MQueſtio IIiſtinctionis vViII
entis. ⁊ ita ꝯceptus generis nō erit vnus natural̓r abſtractus. ſicut eſt ꝯceptus entis ⁊ cōceptus ſpēi ſpēaliſſime. ſed ſemꝑ erūt e qͥuocationes in gn̄e niſi imponat̉ aliqͥs cōceptꝰ connotatiuus aliquoꝝ accn̄tiū eiuſdē ſpēi in illisq̄bus debet eē genꝰ. Aliter poſſet dici ſicuttactū eſt in p̄cedēti q̄one ꝙ ab indiuiduis diuerſarū ſpecierū plus dr̄ntibꝰ nō pōt abſtrahialiqͥs cōceptus p̄dicabilis in quid. niſi etiamp̄dicet̉ in qͥd de indiduis magꝭ ꝯueniētibꝰ cuꝫillis ꝙͣ ip̄e conueniūt inter ſe. ſicut ſi homo. etmuſca plus differunt ꝙͣ homo ⁊ bos ⁊ equus ⁊capra ⁊ pluſꝙͣ bos et equus et capra et muſcanullus ꝯceptus cōis qͥdditatiuꝰ pōt abſtrahiab hoīe ⁊ muſca. qͥn erit qͥdditatiuꝰ boui equoet capre. ⁊ ſic de alijs. Ei ſic ptꝫ maxime ꝙ nōa qͥbuſcūqꝫ indiuiduis diuerſarū ſpērū poteſtabſtrahi genꝰ diſtinctū. Oia p̄dicta in iſta q̄ſtione dico nō aſſerēdo. ſꝫ recitādo tm̄. ⁊ hͦ veravt vera. falſa vt falſa. erronea vt erronea. ⁊ abſurda vt abſurda. que tamen ſint vera. et quefalſa. ⁊ que erronea. et que abſurda. relinquoeis diſcutiendum. Hoc ſolum aſſero ꝙ nihileſt in re nec res. nec realitas q̄ ſit quocūqꝫ mōgenus vel cōe ꝑ p̄dicationē ex natura rei pluſꝙͣ aliud. ⁊ ꝙ genꝰ nō eſt de eēntia ⁊ intraneitate rei cuiꝰ eſt genus. Ad pͥmū pͥncipale dicoꝙ genꝰ nō eſt ꝑs rei cuiuſcūqꝫ ꝓpͥe loquēdo. ſꝫꝓ tanto dicūt auctores ⁊ ph̓s ꝙ eſt ꝑs. qꝛ ē ꝑsdiffinitōis. ⁊ hͦ vel diffinitōis ꝓprie dicte. veldiffinitōis date ꝑ additamētū. Et ꝙ hͨ ſit intētio ph̓i. ⁊ cōmē. ptꝫ ꝑ ip̄os vbi allegat̉. Undeph̓s in noua tranſlatōe dicit ſic. Ampliꝰ autēq̄ ſunt rōne. hͦ eſt ꝑs d̓r de illis q̄ ſūt in diffinitione. qꝛ vnūquodqꝫ eoꝝ eſt ꝑs diffinitiōis. ethͦ eſt qd̓ dicit in antiqͣ tranſlatōe. etiā eſt parset etiā in illa q̄ ſunt in diffinitōe. Et ſi dicat̉ ꝙph̓s vult in antiqͣ trāſlatōe. ꝙ illa que ſunt indiffinitōe ſūt ꝑtes ſpēi ⁊ diffiniti. ⁊ nō tm̄ diffinitōis. Unde dicit in noua tranſlatōe. Amplius q̄ ſunt in rōne. vnūquodqꝫ ⁊ hͨ ꝑtes totius ꝓpter qd̓ genus ſpēi. ⁊ pars d̓r. Sil̓r in aliatranſſantōe dicit. eſt etiā ꝑs. etiā ⁊ illa que ſūtin diffinitōe q̄ ſignificāt vnāquāqꝫ rerū ſūt inꝑtes totius. Et iō d̓r ꝙ genꝰ eſt ꝑs forme. Exiſtis videt̉ ꝙ illa q̄ ſunt in diffinitōe nō tm̄ ſūtꝑtes diffinitiōis. ſed etiā ſunt ꝑtes ſpēi et forme ⁊ totius. Rn̄deo ꝙ ph̓s impropͥe loquit̉de ꝑte ⁊ extēſiue. intelligēdo ꝑ parte illud qd̓vere eſt ꝑs diffinitiōis. ⁊ ſignificat vnā partērei cui cōpetit diffinitio. vel ſignificat totamrem habentē partē ſignificatiuā ꝑ al ā parteꝫdiffinitiōis. ſi ſit diffinitio ꝓpͥe dicta. vel ſignificat rem illā cui ꝯpetit diffinitio. q̄ tamē resaliquo mō ꝯponit̉ cū alio ſi ſit diffinitio ꝓprie
