ad ſorores
lxo
vniat̉ ad deū poſſit meliꝰ diutiuset delectabilius ſe ꝯuertē Si igit̉magis ei placitū fuerit ꝙ ꝓ tuncaliqͥs ei famulet̉ ſine talibꝰ ꝯſolationibꝰ ꝯformit ⁊ nobis idē placeredebꝫ: debemꝰqꝫ dice̓ Q dn̄e deusoīpotēs ſufficit mͥ optime vt p̄mium meū atqꝫ remuneratio a te reſeruet̉ mͥ in ꝑadiſo. in pn̄ti illd̓ nōtribuēs Illud vnū ſupplicit̓ oro vtmͥ nō iraſcaris ſꝫ vt viuam in tuagra tm̄ mō. de cetero fiat voluntas tua Qui ꝟo deuotionē aſſecutus fuerit diligēs exiſtat gr̄arumactiōes ex toto corde referēs deooīpotēti / orādo inſtātiꝰ vt augmētet ⁊ ꝯfirmet opꝰ plātatiōis ſue ineo inceptū abſqꝫ hͦ ꝙ tale quid eihic ꝯferat ſic̄ p̄miū qͥnpotiꝰ in futuruꝫ reẜuet p̄bendā integramQuedā imagineCapl̓. Elllll. cio motis cū t̓bushabitacul̓ .ſ. fidei ſpei ⁊ charitatisTer motis antea adducti1 N ꝓ faciliori ſui eleuatōne in¶ ꝯtēplatiōe pōt qͥs imaginari ꝯuenient̉: quēadmodū aliqn̄qͥdā quē noui fecerat Et breuit̓ ꝑſtriga eadē Imaginemr igit̉ maremagnū ꝑiculoſiſſimū qd̓ diuerſorum geneꝝ hōines eūtes ⁊ redeū.tes nauigio ꝑtrāſeunt diuerſis nauibꝰ. ad vnū tn̄ finalr̄ portū tēdentes. in qͦ ec̄ magna ꝑtranſeuntiumꝑs ꝓpt̓ ꝑicula maxima atqꝫ tēpeſtātes varias nc̄ario hꝫ ꝑire. Adripā ꝟo hꝰ maris ſeu in litore eleuata erit rupes altitudīs mire. ſupͣqͣm exn̄s qͥcūqꝫ ſecurꝰ ē. d̓ qͣ ꝑit̓ q̄ ī
magͦ iſto mari fiāt ſpecl̓ari p̄t abſqꝫ ſui ꝑiculo In iſta rupe tres erūtſtatiōes ſiue habitacula tria. vnūin baſſo. aliud in medio. t̓tiū veroin fine ſiue ſūmo In pͥº imagīemurfidē eē hoſpitatā. in ſcd̓o ſpē. ī tertio ꝟo caritatē Modo qn̄ quis inpͥmo fuerit habitaculo ſcꝫ baſſo.fides ip̄a eidem maris horribiliaon̄dit ꝑicula qͣntū ad aiaꝫ. ꝑ queꝯcipit timorē validū. qꝛ ꝯſpicit iudiciā dei mirabilia con ip̄os pcc̄ores ab eo in iſtiꝰ maris voraginēp̄cipitatos dānatiōe ꝑpetua abſqꝫ vllo remedio Et ibi p̄t hō d̓uotus in certa fide corā ſue mentisocul̓ ſtatuē oīa ſua fc̄a ad generādū ī ſe ſc̄m tiorē ⁊ pauorē ſecretoꝝdei iudicioꝝ Quēadmodū ē fragilitas ⁊ mutabilitas breuitas vitemortal̓. mortis incertitudo. dānatoꝝ horror. ml̓titudo eoꝝ qͥ damnant̉. ꝓpria ſua pcc̄a. defc̄s qꝫ tꝑisp̄teriti. qͦtidianos ec̄ exceſſus Itēqūo dn̄s nr̄ ieſus xp̄s ſc̄i qꝫ oēsml̓ta paſſi ſt̓ tormēta afflictiōes ettribulatiōes. ita ſit certꝰ ꝙ adhucplura ſuſtinebūt mali atqꝫ dānatiEt qͥlibꝫ ſiue bonꝰ ſiue malꝰ expectare hꝫ tribulatōnē affuturā ſiuecitiꝰ aut tardiꝰ In ſcd̓a ꝟo ſtatione a māſione locabit̉ ſpes tradēshomini deuoro fidutiā. ne ꝑ timorē nimiū deſꝑet ⁊ ſic ſemet ip̄m ꝑdat ⁊ danet Et ibi debēt ꝯſiderari omnia q̄ faciunt ad ſpem bonācōcipiendam de dei bonitate Sicei nob̓ eē faciēdū ip̄e mādauit Reuocemus illic ad mēoriam miſeri-