ori primiSententiarum

Iibri primiꝓducere notitiaꝫ principij. vel de rōne actusſit generatū habitū. ſed in deo eſt notitia pͥncipiorum ⁊ notitia terminorum. et etiā actusintelligendi. et tamen ẜm iſtos ab iſtis nihilꝓducitur. nec aliquod iſtoꝝ manet ibi ſub rōne pͥncipij ꝓductiui. gͦ eodē mō nō pōt ſufficienterꝭ ꝓbari ꝙ intellectꝰ vel obiectū maneatibi ſub rōe pͥncipij ꝓductiui. Si dicat̉ ꝙ nōē ſil̓e. qꝛ in deo notitia pͥncipioꝝ ⁊ notitia concluſionis nō differūt realit̓. nec notitia terminoꝝ ⁊ pͥncipij. nec actꝰ ⁊ habitꝰ. et iō vnū nonpōt eē cauſa vel ꝓductiuū alteriꝰ. hoc nō ſufficit. qꝛ eadē facilitate diceret̉: ꝙ intellectꝰ habens obiectū ītelligibile ſibi p̄ſens. ⁊ notitiaq̄cūqꝫ diuina nō dr̄nt realiter. ⁊ iō vnū nō pōteē ꝓductiuū alterius. Preterea ſcd̓a rō nōcōcludit. qꝛ hec ē ſimpl̓r impoſſibilis. obiectūvt ē in memoria ꝓducit ſe ip̄m vt ē ī intelligētia. qꝛ ex hoc ſequeret̉: ꝙ ſimpl̓r idē ꝓducit ſe.ꝑ rōnē de qua dictū ē diſ. ij. ſcꝫ ꝙ a determinabili ſumpto cū determinatiōe nō diſtrahentenec diminuēte cuiuſmodi ē oīs determinatioreduplicatiua: ad determinabile ſumptū ꝑ ſeeſt bona ꝯn̄a. ⁊ iō formal̓r ſequit̉. obiectū vt ē īmemoria ꝓducit ſe velut ē in ītelligētia. gͦ obiectū ꝓducit ſe. illa tn̄ ꝓpōne cōceſſa. nō valꝫargumētū. qꝛ ſicut ē imꝑfectiōis ꝙ obiectū hꝫeē ẜm qͥd ꝑ te: ita ẜm alios ē imꝑfectiōis ꝙ aliqͥd ꝓducat̉. ⁊ iō dicerēt ꝙ impoſſibile ē aliqͥdꝓduci niſi ſit imꝑfectū. ſꝫ in deo nihil ē imꝑfectū. iō dicerent ꝙ nihil ad intra poſſet ꝓduci.Un̄ dicerēt: ꝙ auferēdo qͥcqͥd īꝑfectiōis ē nōremanebit obiectū gignere aliqͥd. qꝛ dic̄ īꝑfectionē: ꝙͣuis nō ī ꝓducēte: tn̄ in ꝓducto neceſſario dicit īꝑfectionē ẜm eos. ⁊ huiꝰ oppoſitūa nō ꝓbat̉. Preterea tertia rō nō cōcludit qꝛꝑ idē argumētū ꝓbaret̉ ꝙ deꝰ neceſſario cauſat. ⁊ neceſſario finit aliqͥd ſicut cā finalis. qͥacauſare aliqͥd nō dicit imꝑfectionē. ſil̓r etiā finire. qꝛ ſi dicerēt īꝑfectionē: nō poſſent cōpetere deo. gͦ ſi neceſſitas in qualibet cōditioneentis q̄ nō ē ex rōne ſua īperfecta ē ſimpl̓r ꝑfectionis. gͦ etiā in cātione tā cāe efficiētis ꝙͣ finalis. qd̓ ē manifeſte falſuꝫ. etiā ẜm eos Sidicat̉ ꝙ nō eſt ſil̓e: qꝛ ꝙͣuis cauſare nō dicat ifectionē in cauſāte: dicit tn̄ iꝑfectionē in cauſato. ⁊ iō nō pōt cōpetere deo ad ītra. Hocnō ſufficit. qꝛ eadē facilitate dicerēt alij. ꝙ ꝓducere ꝙͣuis nō dicat imꝑfectionē in ꝓducente. dicit tn̄ īꝑfectionē ī ꝓducto. ⁊ iō nō pōt cōpetere deo ad intra. Dicerēt gͦ ad rōnē breuit̓ꝙ neceſſitas cōpetit om̄i cōditiōi entis q̄ nondicit īꝑfectione. ⁊ ē cōditio penitꝰ abſoluta ⁊nō cōnotatiua. vl̓ ſaltē nō ē cōnotatiua neceſſitāter in alio. Uerbi gr̄a. ens diuidit̉ ꝑ actū ⁊