Queſtio IIdicta. Iſta tn̄ magis patebūt in queſtione ſequenti. Unde dicit ph̓s. ꝙ genꝰ eſt ꝑs ſpeciei.Aliter aūt ſpēs eſt ꝑs generꝭ. hͦ nō pōt eſſe verum accipiēdo ꝓprie partē. gͦ accipit partē impropͥe. ſed qͣ rōne d̓r ꝙ ſpēs eſt ꝑs generis impropͥe. eadē rōne genus erit ꝑs ſpei impropͥe.Eodē mō dico ꝙ genꝰ eſt ꝑs totiꝰ impropͥe. hͦ ēꝑs diffiniti vel alicuiꝰ rei extra. eſt tn̄ ꝓprie ꝑsdiffinitiōis. nec ꝓpter aliud d̓r pars ſpeciei vl̓totius rei vel forme. Eodeꝫ mō accipiendū eſtdictū commē. qn̄ dicit ibidē. Illa ex qͥbus cōponimus diffinitōes ſignificates qͥdditatemcuiuſlibet rei. Dicunt̉ etiā partes diffiniti etdiffinitōnis. qꝛ ſcꝫ ſunt ꝓpͥe partes diffinitōis⁊ dicunt̉ impropͥe ⁊ metaphorice ꝑtes diffiniti. qꝛ ſignificāt ꝑtes qͣs ſignificat diffinitū. qn̄eſt diffinitio ꝓpe dicta. ⁊ ideo ſubdit dices. etideo genꝰ d̓r ꝑs forme .i. ideo d̓r ꝙ genꝰ ē parsformarū ſpērū. et hͦ pōt exponi intelligendo ꝑformas ſpērū ip̄as diffinitōes. q̄ poſſunt dici īpropͥe forme ꝓpter p̄dicatōnē. qꝛ p̄dicatū quodāmodo hꝫ rōem forme reſpectu ſubiecti. Ꝙaūt nec diffinitio nec genꝰ nec dr̄ia ſit ꝓpͥe forma ſatis innuit Cōmen. ibidē. Unde dicit ſicforma ſpēi diuidit̉ in genꝰ ⁊ dr̄am. hic eſt autēqͥntus modus ſupple. quo aliqͥd d̓r ꝑs alteriꝰ.qꝛ forma ẜm ꝙ eſt genus ⁊ dr̄a differt a formisẜm ꝙ ſunt forme. illas em̄ eſſe genꝰ aūt dr̄am ēaccidēs qd̓ accidit eis. Ex hͦ pꝫ ꝙ al̓r d̓r formade illis q̄ vere ſunt forme. ⁊ de genere ⁊ dr̄a. etita impropͥe ⁊ eqͥuoce d̓r forma de genere ⁊ dr̄aet eadē rōne cū genꝰ et dr̄a nō dicant̉ partes.niſi qꝛ ſunt forme. ſequit̉ ꝙ impropͥe et eqͥuoced̓r pars de eis. ⁊ hͦ ſatis ptꝫ. qꝛ ſicut oſtenſū eſtpͥus. diſt. ij. Cōmen. exp̄ſſe dicit in. vij. meth̓. ꝙnullū vl̓ium eſt ꝑs ſubſtantie. nec ꝑ ꝯn̄s aliqd̓genus eſt pars ſubſtātie. Et ſi querat̉ de qͥbuſformis intelligit cōmē. qn̄ dicit ꝙ illas ſemꝑformas eſſe genus aūt dr̄am eſt accidēs quodaccidit eis. Poteſt dici ꝓ iſta aucͣte et multisalijs auctoritatibꝰ. ⁊ maxime ip̄ius cōmē. perduas ꝓpones. quarū vna dicta eſt frequenterpͥus. ſcꝫ ꝙ commen. ⁊ ph̓s et alij frequēter perꝓpoſitiones que ẜm ſe ſunt actus exercitati ītelligūt actus ſignatos. ſicut dictū eſt de iſtishomo primo eſt riſibilis. color eſt obiectū adequatum viſus. et ſic de cōſimilibus. Secūda Sꝓpoſitio eſt ꝙ frequenter in talibus per illasintelligūt nomina rerū. ⁊ hoc aliqn̄ abſtractavel cōcreta. ⁊ aliqn̄ determinate hec vel illa.vel intelligūt cōceptus correſpōdentes. ſicutſi dicat̉ ꝙ qualitas accn̄tal̓r p̄dicat̉ de ſubiecto. hoc eſt concretum ſignificās qualitatemaccidentaliter predicat̉ de ſubiecto. quia heceſt per accidens. homo eſt qualis. vel homo
uinto
lpͥncipalis
jcimu
pōde-
NAcd̓a ꝑpeſitio