Diſtinctionis XLuQueſtio

formis rōni recte preuie q̄ oſtēdat cām quarevolūtas dꝫ hoc velle. ſꝫ eoip̄o ꝙ volūtas diuina hoc vult. rō recta dictat ꝙ ē volēdū. Secūdū pͥncipale pōt cōcedi gratia cōcluſionisAd argumētū ī oppoſitu. Dicendū ē ꝙ nulrilū tꝑale ē cā alicuiꝰ eterni. ⁊ iō reprobatio nōē aliqua vna res eterna q̄ habeat cām ī creatura. ſꝫ iſta ꝓpō. deꝰ reprobat iſtuꝫ qͥ ē ab eternoꝟa. bn̄ hꝫ cām illo mō quo dr̄ ꝙ an̄s ē cā ꝯn̄tis⁊ illud ans ē ita eternū ſicut ꝯn̄s. qꝛ an̄s ē iſtd̓iſte peccabit final̓t. ⁊ iſta fuit ab eterno ꝟa. ſic̄iſta. deꝰ reprobat iſtū. Diſt. xlij. Queſtio vni caIrca diſtinctionē quadrageſimāſeccūdā q̄ro. Utrū deuspoſſit facere om̄e poſſibile fieri a creatura. Ꝙnō. qꝛ deꝰ nō pōt peccarenec mori. ⁊ tn̄ iſta ſūt poſſibilia creature. gͦ ⁊cͣ.Ad oppoſitū. deus ē oīpotēs. ſꝫ oīpotes pōtvre/ oīa facere gͦ ⁊cͣ. Circa iſtā. q. pͥmo vidēdū ēUtrū deuꝫ facere om̄e poſſibile creature ſinecoopatiōe creature poſſit rōe naturali demōſtrari. Scd̓o vtrū hͦ ſit tenēdū. Circa pͥmūdr̄ ꝙ nō. qd̓ ꝓbat̉ ꝑ quatuor ronēs quarū duevident̉ mihi ſufficere. ſꝫ alie nō vidēt̉ cōcludere. Prima illarū eſt iſta. ꝙͣuis nō poſſit ꝓbarirōne naturali deū habere potētiā infinitā. nōtn̄ eſt manifeſtū rōne naturali ꝙ habēs cauſalitateꝫ eminentiorē ⁊ continens eminentiuscauſalitateꝫ cauſe ſcd̓e poſſit īmediate in effectū cauſe ſecūde. qꝛ ordo cauſarū hoc non concludit. ⁊ hoc maxime ponerent ph̓i qui nō poſuerūt cauſam ſecūdā neceſſario concurreteꝫꝓpter aliquā perfectionē addendā effectui. ſꝫquaſi propter imperfectionē addendā. qꝛ poſuerūt cauſam primā nō eſſe cauſam immediatā alicuiꝰ effectus imperfecti. ⁊ ideo opꝫ cauſam aliā agentē imperfectiorē cōcurrere. vt illa pͥma non ꝓducat ẜm vltime potentie ſue.Preterea ſi ph̓i nō potuerūt ꝑ rōnē naturalē cōcludere deū poſſe ꝯtingēter cauſare ꝙͣtomagis nec poſſe īmediate in quēcūqꝫ effectuꝫvel in quodcūqꝫ qd̓ ꝓduceret ⁊ mediātibꝰ cauſis ſecūdis. Pretea ipſi habuerunt ꝓ pͥncipio ꝙ de nihilo nihil fit. gͦ ſaltē ī iſtis generalibus ⁊ corruptibilibꝰ non videt̉ eos poſuiſſedeū ſic eē oīpotentē ꝙ poſſet omnē effectuꝫ ꝓducere ſine omni cā cōcauſante. Preterea.ph̓i poſuerūt deū eſſe neceſſario agētē. gͦ ſi cūhoc poſuerunt: ꝙ eſſet om̄ipotēs illo mō haberent negare omnē cauſalitatē cuiuſcunqꝫ cauſe ſecūde quod eſt maximū inconueniens eis.

