Tractatus magiſtri henrici de hacia

niſi ꝙ ſe ip̄os decipiūt et cecos faciūt qn̄ ſibi ip̄is ſecuritatē ſtatuentes ꝯſcīam deponūt et de pcc̄o inpcc̄m corruūt ¶ Tertiū exemplūeſt. iij. ℟. xiij. ca. de qͦdā ꝓph̓a miſſo de iuda ad hieroboa in bethelp̄ceptū a dn̄o hn̄te ne in loco illocomederet aut biberet qui ibi comedēs fuit grauiter punitꝰ licet inductus et deceptꝰ fue̓it a ꝓph̓a loci illius dicēte ſibi ꝙ et ip̄e ꝓphetaeēt ꝙ dn̄s iuſſerit vt ſecū ꝯmedē̓tet ꝙͣuis ita deciꝑet̉ nihilomiꝰ deꝓph̓am ſuū ꝯſentientē falſo ꝓph̓eet con p̄ceptū dei cū illo ibi ꝯmedentē a leone interfici fecit ⁊ cādauer eiꝰ in ſepulcrū pr̄m ſuoꝝ ob hnō inferendū p̄dixit.Capi. xix. in quo hortātur diuites vt nō credant ſibi deexcuſationibus quas fingūt.Ideāt ergo de qͥbus ē ſermo ſiita ꝓbabilē cām hābeāt faciēdi qd̓ faciūt aut nō ſubueniēdi de ſuꝑfiuo diuitiarū ſuaꝝpauꝑibꝰ ſicut iſte ꝓph̓a habuit alillo ꝓph̓a apꝑenter ꝑſuaſus atqꝫdeceptꝰ Et qꝛ tantā nō vident̉ hr̄ecām Iō merito ſi in hac re attēde̓velint vt dn̄t damnatōnē nō putatā hn̄t formidare et vltra ſi hanctimeāt ⁊ fluctuēt ſicut rōnabilit̓ inhac materia dn̄t an cauſa quā p̄tendūt ſit ſufficiens excuſare eosNōne hoc dubietatis pēdulo ꝑſeuerāte p̄ceptū dei intrepide ſoluētes moͣrliter peccāt. Itiqꝫ ſic. qͥsſuā volūtatē d̓ine voluntati p̄po-

nunt et deo repugnare non metuunt q̄daꝫ ꝑuipēſio ⁊ quidā ꝯtēptꝰeſt Attēdere diligent̓ dn̄t iſti ꝙ nemo admittit̉ iudex in cā ꝓpria ⁊ hͦꝓpter affectionem cuiuſlibet ad ſeip̄m Et ꝙ nemo in rebꝰ amatꝭ autexoſis rce iudicat qꝛ iocholomeoteſte Amor ⁊ odiū ꝑuertūt iudiciūEt iuxta ariſtꝭ. ſn̄iam. Quiſqꝫ artifex circa oꝑa ſua cōiter in iudicādo decipit̉ eo ꝙ que ip̄e fecit alijsmelioribꝰ p̄ferre ſolet Sic ⁊ acceptio muneꝝ ꝓhibet̉ deut̓. xvi. Neaffectio inde ſurgēs ad danteꝫ ꝑuertat iudicē̓ Quo e̓go diuites addiuitias et alij qͥcunqꝫ pcc̄ores adres in qͥbus peccant nimiū affectipoterūt eſſe equi iudices de cauſan ſufficiāt qͥbus ſe excuſare laborant Et ſpēaliter diuites de reſeruādis diuitijs ꝓprio iudicio credēnō dn̄t ſed illud ſuſpectū hr̄e et p̄cipue temꝑe pn̄ti noſtro in quosfines ſeculoꝝ deuenerunt In quoſicut ex veteri corruptela decreſcitvita creſcit auaricia Dū breuis vite periodus ſicut et ſenectus de cōſeruatione in longū debilis vite diuitijs ſuſtentāde magis ſolicitoset ob hoc tenaciores efficiat mortales Recte ergo cōſulitur diuitibus ſi tamē recipere velint cōſiliūNe in hoc caſu prudentie ſue innitantur aūt ꝓprio iudicō credāt Sꝫpotius ſtent ſecure iudicō ſcpͥtureet doctoꝝ ſalubri nulla affectioneaut carnali amore obliquato quorecto vt patuit ſentētiatū ē vt dehis que ſuperſūt diuitibꝰ. Ipſi in