Druckschrift 
3 (1483)
Entstehung
Seite
XLIXr
Einzelbild herunterladen
 

Au POrores.

xlix

ptū et ſapiētes infatuati Et pꝫ exēplū groſſū Si pr̄ vnꝰ habeat filios duos quoꝝ vn̄ nihil ſcitde ſecretis ſui pr̄is ſꝫ ſolū ſit pr̄ſuꝰ totū ſuū eſſe ab eo habeat debeat amare ex toto corde ei ẜuire honorare ſic facit de toͣ ſua affectiōe At̓ autē filimultū ſciat de ſecretis pr̄is ſui/reuelationē a pr̄e ſibi factā. detalibꝰ ſcit loqͥ magnanimit̉ tn̄habebit aliqͣm vel qͣſi nullā affectionē dulcē amoroſaꝫ ad pr̄eꝫ ſuum neqꝫ ad obſeqͥum eiꝰ Iſtis ſtātibꝰ. peto qͦs illoꝝ filioꝝ a dictopr̄e plꝰ amabit̉ plꝰ hōrabit̉ magis remunerabit̉: enim dubiūqͥn pͥmꝰ St inſuꝑ a pr̄e ſuo ꝓptertale affectionē ad ip̄m habitā inſtruet̉ ꝯpliꝰ de ſecretꝭ. pr̄is ſui detota eiꝰ hereditate Scd̓s āt ꝯdēnabit̉ ꝓpt̓ ſuā ingͣtitudinē et malicaꝫ. ꝓpt̓ abuſū cognitiōis ſecreto ſui pr̄is ſibi reuelatoꝝ ab eodēQue ſint oꝑaCapi. vill. deꝰ ꝑfectiꝰ ꝯgLare on̄di ſic̄ noſciſmihi videt̉ non fruſtra etimꝑtinent̓ loquēdū ſimplicibꝰ de vitā ꝯtēplatiua introductiōe eoꝝ ad dei amoreꝫ et eiꝰdeguſtationē ſapore ſanctasdulcesqꝫ affectiōes. ſicut ſpembonā timorē ſc̄m ardēs deſideriū. diſplicentiā triſticiā offenſe diuine pcc̄m. ſic de affectionibꝰ alijs Et qͣntū ad cognitiovel ſciētia lr̄aꝝ ſeu lr̄atura non req̄rit̉ vltra plenā groſſamqꝫ fideꝫ

ſeu credulitatem qͣm tales ſimplices tenēt de deo de ſua potētiāſapiētia. bonitate. de ſuis mādatis myſterijs gene̓alibꝰ de nr̄a redēptiōe. de paradiſo. ac de īfernoEt non eſt exile. poſſe adqͥrere ſapiētiam hmōi de qua dixi Teſtat̉enim Guilhelmꝰ doctor eximiꝰint̓ omnia dei oꝑa nullū plꝰ notificat agnoſce̓ facit deū ſuam qͣꝫbonitate qͣꝫ iſta delectatio cumſpūali placētia recipit̉ in anina.ip̄e deꝰ ſecrete viſitat poſtqͣꝫ ſeꝓfūde humiliauerit an̄ eiꝰ maieſta Et ſi ita eſt. īmo qꝛ ita eſt. patꝫ ſimplex illr̄ata ꝑſōa meliꝰ ꝯgnoſcit deū / amādo in aīa ſuaeiꝰ oꝑa recolēdo ſic̄ dc̄m ē qͣꝫ face̓p̄t qͣntuncūqꝫ lr̄atꝰ ph̓s oꝑaexteriora rōnes naturalit̓ acceptas Inde dn̄s nr̄ ieſus xp̄spri ſuo gras agit quia abſcondithec alta myſtēia a ſapiētibꝰ prudētibꝰ hꝰmūdi. reuelauit paruulis Exempla etiā ſupra poſitade infirmitatibꝰ mellis naturahec declarāt manifeſteCōtinuatio ſeu epiCapl̓. lx. logꝰdcoꝝ ſub breOſtmodū rn̄di Cuitāteet rōne aſſignaui quā obcauſā gallice ꝯſcriberem ſimplicibꝰ ꝑſonis/ ſcꝫ vob̓ ſororibꝰ meis dilectis genealogiam carnalē. et ſi deo placet plꝰſpūalē affinitate. Nunc intēdo deſcendere ad proſequendum quodconcepi. demonſtrando vobis aliqualiter et modo groſſo iter vite