rologiPrimi ſententiarum
Prologieſt ſufficiēs ad cauſandū notitiā effectꝰ: vt vr̄velle ph̓s pͥmo phiſicoꝝ: ⁊ ī alijs locis. Tertiū dubiū ē: qꝛ n̄ vr̄ ꝙ idē ſit ſubiectū ſcīe ⁊ ſubiectū ꝯcluſiōis. qꝛ cuiuſlibet ſcīe ſic̄ metha. etnatural̓ ph̓ie ē vnū pͥmū ſubiectū: et tn̄ nō eſtvnū ſubiectū ꝯcluſiōis: ſꝫ ſunt multa ſubiectamultarū ꝯcluſionū. Pret̓ea ſic̄ ſe hꝫ obiectūad potētiā ita ſubiectu ad ſciam: ſꝫ obiectū pͥmū potētie ē aliqͥd cōe ad oīa alia obiecta: ergo ſubiectū pͥmū ſcīe ē aliqͥd cōe ad omīa aliaPreterea cōmē. iij. metha. ſic̄ vna ſcīa ꝯſiderat de oībꝰ rebꝰ attributis ſanitati .ſ. mediciaita vna ſcīa dꝫ ꝯſiderare de oībꝰ rebꝰ attributꝭenti: gͦ vr̄ ꝙ ens ē pͥmū ſubiectū oīm ꝯcluſionūQuartū dubiū eſt: qͥd ē ſubiectu illiꝰ habitus quo ſciūt̉ pͥncipia ⁊ ꝯcluſio. Quitū dubiū eſt: qūo de eodē ſub eadē rōne pn̄t eē diſtīcte ſcīe. Ad pͥmū iſtoꝝ dico: ꝙ poſito ꝙ ſubiectū cōtineret virtual̓r paſſionē adhuc notitia ſubiecti nō cōtineret virtual̓r notitiā paſſionis. Et qn̄ dr̄: ſic̄ aliqͥd ſe hꝫ ad entitate ⁊cͣ.Dico ꝙ quātū ad aliqͥd eſt ſil̓e ⁊ ꝙͣtū ad aliqͥdnō. Quātū em̄ ad hͦ ē ſil̓e: ꝙ ſic̄ entitas vniꝰ eſtnobilior entitate alteriꝰ: ita cognoſcibilitasvniꝰ ē nobilior cognoſcibilitate alteriꝰ: ⁊ notitia vniꝰ nobilior notitia alteriꝰ. Quātū auteꝫad cālitatē nō ē ſic. qꝛ ſi ita eēt: tūc ſic̄ notitiaeffectꝰ ſaltē cōplexa pōt eē cā notitie cōplexeipſiꝰ cāe: ita ip̄e effectꝰ poſſet eē cā ipſiꝰ cāe qd̓falſū ē. Sil̓r ſol ē cā virtual̓ vermis ⁊ cā calorꝭ⁊ tn̄ notitia incōplexa ſol̓ nō ē cā notitie incōplexe vermis ⁊ caloris. Et iō nō obſtāte ꝙ entitas vniꝰ eēt cā entitatꝭ alteriꝰ. nō tn̄ oporteret ꝙ notitia eēt cā notitie. Ad aliud pōt dici: ꝙ diffinitio ē cā oīm ⁊cͣ. qꝛ in acqͥrēdo cōplerā notitiā paſſiōis vl̓ paſſionū ⁊ accidētiū ſubiecti alicuiꝰ cōcurrit diffinitio ſubiecti ſic̄ cauſa ꝑtialis: ⁊ hͦ ip̄a vl̓ aliqͣ ꝑs eius: qꝛ aliqn̄ vnaꝑs eſt rō demoſtrādi aliqͥs paſſiōes de ſubiecto. aliqn̄ alia ꝑs ē rō de mōſtrādi alias paſſiones de ip̄o. Sicut de hoīe ꝑ aīam rōnalē tāꝙͣꝑ mediū demōſtrat̉: ꝙ pōt diſcernere. ſyllogiſare. peccare. ⁊ hmōi. et de hoīe ꝑ corpꝰ tāꝙͣ ꝑmediū demōſtrat̉: ꝙ ē riſibil̓. alterabilis. et ſicde alijs. Et ſic apparet cā oīm accidētiū ꝑ diffinitionē: ⁊ hͦ vl̓ ꝑ ſe ipſā vl̓ ꝑ aliquā ſui partē.Nō tn̄ pn̄t talia ſciri ſine omni exꝑientia: ⁊ itadiffinito ſb̓iecti nō ē cā total̓. Al̓r dr̄ ꝙ cōmē.loquit̉ de diffinitiōe data ꝑ additamētū. qͣlisdiffinitio ſolū pōt cōpetere loco. ⁊ illa ſi ſit cōpleta dꝫ expͥmere illa ꝑ q̄ diſtīguit̉. vl̓ pōt nobis innoteſcere eius diſtinctio ab alijs. ⁊ ita ꝑdiffinitionē eiꝰ tāꝙͣ ꝑ cāꝫ partialē ſciūtur illaq̄ cōpetūt ſibi ⁊ ſoluūtur qͣſtiōes difficiles circa naturā ipſiꝰ: nō tn̄ ꝑ hͦ excludit̉ notitis alio
