pro humullitate

xij

lo querent̉ coraꝫ vno ſecretiſſimoſacerdote. que ip̄i damnabiliter etquaſi palā impudenter oꝑabant̉cum alijs nihil celare ſciētibus Teterū ꝯpaſſio de peccatis aliorumcertiſſimū ē humilitatꝭ. vere ſignuꝫſicut ecōtra ꝓpriū ē ſuꝑborū alijsindignari Iera iuſtitia inqͥt gregoriꝰ cōpaſſionē habet. falſa indignationē Si quis audit vl̓ ꝯgnoſcit alioꝝ peccata ml̓ta vl̓ magnaet inde p̄catur vindictam. aut gaudet de inflicta. nō ſecure precaturneqꝫ gaudet̉. qm̄ ad ſe reuerſus cognoſcere debet ſe multa punitionedigniſſima ꝯmiſiſſe. quibus tamenpetit̉ indulgeri non iraſci Sic egitſanctꝰ pater qui audiens peccatūfratris fleuit et dixit Ille heri egohodie Idcirco. vis aptam meritꝭ.vicē impēdere inquit boecius Dilige iure bonos et miſerere malisNouiſſime ſubiectionē ſeu deiectionem poſuimꝰ tertiū humilitatis ſignū Dam vere humilis eſt qui exvera ſui cognitōne ſibi vileſcit icſe diuinis gratijs indignū comꝑarat. hic laudes horret ꝓprias veluti inſidiatrices tollere volētes ip̄min altū vt lapſu grauioe̓ rua t Propterea deijcit ſe iugiter in t̓raꝫ ſuefragilitatis ꝓut de antheo gigāte fingit fabula. cui ex caſu ſuo interrā vires augebāt̉. ſed in ſb̓limeleuatus ab hercule ſtrangulatus ēHic ſe in omnē creaturam dei peccaſſe fatetur in celū et terrā ⁊ omnia que in eis ſūt Nullam ergo fla

gellationē ab eis reijcit. nullam leſioneꝫ. iniuriā nullam. Hic deniqꝫiudicis dei magna ⁊ occulta veluttumētes ſuper ſe fluctꝰ erpaueſcit.attendēs quō nec fortiū bellū necartificū gratia et qd̓ de catenis ⁊carcere trahit̉ quis ad regnū ⁊cͣ etquod nemo ſcit an amore vl̓ odiodignus ſit ecc̄iaſtes. ix. Ad hec alta et longe diuiniora vere humilitatis monita capienda plus ꝓficitvnctio qͣꝫ lectio. oratio qͣꝫ ꝑ oratioalta ſuſpiria qͣꝫ acuta ingenia. ⁊ ſuper om̄ia frequēs fidelis et pia ꝯmemoratio paſſionis xp̄i qͥ a deoexiuit in mūdū vt ea in ſchola ſuadoceret. et hodie duꝫ regrēdi vultad patrē verbo ſimul et facto confirmauit Ad hoc eniꝫ lauit pedesdiſcipuloꝝ et dixit exemplū enim⁊cͣ. huius humilitatis nos participes volens ¶ Scd̓a ꝯſideratiovbi humilitas ibi ſapientia ꝓuerbioꝝ. xi. Anima quippe ratōnalisexiens a diuina ſapiētia in ſuā inſipientiam ſapide cognoſcendā ſibivtiqꝫ ſtulta reddit̉ ac ꝑinde d̓ināillam ſapiētiā adipiſcit̉. quā iubetapl̓us pͥ. ad corꝭ. iij. Si quis intervos videt̉ ſapiēs eſſe ſtultus fiatvt ſit ſapiēs Hanc verā ſapientiādicit lactantiꝰ nō alibi q̄rendā eſſeqͣꝫ in ſchola cui titulus eſt ſtultitiaIta pater qm̄ ſic placitū eſt apudte ait xpūs O quis debit nobishanc ſtultā ſapīam. Ue filijs hominū qui ſapiētes ſūt in oculis ſuis. et corā ſemet ip̄is prudētes qͥa

h 4

lx