Liber ſcd̓ns de cōſolatione eccleſie

¶ Pulla enī confert iuſtitia vt obſtinatis detur mīa quā nō merent̉et culpa illis remittat̉. qui reſipiſcēaut penitere dedignant̉ Sed reuera remota cā remouebit̉ et effectꝰQua ꝓpter ſequorDiſti. viij. ij cractat ſpōſus materiā rn̄ſionis ad diſtinctionem qͣrtam pͥmi libri in qua cōcludit finaliter quō miſerenduꝫ eſt etquibus et qͥbus nō et qn̄ liberabitur Sponſa que fuit ſub ſex tribulationibus et in ſeptima liberabit̉Oli ergo exaſperari O duln Iciſſima ſponſa que me autumas ea ꝑcutere de cauſa vt flagellis ꝯtinue atqꝫ aſſidueverberare velim que magnis mepulſas clamoribꝰ vt miſereri nondedigner eis qui cōtra me tā grauiter deliq̄runt et iniuſtitias measꝓphanarūt Polluerūt templū ſc̄mmeū ponētes te ſanctā et immaculatā in pomoꝝ cuſtodiaꝫ Non eſtvolo ꝙ aduertas mīe inſigne indulgere peccantibꝰ vt iniqͥtateꝫ faciant. neqꝫ impio miſerendū eſt vtiniuſtitiā facere diſcat Quinimo ⁊in hac ꝑte mīe dignitas eſt. tolleremīam et auferre Solū conuertivolētibus mīa impertiēda eſt quiſe peccaſſe penituerint et de ceteropeccare noluerint nec tamē impune tranſire debebūt. ne iuſtitie derogetur Quādiu igit̉ prelati mundi huius ſūmi rectores et tenebrarum harū regimē qd̓ tyrānice poſſident obſeruauerint. nō eſt porta

ad miſerendū reſerata: qui ſola ducti ambitione ſe p̄latos oſtendūtvt p̄ſint nō ꝓſint. vt marſubia impleāt aīarū ſpreta ſalute. vt viuātvt volūt nō vt debēt. vt libita ꝓſequant̉ nō licita. oībus ſe inferioribus ſcandalū et ſpecula malorummorū. et totius xp̄iane religionismacula exiſtētes Quibus aut reſignātibus aut depoſitis rectuꝫ patebit iter ad tuam O ſponſa vnionem celebrandā Sed qꝛ tu ip̄a ꝓte atqꝫ tua gente dep̄cari non deſiſtis quā mīam meaꝫ implorare ꝓclamas. que mihi tibiqꝫ fidelis inuēta eſt et niſibus totis ad noſtrāanhelat pacē Te exaudiā vna cuꝫpopulo tuo meoqꝫ tibi miſſurꝰ pͥncipē vnuꝫ. virū bonū quem inueniẜm cor meū cū cet̓is multis qͥ pacem tibi dabūt exoptatā ¶Namqͣꝫqͣꝫ filij tui dereliq̄rint legeꝫ meāet iuſtitias meas ꝓphanauerint etmandata mea nō cuſtodierint Mtſe̓icordiā tn̄ meā nō diſꝑgā ab eoquē tibi mittā ꝓpter ſc̄am religiōꝫtuā Et reuera q̄ de labijs meis ꝓcedūt nō faciā irrita Uidebis enīet mirabit̉ et dilatabit̉ cor tuū qn̄ꝯuerſa fuerit ad te multitudo fideliū tuoꝝ et gētis tue fortitudo venerit tibi. qui oēs te ad vnitatempͥſcis radicatā tꝑibus reuocabūt.Et vt clarius intelligas. attētiusſolito pauliſper aduertas queſo.Quadraginta annis irritatus ſuꝫab iſtis qui ſe erraſſe nouerūt ſednon emendabant quod male geſerunt. ſed neceſſe eſt vt finem