Libri primiSententiarum
Libri primigenus p̄dicat̉ de pluribꝰ differentibꝰ ſpecie.nō tn̄ oīa illa differūt de quibꝰ p̄dicat̉. qꝛ ex aliquibꝰ de quibꝰ p̄dicat̉ cōponit̉ ꝓpō īmediataet ex aliquibꝰ nō. Ad ſcd̓ꝫ dico ꝙ aliqͣ q̄ differūt ꝑ formales dr̄as. hn̄t idē genꝰ. ⁊ vl̓r om̄sres exͣ aīam q̄ realit̓ differunt ꝑ dr̄as formaleshabēt aliquod idē genꝰ. qꝛ talia nō ſūt niſi indiuidua diuerſarū ſpērū. nō tn̄ opꝫ ꝙ oīa q̄ habent idē genꝰ differāt ꝑ dr̄as formales. ſic̄ patebit alias. Ad tertiuꝫ dico: ꝙ ph̓s accipitdifferentia ibi ꝓ vt p̄ciſe cōueniūt rebꝰ: ⁊ tūcoēs res q̄cūqꝫ ſunt diuerſe. ⁊ ẜm aliqͥd idē entia. nō ꝑ idētitatē: ſꝫ ꝑ eſſentialē p̄dicationē hͦeſt: aliꝗd idē vere ⁊ in quid de eis p̄dicat̉. ⁊ nōſolū nūero. hͦ ē ⁊ iſte res nō ſūt ſolū diuerſe ẜmnumerū: ſicut ſunt indiuidua eiuſdeꝫ ſpēi. autgenere aut ꝓportione ſupple ſunt diuerſe. Ettalia inqͣ diuerſa ſūt dra. nō tn̄ oīa diuerſa ſūtdra. qꝛ ens reale ⁊ ens rōnis ſunt diuerſa: nontn̄ ſunt dr̄a. qꝛ nihil idē p̄dicat̉ de eis in qͥd. ẜꝫopinionē q̄ ponit ens rōnis tm̄ habere eē obiectiuū. Scd̓ꝫ aliā: aliqͥd p̄dicat̉ de eis ī qͥd. Sidicas ꝙ ſi illa q̄ ſunt dr̄a plus ꝯueniūt ꝙͣ q̄ tm̄ſunt diuerſa: gͦ plus ꝯuenirēt iſte hō ⁊ iſte aſinus: ꝙ iſte hō ⁊ ille homo. Dico: ꝙ accipiendodra ſicut accepit ph̓s. x. metha. ſic nō ſemꝑ differentia plus cōueniūt ꝙͣ pͥmo diuerſa: ſꝫ ſufficit ꝙ pluribꝰ differāt. hͦ eſt: ꝙ a pluribꝰ q̄ dicūtur vere de vno illoꝝ. alia vere negent̉: ſicut apluribꝰ q̄ dicūtur de iſto hōie: vere negat̉ iſter. lapis: ꝙͣ iſte homo. Ad aliā cōfirmationē ꝑidē. Ad alid̓ dico: ꝙ nullo exiſtēte ītellectueſſet aliqua vnitas realis ignis generātis adignē genitū: ꝓpt̓ quā diceret̉ generatio vniuoca: ſꝫ illa vnitas n̄diceret̉ d̓ aliquo vno: ſꝫ diceret̉ de pluribꝰ realiter diſtinctis: ſic̄ dictū ēideo ⁊cͣ. Ad aucto. auicēne dico: ꝙ nō debꝫintelligi ꝙ eqͥnitas eſt tm̄ eqͥnitas: ita ꝙ eqͥnitas nō ſit vna nec plures. nec in ītellectu necin effectu. qꝛ real̓r eqͥnitas eſt in effectu. ⁊ realiter eſt ſingularis: ſic̄ em̄ eqͥnitas real̓r ē cātaa deo. ⁊ eqͥnitas ē diſtincta realit̓ a deo: ita eqͥnitas ē realit̓: ⁊ veracit̉ ſingularis. ſꝫ intelligitAuicenn a ꝙ iſta nō cōueniūt eqͥnitati ꝑ ſe pͥmo mō nec aliqd̓ iſtoꝝ ponit̉ in eius diffinitione: ſicut ip̄emet expͥmit Si dicat̉ ẜm auicēnā ⁊ ẜm alios ph̓os eqͦnitas ē de ſe indifferēsvt ſit ſingularis ⁊ vt ſit vl̓is q̄ro qūo iſta ē ꝟaAut ẜꝫ ꝙ eqͥnitas ſupponit ſimpl̓r. aut ꝑſonaliter. Si ſimpl̓r: ⁊ iſte ꝯceptꝰ nō eſt indifferēsqꝛ nullo mō pōt eſſe ſingularis. gͦ nō ē ſuppoſitio ſimplex. qn̄ terminꝰ ſupponit ꝓ ꝯceptū qd̓eſt cōtra p̄dicta. Si ſupponit ꝑſonal̓r: tūc eſtfalſum. qꝛ tūc ſupponit ꝓ ſingularibꝰ: ſꝫ nihilſingulare eſt ſic indifferes. gͦ videt̉ ꝙ p̄ter ſup