Primi ſententiarumrū. Ad aliud. ꝯcedo ꝙ notitia vniꝰ obiecti cōtinet notitiā alteriꝰ obiecti. ⁊ hͦ ꝯtingit ꝑ illationē. Sicut qn̄ ꝯcluſio infert̉ ex p̄miſſis. Uelꝑ cōpoſitionē: ſicut qn̄ ex notitia termini velterminoꝝ cognoſcit̉ euidēt̓ aliqͣ ꝓpō ſiue cōtingēs ſiue nccria. Uel ꝑ abſtractionē: ſic̄ cognito aliquo ſingulari virtute illiꝰ notitie p̄tabſtrahi aliqd̓ cōe ⁊ ſic cognoſci. ⁊ tn̄ ſine ominotitia preuia cuiuſlibet ſingularis nō pōt cognoſci. Et iō notitia illiꝰ ſingularis erit cā notitie illiꝰ cōis. tn̄ notitia vniꝰ ſingularis nūqͣē cā ſufficiēs cū intellectu notitie alterius reiſingularis q̄ nō eſt cōis ſibi. Ad aliud. ꝙ qn̄notitia ſil̓itudinis cāt notitiā illiꝰ cuiꝰ eſt ſil̓itudo. illa nō ē cā ſufficiēs cū intellectu: ſꝫ ncc̄ario requirit̉ notitia habitualis illiꝰ cuiꝰ ē ſil̓itudo. Un̄ ſi aliqͥs vide ret ſtatuā hercul̓: ⁊ nullā notitiā penitꝰ haberet de hercule. nō plꝰ ꝑhͦ cogitaret de hercule ꝙͣ de achille: ſꝫ qͥa pͥusnouit herculē ⁊ remanet in eo notitia habitualis herculis. iō poſtea qn̄ videt̉ ſil̓itudinē ſuāvirtute illius notitie habitual̓ herculis ⁊ iſtiꝰviſiōis ſil̓is. ducit̉ in actū rememorādi de hercule. ⁊ nō in notitiā pͥmā ipſiꝰ herculis. Et iōdictū ē pͥus: ꝙ notitia vniꝰ rei extra nō duc̄ ſufficienter cū intellectu in notitiā pͥmā incōplerā alteriꝰ rei in ſe. Et voco notitiā rei in ſe: qn̄illa cognitōe nec aliqͣ ꝑte ipſiꝰ aliqͥd aliud abilla re intelligit̉ Per quod excludit̉ inſtantiaꝑ quā ꝓbat̉ ꝙ cognoſco papā quē nunꝙͣ vidi.Et ſi q̄ratur. q̄ eſt cā iſtoꝝ dictoꝝ. Dico ꝙ natura rei. ſꝫ hoc cōſtat nobis ꝑ experientiā. oīaem̄ p̄dicta experimur in nobis. Ad ſcd̓ꝫ du 5biū dico. ꝙ notitia oīm cārū ſil̓ non ſufficit adcauſandū notitiā incōplexā ipſiꝰ effectꝰ: ꝯcurrūt tn̄ notitie cārū ſaltē ſic̄ cāe ꝑtiales ad notitiā cōplexā de effectu Et hͦ intelligit ph̓s qꝛloquit̉ de notitia diſcurſiua qͣlis ſolū ē īter coplexa Ad tertiū dico ꝙ metha. ⁊ mathe. nō Aeſt vnū ſubiectū loquēdo de virtute ſermonisſꝫ quot ſūt ſubiecta ꝯcluſionū tot ſūt ſubiectaſciarū. Uerūtn̄ īter illa ſubiecta pōt eē multiplex ordo: ſicut aliqn̄ eſt ordo p̄dicatiōis. qꝛ inilla ſcīa demōſtrāt̉ aliq̄ paſſiōēs de cōi. aliqn̄de inferioribꝰ ſuis. Pōt aūt eē ordo ꝑfectiōisqꝛ vnū eſt nobiliꝰ ⁊ aliud ignobiliꝰ. Pōt etiāeē ordo totalitatꝭ. qꝛ vnū vel importatū ꝑ vnūſubiectū eſt totū: ⁊ aliud eſt pars eſſential̓ velītegralis. Et frequēter pͥmū ſubiectū īter oīaſubiecta aſſignat̉ pͥmū ſubiectū illiꝰ totiꝰ ſcīequod tn̄ ẜm varietatē nō eſt verū: qꝛ ſicut ip̄aſcīa nō eſt vna ita nec habet vnū ſubiectū. Inter tn̄ oīa illa ſubiecta pōt eſt aliqd̓ pͥmū pͥmitate aliqͣ. Sicut in libro phi. pͥmū ſubiectū pͥmitate p̄dicatiōis reſpectu aliquoꝝ: ⁊ pͥmita
Ad primū.
Quartū.Quintum.
Quartū.Quintum.Ad primū.
Tertiū.
2Ad ſcd̓m dubiū.
nAd tertiū dubiū.