Prologi ſententiarūLQueſtio
Argutiſſimi atqꝫ ingenioſiſſimi tā philoſophicarūꝙͣ theologicarū difficultatū diſqͥſitoris magr̄i Guilhelmi de oclrā anglici: ſuꝑ quattuor libros ſentētiarū ſubtiliſſime queſtiōes earūdēqꝫ deciſiones cū quātis maximis fieri potuit labore atqꝫ ſolertia correcte: diuinovt precor. auſpicio incoant̉. Et pͥmo ſuꝑ ꝓloguꝫ dictorum libroꝝ: vbi cōnumeratis taꝫ pͥncipalibus qſtionibus q̄ quattuor ſūt ꝙͣ octo illis conexis: duodeciꝫ monet ⁊ diſſoluit queſtiones. Queſtio pͥma felicit̓ incipitIrca prolo.gum primi libri ſentētiac2rum. Quero pͥmo. Utruꝫſit poſſibile ītellectui viatoris habere notitiā euidētē de veritatibus theo1clogicis. Q nō. quia euidēs notitia veritatistheologice nō pōt haberi ſine diſtincta notitia deitatis ſub ꝓpria rōne deitatis. Sꝫ taliseſt impoſſibilis intellectui viatoris: ergo. maior ptꝫ. qꝛ indiſtincta notitia non ſufficit. qꝛ ſiſic: cū illa ſit nobis poſſibilis ex puris naturalibus. ſequit̉ ꝙ nos ex puris naturalibus poſſemus habere notitiā euidentē de veritatibꝰtheologicis: quod eſt manifeſte falſū: ergo adeuidentē notitiā veritatis theologice: reqͥritur diſtīcta notitia deitatis. minor ptꝫ: qꝛ notitia ſub ꝓpria rōne deitatis cū ſit obiectū infiniti ⁊ btifici ſub rōne btīfici ē beatifica: ſꝫ talis notitia eſt īpoſſibilis ītellectui viatoris: gͦ.Scd̓o ſic. ſi ītellectꝰ viatoris haberet notiꝰtiā euidentē de veritatibus theologicis: autille ꝟitates eſſent ſibi ꝑ ſe note: aut ꝑ alia ſibinotiora. Nō primo mō: qꝛ tūc cōgnoſcerēt̉ cōgnitis terminis. Nā tales ꝓpoſitiōes q̄ ſūt ꝑſe note cognoſcūt̉ ab om̄i app̄hendēti terminos: ⁊ ita eſſent cuilibet apprehēdenti terminos: naturalit̓ note qd̓ ē manifeſte falſū. Necſcd̓o modo: qꝛ illa notiora aūt eſſent ſimplicit̓notiora: aut tm̄ ſibi. Nō pͥmo mō: qꝛ nulla ē pͥor illa: deus ē trinus ⁊ vnꝰ: cū nō ſit mediū int̓deū ⁊ tres ꝑſonas: cui priꝰ poſſit illud p̄dicatūīeſſe. Nec ſcd̓o mō: qꝛ nihil poſterius pōt ducere ī notitiā euidentē illius pͥoris: deus ē trinus ⁊ vnꝰ. Tertio ſic. notitia euidēs de ꝟitatibꝰ theologicis ē ꝑfectiſſima poſſibilis haberi de aliqua veritate: ſꝫ talis notitia nō eſtpoſſibilis viatori de illis veritatibꝰ: qꝛ tūc beatus nō haberet notitiā ꝑfectiorē de eis ꝙͣ viator: qd̓ eſt falſū. In oppoſitū. potens app̄hendere determinate terminos alicuius ꝓpoſitionis neceſſarie ꝑ ſe: pōt euidēter cognoſcere illā ꝟitatē: qꝛ ſi ſit pͥma cognoſcit̉ cognitisterminis. ſi nō pͥma: cognoſcit̉ ꝑ primā: ſꝫ viator pōt determinate ꝯgnoſcere (ſaltē abſtractiue Iterminos iſtius veritatis: deus ē trinꝰ