potētiā ⁊ actꝰ ibi ſimpl̓r abſolute accipit̉. ⁊ iōactꝰ erit neceſſario. ſꝫ ens diuidit̉ ꝑ creatiuū ⁊creabile. ⁊ creatiuū ē extremū aliquo mō ꝑfectius. iō creatiuo neceſſitas attribuitur: ſic dicendo creatiuū ē neceſſariū vel neceſſario e. ⁊qn̄ neceſſitas vniꝰ cōnotat neceſſitatē in aliotūc nō opꝫ. ſicut ens diuidit̉ ꝑ creās ⁊ creabile. cām ⁊ cauſatū: ⁊ ſic ſi hͨ eēt nccͣria. creās eſthec erit neceſſaria. creatū ē. ſicut ſi hec eēt neceſſaria. cā ē. ⁊ hec ē neceſſaria. cauſatū ē. ⁊ iōneceſſitas iſti cōditioni entis nō attribuit̉. vl̓ſalte nō neceſſario attribuit̉ ſibi: ꝙͣuis hͨ poſſꝫcōcedi. creans neceſſario ē. vel cauſans neceſſario eſt. ſꝫ iſta: deus creat: deus cauſat. nō eritneceſſaria. ſꝫ tm̄ cōtingēs. ⁊ iō q̄libet talis. creans neceſſario creat. cauſās neceſſario cauſatē ſimpl̓r impoſſibilis. qꝛ ponit neceſſitatē: nōſolū in illo quod ē cā vel creās. ſed etiā in alio.Preterea cōfirmatio nō cōcludit. qꝛ dicerent alij ꝙ ꝓductio naturalis nō ē pͥma: ſꝫ pro fiductio volūtaria. ⁊ illa eſt ad extra nō ad ītra.Sil̓r ph̓i dicerēt ꝙ ꝓductio naturalis eēt prima ẜ nō ad intra: ſꝫ ad extra. nec eiꝰ oppoſituꝫpōt ꝓbari: ſicut poſtea oſtendet̉ Preterea ꝑquarta rō nō cōcludit. qꝛ in forma illiꝰ rōnis ē bafallacia cōſequētis. arguēdo a ſuꝑiori ad inferius ſine diſtributiōe. Un̄ nō ſequit̉ relatiōesſcd̓i modi oppoſite p̄nt cōpetere eidē. gͦ iſte relatiōes illiꝰ mōdi. ſcꝫ relatio ꝓducētis ⁊ ꝓducti pn̄t cōpetere eidē. ſi aūt accipiat̉ ꝙ oēs relatiōes illiꝰ modi p̄n̄t cōpetere eidē: tūc ē maior falſa. qꝛ iſte relatiōes cā ⁊ cauſatū non pn̄tcōpetere eidē. et ita de multis alijs. Si di­ Ecat̉ ꝙ qͣ rōne relatiōes motiui er mobilis p̄ntcōpetere eidē creato: eadē rōe relatiōes ꝓducentis et ꝓducti pn̄t cōpetere eidē increato.hoc nō ꝓbat. qꝛ dicerēt alij ꝙ nō ē ſil̓e. qͥa Iidē ſimpl̓r pōt eē motiuū et mobile. ſꝫ impoſſibile eſt ꝙ idē ſit ꝓducens ⁊ ꝓductū. et iō nō ēſil̓e. Ad pͥmā ꝯfirmatione dicerēt. ꝙ nō cō­ Aſurgit preciſe ex illimitatiōe volūtatis ꝙ pōtꝰfundare relatiōes oppoſitas tales. ſꝫ cōſurgitex actiuitate volūtatꝭ reſpectu alicuiꝰ effectꝰ.etiā poſito ꝙ nullū actū poſſet ꝓducere. et expotētia paſſiua ad illū eūdē effectū. ſꝫ om̄e tale ⁊ om̄e cōſimile repugnat deo. Picerēt ꝙ tales relationes oppoſite nō poſſent eidē cōpetere. Ad aliā probatione cōfirmantē dico: coꝙ probaret ꝙ cauſa ⁊ cauſatū non poſſunt cōpetere eidē. quia ſunt relatiōes oppoſite. ⁊ iodicerent ꝙ ſicut aliqua relatiue oppoſita poſſunt cōpetere eidē et aliqua non. ita eodē mōalique relationes correlatiue poſſunt cōpetere ⁊ aliq̄ nō. ⁊ iō illa ꝓpo ꝙ oēs tales eqͣlit̓ includūt negatōeꝫ eēt negāda ab eis. nec ꝓbat̉

Tertia rō. īproba

Euaſio.

Impugnatio

Scd̓a rō īprobat̉

AQuarta rōibatur

Impugrati-

cōmiam

Ad citmmūprimā

d cōfirmatprimā

Euaſio.

Improbaturirmatio