulce demoſtrato aliquotūc ꝯcluſuꝫ eſt volūtati: ſic̄ dictū eſt. ⁊ iō nihildiffert: ſiue maior app̄hēdat̉: ſiue opinet̉. Adſcd̓m ⁊ tertiū dico: ꝙ ſi ītellectꝰ pͥmo dictet: ꝙnullū dulce eſt guſtandū: ⁊ hͦ rōne recta volutas imꝑat intellectū formare cōplexū app̄hēſum: puta ꝙ oē dulce eſt guſtandū. ⁊ ſuſpēditactū ītellectꝰ a cōſideratiōe iſtiꝰ ꝯplexi: nullūdulce eſt guſtandū. quo cōplexo formato īꝑatvolūtas ītellectui actū inueſtigādi aliqd̓ mediū. Ex quo ſequit̉ euident̓: vel ſaltē ꝓbabilit̓hoc ꝯplexū oē dulce ⁊cͣ. Per actū ⁊ habitū erroris: qͥ pōt dici opinio vniuerſalis. Et iſto duplici modo excecat̉ ītellectꝰ: qd̓ tāgit ſcotꝰ int̓tia q̄ſtione de cōnexione ꝟtutū .ſ. auerſione ⁊cōuerſiōe ꝯſideratiōis obiecti veri ⁊ ꝓductione habitꝰ ⁊ actꝰ erronei. Tertia cōcluſio principalis: ꝙ primꝰ amor: q̄ eſt amor amicitie nonhabet cām finalē p̄ſtitutā a voluntate creataqͥa ꝑ illud qd̓ p̄ſtituit̉ a volūtate creata tanꝙͣfinis oꝑꝫ pͥus eſſe cognitū ⁊ amatū: pͥus naturalit̓ dico: ⁊ quō primꝰ amor ⁊ prīa cognitio habent cām finalē. quere in fine dubitationis ſequētis. vbi d̓r ſatis bn̄: iō h̓ ꝑtrāſeo. Eodē mōſicut ibi dictū eſt de fine pͥme cognitiōis ⁊ volitionis. et ꝓpt̓ eandē cām dicendū eſt ꝯformiter de fine pͥme nolitiōis. Nā videt̉ ꝙ ſit poſſibile dare primā nolitionē: quā nō p̄ceſſit aliqͣvolitio: ſicut poſt patebit. Etſi hͦ verū ſit: tūcerit dicendū cōformit̉ de fine illiꝰ pͥme nolitionis: ſicut de fine pͥme volitiōis .ſ. ꝙ nō hꝫ cāmfinalē p̄ſtitutā a voluntate creata: ſed ſolū abagēte ſuꝑiori. licet pͥus fuerit dictū oppoſituꝫſcꝫ ꝙ oē nolle hꝫ finē p̄ſtitutū a volūtate creata: qꝛ hͦ fuit dictū ex ſuppoſitiōe: ꝙ oē nolle p̄ſupponit velle nccͣario: qꝛ ſi verū eēt (ſicut tn̄credo ꝙ nō ſit verū) tunc haberet cām finalēp̄ſtitutā a volūtate creata: q̄re de fine p̄me volitiōis: ⁊ dic cōformit̉ de fine prime nolitiōis.Quarta cōcluſio prīcipalis eſt: ꝙ aliqͥs actꝰ1ꝯcupiſcērie p̄ſupponit nccͣario actū amicitie⁊ aliqͥs no. ⁊ ſimilit̓ aliqd̓ nolle ncc̄ario p̄ſupponit velle: ⁊ aliqd̓ nō. Circa qd̓ ſciendū eſtꝙ aliqͥs actꝰ voluntatis eſt p̄ciſe actꝰ amicitieet aliqͥs p̄ciſe actus cōcupiſcētie. Et eſt aliqͥsidē nuero qͦ eſt actus amicitie et cōcupiſcētieActus p̄ciſe amicitie eſt ille quo abſolute diliB
B
Inſtentia
virelariū IIII
BBSConcluſio quarta principalis.
AATertia concluſtoprincipalis.
Ad ſcd̓aꝫ ⁊ t̓tiā.
Rn̄ſio ad pͥmā
Qpͣ ſo ad pͥm?
Tertis