Aꝝ Aor manerutilans ſolē ediderit

A FEIImortuꝰ ē. Hec inqͥt queſtio ſolui nōpoteſt ſi ꝑfectio vite xp̄iane cōſiſteret in ip̄a dimiſſione diuitiaꝝ. Seq̄retur etem̄ abraaꝫ diuitem non eſſeperfectum aut fuiſſe. Ueꝝ ſi verbadn̄i diligenter ꝯſiderētur nō in ip̄aabdicatione diuitiaꝝ perfectioneꝫpoſuit. ſed hoc eſſe quandā viam ⁊diſpoſitionē ad ꝑfectioneꝫ ſicut etip̄e modꝰ loquēdi clare oſtēdit. Sivis inqͥt ꝑfectꝰ eſſe vade ⁊ vēde oīaque habes et da pauꝑibꝰ et veni ⁊ſequere me. Ultimo ponit et ſequere me. qꝛ in ſequela xp̄i ꝯſiſtit perfectio. ad quā inſtrumentalit̓ diſponit abdicatio diuitiaꝝ. Un̄ et illaꝫabdicationē ordināt ad dilectionēꝓximi. Da inquit pauperibꝰ Quocirca et beatus Hieron̄. ſuper illo.Ecce nos reliquimꝰ omnia et ſecutiſumus te. Parū em̄ inquit erat oīarelinquere. quod et ſocrates fecitet multi ph̓oꝝ Ideo et iungit qd̓perfectū eſt. et ſecuti ſumus te. Nonquidem paſſibꝰ corporis ſed amoris. Sic et Origenes ſuper illo. Sivis eſſe perfectus ⁊cͣ. Non ſic inquitintelligitur iſtud. vt in ip̄o tꝑe quotradiderit quis bona ſua pauperbus perfectus fiat. ſed quia ex illadie incipit ſpeculatio dei. depoſitoſcꝫ onere diuitiaꝝ. qꝛ. ſic liberiꝰ deovacare p̄t eū adducere ad omnesvirtutes Uidetis ꝙ in actibus virtutū ponit eſſentialem et finalē perfectionem. Sic igitur poteſt quispoſſidēs ampliſſimas diuitias perfecta caritate deo inherere. et ip̄is

rutilans folē edideritaffluentibꝰ cor non apponere. quēadmodū conſtat fuiſſe de Abraaꝫcuius perfectio non ponitur in abdicatione diuitiaꝝ. ſed in hoc ꝙ cōraꝫ deo ambulaue̓it Ambula corāme ait ad eum dn̄s et eſto perfectꝰAmbulauit aūt perfecte deū diligedo et amando. Nec ex hoc arguere poterit quis inutile eſſe conſiliūpaupertatis ſicut ait ſanctꝰ doctorvbi ſupra. Non em̄ vt ip̄e ait ꝓpterhoc dedit conſilium iſtud quaſi diuites perfecti eſſe non poſſint. ſedquia faciliter non perficitur homocum poſſeſſione diuitiaꝝ. Hoc ideꝫſentit dn̄s Guilhelmꝰ antiſiodoren̄.reſpondendo ad quoddā argumnētum cum arguit̉. Relinquere om̄iaeſt opus perfecte caritatis. Hocinquit ſic intelligendum eſt ꝙ eſtſignum perfecte caritatis ⁊ nō eſſentialiter perfectio. Preterea ſi pauꝑtas eſſet eſſentialis perfectio. ſequeretur ꝙ nulli diuites poſſent perfici in vita xp̄iana. exquo non haberent paupertatem que ẜm aduerſarium pertinet ad eſſentialem ꝑfectionem. Falſitas ꝯſequētis ex illo arguitur Ecc̄i. xxxi. vbi beatus diuesille dicitur qui inuentus eſt ſine macula nec ſperauit in theſauris pecunie. Super quo gloſa magna. Siquidem virtus eſt diuitem eſſe etperfecta caritate deo figi et adherere. qui ex affectu diuitiaruꝫ maculam non contraxit. qui poſt aurumꝯcupiſcendo non vadit. nec de diuitijs ſuꝑbiendo ſuꝑ alios ſe extollit.