poſitionē ꝓ cōceptu ⁊ re ſingulari opꝫ ponere tertiā qn̄ terminꝰ ſupponit ꝓ ip̄a qͣdditateabſolute indifferenti ad vtrūqꝫ. Reſpōdeo.vniformiter ad alia p̄dicta: ꝙ hec nō eſt ꝟa eqͥnitas nō eſt de ſe vl̓is nec ꝑticularis. ſcꝫ indifferens ad eē vl̓e ⁊ ad eē ſingulare: niſi ẜm ꝙ ꝑeē intelligit̉ vnus actꝰ ſignatꝰ: qͥ eſt iſte: ꝙ deeqͥnitate pōt indifferēter p̄dicari eſſe vl̓e ⁊ eēſingulare. ⁊ in iſto actu ſignato eqͥnitas habꝫſuppoſitionē ſimplicē. ſꝫ in duobꝰ actibꝰ exercitatis veris correſpondētibꝰ. eqͥnitas hꝫ diuerſam ſuppoſitionē. qꝛ in vno habebit ſuppoſitionē ſimplicē .ſ. in iſto: eqͥnitas eſt vl̓is. ⁊ inalio ꝑſonalē. ſcꝫ in iſto. eqͥnitas eſt ſingularis.Uerbi gr̄a. hec ē vera: de hōie p̄dicat̉ vox ⁊ currere. ⁊ in iſta lyhō hꝫ ſuppoſitionē materialē.qꝛ de iſta voce hō p̄dicat̉ vtrunqꝫ. Et iſti actuiſignato correſpondēt duo actꝰ exercitati veriſcꝫ iſte hō ē vox in quo ly homo ſupponit material̓r. ⁊ iſte hō currit. in quo hō ſupponit ꝑſonal̓r. Ad vltimū dico: ꝙ qn̄ cōuenientia et ⁊differentia cōpatiūtur ſe: nō ē incōueniens ꝙcōueniant eidē ꝑ idē. ⁊ iō ꝙ aliqua cōueniantſpecifice et differāt nūeral̓r nō ē incōueniensptꝫ ꝑ exēplū ꝓpriū. qꝛ certū eſt ꝙ natura ꝯͣctacōuenit real̓r cū differētia indiuiduali. qꝛ ē eadeꝫ res real̓r cū dr̄a. ⁊ tn̄ natura differt aliquomo a cōtrahente tūc q̄ro. Aut eodē cōuenit ⁊differt. aut alio et alio. ſi eodē: habeo ꝓpoſitūꝙ idē eodē indiſtincto cōuenit realiter cū eodē ⁊ diſtinguit̉ formaliter. ⁊ eadē facilitate dicā ego: ꝙ ſortes eodē ſpē ꝯuenit cū pla. ⁊ diſtīguit̉ numeral̓r. ⁊ ita vl̓r de oībꝰ talibꝰ. Si alio⁊ alio conuenit ⁊ diſtinguit̉: quero de illis: qͥailla aliquo modo diſtinguūtur: ⁊ tn̄ cōueniūt.qꝛ ſunt vna res. Aut gͦ eodē cōueniūt ⁊ diſtinguūtur. aut alio et alio. ⁊ ita vel erit ꝓceſſus īinfinitū. vel dabit̉ ꝙ idē eodē cōuenit ſic cumaliquo ⁊ diſtinguit̉ ſic ab eodē. Et eadē facilitate dicā: ꝙ idē eodē cōuenit ſpecie cū aliquo⁊ diſtinguitur numeraliter ab eodē. Si di 3cat̉. om̄i intellectu circūſcripto: maior eſt ꝯuenientia ex natura rei eſt inter ſortē et platonēꝙͣ inter ſorteꝫ ⁊ aſinū. gͦ ex natura rei ſortes etplato conueniunt in aliqua natura: in qua noconueniunt ſortes ⁊ iſte aſinus. Similiterniſi maior eſſet conuenientia inter ſortē ⁊ platonē ꝙͣ inter ſortem et iſtū aſinū: non plus poſſet abſtrahi cōceptus ſpecificus a ſorte ⁊ platōne: ꝙͣ a ſorte et iſto aſino. Ad primū iſtoꝝdico: ꝙ conſequētia facta non valet: ſicut non ẜſequitur: magis conuenit natura intellectualis cum deo: ex hoc ꝙ eſt ymago dei: ꝙͣ naturainſenſibilis que non eſt ymago dei: et tamenin nullo reali conueniunt quod ſit aliquo mo-
Ad ſeptimū
Ad ſcd̓am cōfiAd ſeptimū
Ad tertiū
Inſtantia.
XRAd octauum
Ad ſcd̓m
niReſpōdeturprimam.
geqda
Inſtātia pͥme
MωAd nonū
QReſpōt.
cll.