de contractibusPrima pars
Cxcij.
cōmutationibus p̄dictis ſuccurre̓pauꝑibꝰ Pro quo qͣntū ad cōmutationē que eſt donatio ponit almicanꝰ talē ꝯcl̓oneꝫ ꝙ ſub p̄ceptocadit de his q̄ ſuꝑſūt largiri indigētibꝰ Hoc pͥmo ptꝫ ex auctoritate auguſtini in libello de decē cordis vbi ſic dicit magna excuſatō.filijs ſuis ſeruat. tibi pr̄ tuꝰ ſeruat.ſerua tu filijs tuis. Seruāt filij tuifilijs ſuis. et nullꝰ ſeruaturus eſt p̄ceptū dei ſcilꝫ de dilectione ꝓximiIteꝝ ex hoc ꝙ xp̄ūs luce nono dixit qd̓ ſuꝑeſt date elemoſynam etecce om̄ia ſūt mūda vob̓ Ibi qͥap̄ceptiue loquit̉ ptꝫ ꝙ ſuſtentatiopauꝑm ex his q̄ ſuꝑſūt cadit ſubp̄cepto Et iteꝝ idē hr̄i videt̉ qͣrtoluc̄ Ibi quodā ad ꝑabolā xp̄i rn̄dentē ꝙ ille qui fecit mīam cū vulnerato a latronibꝰ ꝓximus eiꝰ ēatSubiūxit xp̄s p̄ceptiue dicens vade et tu fac̄ ſil̓r Idē arguit̉ manifeſte ex hoc ꝙ xp̄ūs ꝯdēnabit adignē eternū eos qui ſibi eſurienti⁊ſitiēti cibū et potū ſuis pauꝑibusnō dederūt vt ptꝫ math̓. xxv. qd̓nō eſſet nifi ſubuenire talibꝰ caderet ſub p̄cepto cuius tranſgreſſiogrande pcc̄m moͣre Sicut et hocclaꝝ eſt pͥ. Ioh̓. iij. vbi ip̄e non tm̄affirmat ſed ꝓbat ꝙ claudētes reſeruatiōe diuitiaꝝ viſcera pietatꝭ.fr̄ibꝰ nc̄itatē hn̄tibus peccat moͣrliter. qꝛ dicit ꝙ charitas dei nonmanet in eis eo ꝙ nō diligūt ꝓximū oꝑe et veritate ſed verbo tm̄aut lingua Iſtas rōes facit almicanꝰ in qͦdā ẜmone queꝫ de eph̓iafecit corā cardinalibꝰ Cū ergo ita
ſit et ſcriptura dicat Tu mandaſtimādata tua cuſtodiri nimis Penſate in qͣnto ꝑiculo ſūt oēs qui diuitijs abūdant et pauꝑes xp̄i imoxp̄m in ſuis pauꝑibꝰ miſerijs oībꝰcruciari ꝑmittūt Nō pn̄t ſe excuſare in cauſis reſeruatiōis diuitiarūp̄cipuis qͣs p̄tēdere ſolēt vt iā ſupͣpatuit ꝑ augᵐ et certe valde detipiūt ſi putēt ſe qͦlibet colore quē ꝑſe fingūt a moͣri tranſgreſſione p̄cepti dei excuſari Cuꝫ ad hoc vixmagͣ et vrgēs cauſa ſufficiat Multis enī exēplis claret ex ſcpͥturꝭ. qͥadeꝰ p̄cepti ſui tranſgreſſores grauiter puiuit. licet noͣbiles ⁊ apꝑentes cauſas excuſationis habuerūtCapi. xviij. on̄dēs cribꝰexēplis ꝙ difficulter qͥs excuſat̉ atranſgreſſione p̄cepti dei.Rimū eſt pͥmo regū. xv. c.de ſaule cui deꝰ nō peꝑcitſꝫ de regno ip̄m ꝓiecit qͥap̄ceptū eiꝰ nō cuſtodiuit qͣꝫuis ſaulpio oꝑe qd̓ p̄tēdebat ſe excuſādūputaret Uideāt multi qui ſibi ec̄leuiſſimas fingūt excuſatōes Quibus ꝯtenti audacter agūt que nōlicēt. caueant ne ſil̓e periculuꝫ cumſaule incidāt ¶ Scd̓m exemplū eſtij. regꝭ. vi. de oza qui licꝫ cām vrgetem hr̄et vt tangeret arcaꝫ dei qͥadeclinauit ad caſū tn̄ interfectus ēa dn̄o pro temeritate. qͣ ſoluit p̄ceptū de nō tangenda arca dn̄i niſia ſacerdotibꝰ Quid ergo de illisdicemꝰ qui ſpōtanee fabricant ſibicauſas qͥbus de trāſgreſſione p̄cepti dei excuſari putāt Quid agūt
B i