et vnus: ergo pōt euidenter cognoſcere illamveritatē: ⁊ eadē rōne alias ꝟitates theologicas nō pͥmas. Circa iſtaꝫ. q. pͥmo exponediſunt aliqui termini poſiti ī q̄ſtionē: ⁊ pͥmo qͥdimportet̉ ꝑ ītellectu viatoris. Scd̓o quid vocetur noīe notitie euidētis. Tertio qͥd ꝑ ꝟitatē theologicā. Quarto ē pͥncipaliter ad q̄ſtionē reſpondendū. Circa pͥmū ē ſciendū: ꝙ ītellectus viatoris ē ille: qͥ nō habet notitiā intuitiuā deitatis ſibi poſſibilē de potentia deiordinata. Per primū excludit̉ ītellectꝰ beatorū: qͥ habēt notitiā ītuitiuā deitatis. ꝑ ſcd̓ꝫ excludit̉ ītellectꝰ dānatoꝝ: quibꝰ talis notitianō ē poſſibilis de potētia dei ordinata: ꝙͣuisſit ſibi poſſibilis de potētia abſoluta Circaſcd̓m ſciendū q̄ ſit notitia euidens. dico: ꝙ notitia euidēs ē notitia alicuiꝰ veri cōplexi ex notitia terminoꝝ incōplexoꝝ mediate vel īmediate nata ſufficienter cauſari. ita ſcꝫ: qn̄ notitia incōplexa aliquoꝝ terminoꝝ: ſiue ſint termini illiꝰ ꝓpoſitiōis: ſiue alteriꝰ: ſiue diuerſarū ꝓpoſitionū: ī quocūqꝫ ītellectu habēti talēnotitiā ſufficienter cauſat vel ē nata cauſare:mediate vel īmediate notitiā talis complexi:tūc illud cōplexū euidēter cognoſcit̉. Ex iſtoſequit̉ ꝙ notitia euidēs ē ī plus ꝙͣ ſciētia ītellectus vel ſapiētia: qꝛ ꝓpoſitio aliquā contingēs pōt euidēter cognoſci: ⁊ tn̄ talis notitianō ē ſciētia: nec ītellectus: nec aliqͥs iſtoꝝ habituū quos pōit ph̓s. vi. ethicoꝝ. Si dicat̉ꝙ notitia cōtingētis ꝟitatis nunꝙͣ ſufficiētercauſat̉ ex notitia terminoꝝ īcōplexoꝝ: qꝛ tūcſciret̉ cognitis terminis: ⁊ om̄etale eſt primūpͥncipiū ⁊ ꝑ ſe notū: ſꝫ ph̓m .i. poſterioꝝ. ſꝫ nulla veritas cōtingēs ē ꝑ ſe nota: ergo. Dicēdū: ꝙ ꝓpoſitio per ſe nota ē illa q̄ ſcit̉ euidenter ex quacūqꝫ notitia teminoꝝ iſtiꝰ ꝓpoſitionis: ſiue abſtractiua: ſiue ītuitiua. Sꝫ de ꝓpoſitione cōtingēti nō ē hoc poſſibile: qꝛ aliquanotitia t̓mīoꝝ ſufficit ad cauſādū notitiā euidenteꝫ veritatis cōtingentis .ſ. ītuitiua: ſicutpoſtea patebit. Aliqͣ aūt n̄ ſufficit .ſ. abſtractiua. Unde ſi aliqͥs videat ītuitiue ſortē ⁊ albedinē exiſtentē ī ſorte: pōt euidēter ſcire ꝙ ſortes eſt albus. Si aūt tm̄ cognoſcit ſortē ⁊ alhedinē exiſtentē ī ſorte abſtractiue ſicut pōt aliquis ymaginari ī abſentia eoꝝ: non ſciret euidēter ꝙ ſortes eſſꝫ albus. ⁊ ideo nō ē ꝓpoſitōꝑ ſe nota. Circa tertiū ſciendū ē: ꝙ oēs veritates neceſſarie viatori ad eternā btītudineꝫhabēdā: ſunt ꝟitates theologice. hoc pꝫ ꝑ beatū Augꝭ. xiiij. de trinitate. c. i. ſic dicete. Nonitaqꝫ quicqͥd ſciri pōt ab hoīe ī hūanis rebus:vbi pl̓imū ſuꝑuacue vanitatis et noxie curioſitatis ē: huic ſciētie tribuo: ſꝫ id tm̄ modo. vbi
a
In oppoſitum.
Tertio.
Secundo
Queſtio primaprīcipalis.
Arguitur primoꝙ nō.
E
O
E