De exercicijsdenotorū leu qͣlite.
De exercicijsſe ad dn̄m deum ſuum et ꝯpaſſiuead ꝓximū ſuū qui pͥus in ſil̓ia peccata cecidit habuiſſet.De malarū cogitationū cauſis atqꝫ remedijs.Uia tactum eſt ſuꝑius degrauibꝰ et abominadis tetationibus cordis ſeu cogitatōnūcū doctrinaꝝ aliquarū ꝓ earūdeꝫremedio ānotatōne It adhuc clarius poſſit intelligi qd̓ dictū eſt etvt faciliꝰ poſſint inueniri remediaſpūalia con morbū ſpūalē tā peſtiferū. expedit declarare aliqͣlit̓ cauſas qͣntū poſſibile fuerit ⁊ dn̄s donauerit ex qͥbus ortū hēant qn̄qꝫtā turpes cogitationes. Primumitaqꝫ fieri poſſūt ex ſuggeſtione etimmiſſione inuiſibilis hoſtis qͥ ꝟtutem fantaſticā et imaginatiua ſimpliciū mouet. hmōi abominatōibꝰprout fecit illi monacho. xx. annisvn̄ ſupͣ dictū eſt Probationeꝫ huius docet exꝑientia in nōnullis deuotis innocētibus ⁊ caſtiſſimis ꝑſonis. que nūqͣꝫ ab extra audierūtblaſphemias et turpitudines tl̓esquales ab intra ꝑcipiūt In̄ claꝝeſt ꝙ niſi ab hoſte inuiſibili immitterent̉ mime ſentirent̉ Immiſſiōesaūt hmōi ꝑmittit deus fie̓i ad humiliandū hoīem ⁊ vt timoratꝰ operetur ſalutē ſuā. et ad diſcendū antiqui hoſtis inſidias. ⁊ vt hō eo deuotius ad diuinū auxiliū recurratRemediū bonū ē. vt homo faciatvt ſupͣ heremita docuit Itē ꝓdeſt
vt homo d̓ino adiutorio ꝯfidensderideat et ꝯtemnat ſp̄m nequā ⁊ſuꝑbū ſuis īmūdicijs dicendo Immūde ſpūs ſi qͦd poſſes āplius eēfacē̓s. ego te nō curo qꝛ dn̄m deūmeū ne tibi vnqͣꝫ cōſentiā in adiutorē inuoco Scio ꝑſonā que ꝑ huiuſmōi irriſione ſolatioſe de faciliſe eruit ab his ſpurcitijs Spiritusqͥppe ſuꝑbus nō diu patit̉ ſe ita ꝯteptui hr̄i ¶ Scd̓o fieri pn̄t hmōicogitationes turpes et abominabiles ex cauẜ naturalibꝰ ẜm humani corꝑis diſpoſitionē Prio videlicꝫ aut ex nimia cerebri euacuatione per ieiunia ſtudiū vel fortē imaginationē Scd̓o aut ex nimia abūdantia groſſi fumi cauſari ex corruptis humoribꝰ ꝓpter cibi ⁊ potꝰintēꝑantiā vel etiā cauſati ex cētocibo vl̓ potu qui licꝫ modice ſumptus habꝫ naturalit̓ generae groſſos hūores caput ꝑturbātes Tertio aut ex eo ꝙ ꝑſona talis eſt nimis ocioſa Quarto aut exinde ꝙhō eſt ꝯſuetus curioſe ⁊ incaute videre vel audire res de qͥbus faciliter ſumit̉ occaſio poſtea cogitādinefaria Quīto aut etiā ex inordīato et nimis ꝯtinuo timore offendēdi deū Quēadmodū videmus exemplarit̓ ꝙ ſepe et cōiter ꝑtrāſiturlignū qͣntūcunqꝫ etiaꝫ anguſtū interra ſimplicit̓ poſitum abſqꝫ aliqͣtrepidatione qd̓ non ſic fieret ſi lignū foret in alto aut de ſubtꝰ haberet ꝓfundā foueā etiā qͣꝫqͣꝫ eſſꝫmagis amplū. nā tūc imaginatio