ꝯſequētia pꝫ. nā cā nccͣrio cauſans in quocūqꝫinſtāti ꝯꝑetur effectui nccrio in eodē inſtanticauſat ⁊ agit. gͦ cū pͥus ꝯꝑetur cā ſuꝑior ad effectū ꝙͣ cā inferior. ⁊ tūc eſt op̄s illo mō. gͦ in illo inſtāti in quo ꝯꝑatur cā ſecūda nō pōt cārePrima iſtarū rōnuꝫ nō videt̉ cōcludere. Nāph̓i nō poſuerūt cām ſecūdā cōcurrere ꝓpt̓ imꝑfectionē effectꝰ vt ſcꝫ aliqͣ imꝑfectio adderetur effectui a cā ſecūda. qꝛ ẜm iſtū: ph̓us ponitdeū eſſe cām oīm. gͦ eſt cā īmediata alicuiꝰ effectus ⁊ cā totalis. alit̓ eſſet ꝓceſſus in infinitūſꝫ ẜm iſtū effectꝰ iſte eſt imꝑfectus. ⁊ deꝰ eſt ininfinitū ꝑfectior effectu illo. gͦ ẜm opi. ph̓oruꝫdeꝰ eſt cā īmediata ⁊ totalis alicuiꝰ effectꝰ imꝑfecti. gͦ ꝓpt̓ imꝑfectioneꝫ effectꝰ nō repugnatdeū eſſe īmediatā cām oīm ẜm opi. ph̓oꝝ. Sidicat̉ ꝙ ꝙͣuis ſit effectꝰ imꝑfectꝰ reſpectu dei.eſt tn̄ ꝑfectꝰ reſpectu alioꝝ effectuū qui ꝓpt̓ īperfectioneꝫ illā nō poſſunt ꝓduci a ſolo deo.Hoc nō videt̉ ſufficere. qꝛ ex quo imꝑfectio īeffectu in cōi nō repugnat deo: qͥn poſſit ꝓducere effectū imꝑfectu. opꝫ aſſignare rōem ſpālē qͣre plus repugnat deo ꝓducere iſtū effectūimꝑfectū ꝙͣ aliū. Cōfirmat̉. deꝰ pōt eſſe cā totalis ⁊ īmediata pluriū effectuū ordinatoꝝ ẜꝫꝑfectiꝰ ⁊ imꝑfectiꝰ. gͦ niſi aliud obſtet nō videtur rō qͥn poſſit eſſe cā īmediata oīm effectuuꝫimꝑfectoꝝ. An̄s ptꝫ ẜm illuꝫ. qꝛ ꝑ eū ſola pͥmacā pōt creare. oīa creata ꝓprie a ſolo deo fiūt.ſꝫ talia ſunt multa. ẜꝫ ꝙ iſte imponit opinioniph̓i. gͦ talia multa ſunt a ſolo deo. ⁊ ita non eſtverū qd̓ aſſumit̉. ꝙ ẜꝫ opinionē ph̓i. cā ſecūdacōcurrit cū cā pͥma. ne cā pͥma ꝓducat ẜm vltimū potētie ſue. ⁊ ne ꝓducat effectuꝫ ita ꝑfectū ſicut pōt. Cōfirmat̉ ſcd̓o. qꝛ in cauſis naturalibꝰ videmꝰ ꝙ eadē cā ꝓducit plures effectus ꝑfectiores et imꝑfectiores ſine oī cā aliacocauſante. ſicut ſol in eodē paſſo ꝓducit plures effectus ordinatos. Secūda rō videturIꝯcludere: vel ſaltē eſt multum ꝓbabilis. ꝙͣuisiſte videt̉ alibi dicere oppoſitū. Nā alibi videtur velle ſe demōſtrare ꝙ nulla ꝯtingētia pōteſſe in rebꝰ: niſi pͥma cā ꝯtingent̓ cauſet. ſꝫ hocpōt eſſe notū naturali rōe ꝙ cōtingētia eſt inrebꝰ. ⁊ ꝙ aliqͥd ꝯtingent̓ agit. gͦ pōt eſſe notuꝫrōe naturali. ꝙ prima cā ꝯtingent̓ agat ẜꝫ iſtuTertia rō etiā videt̉ efficax. qꝛ ꝙͣuis ẜꝫ ph̓os Daliquos de nihilo fiat aliqͥd ab et̓no. tn̄ videt̉fuiſſe opinio ph̓orum. ꝙ de nihilo nihil fiat denouo. ⁊ ita poſuerūt ꝙ deꝰ non cauſat oīa ſineoī alia cā ꝯcauſante. Sꝫ quarta rō illo modo Odeducta nō ꝯcludit. Nā ꝓbatio ꝯn̄ nō valet.qꝛ ſi illa ꝓbatio eſſet bona ſequeret̉ ꝙ deꝰ nullo mō poſſet coagere creature ad aliqueꝫ effectū ꝓducendū. Probatio ꝯn̄e. nā ſi deꝰ coagit

hb

xrfi

gd̓m prin.jplcaſi

Diſtin. XLII

ꝝ nō pͥm

Circa. q. duo preidentū

neſti-

gd̓m prin.

Primū ꝓbat̉ pi-

jplcaſi

De tertia rōne

De ſcd̓a rōne.

De quarta rōe

Reſiſtitur

Inſtatur

De prima rōne