eccleſiaſficoꝝ6r
315dicunt ph̓os) poſuerūt quē fineꝫappellauer̄t felicitatē Et ne gͣtis ꝑdiuerticl̓a tot opinionū vagabudā perres/ volo mihi narrauerisſn̄iaꝫ illā q̄ tibi ꝓbabilior eſtimat̉⁊ verior ¶ Naturꝭ. Faciā vt petis.gr̄aꝫ hn̄s tali ꝯdeſcēſioni beniuole. Nam ad illa que p̄miſiſti prerupta/ mō ſcādere vires nō ſufficiūt.Soph̓. Cōualeſces tādē me ducemeo qͣꝫ lūine. ſicqꝫ potēs fies Dicinteriꝫ de petito Naturꝭ. Magijint̓ meos cultor Ariſtoteles. nec amearū ſemitis rōnū deuiās hac ⁊illac. more plurimoꝝ/ ꝯcluſit ⁊ conſtituit in ethicis ſuis. felicitatē hominis in cōtemplatiōe pͥme cauſeqm̄ illa eſt oꝑatio optime potētiehoīs circa optimū obiectum ſuū.Dehinc quid ſtoici. quid epicurei.quidqꝫ platōici ſēſerint de fine hominis/ ſū ꝓmpta referre ¶ Soph̓Sta Sufficit ad pn̄s hͦ vnicū ꝓ requā agimꝰ verbū Ariſtotelis tui.qm̄ per oīa ꝯſonū eſt mͥ meisqꝫ diſciplinis. Sꝫ altiora nr̄a migrarenō valuit. deficiebat ſibi creaturarū ſcala ꝑ quā ſēꝑ eniſus ē ad veritate. non hn̄s ex te natura viā alteraꝫ Propterea me dedit deꝰ filiis hōinū qͣtenꝰ deducerē eos ab illa felicitatis arce in qͣ ſtetit Ariſtoteles ad principiū felicitatis et̓neſupͣ moduꝫ ſb̓limioris quā xp̄s nr̄crededaꝫ ꝑ me meosqꝫ infallibilireuelatiōe firmauit ¶ Natura Sitita. Quid valet tandē iſte circuitꝰad rē pͥmo propoſitā de cōcordiacaſtitatis eunuchoꝝ ſpōte caſtra-
lxxxj.Itoꝝ cū mea lege de ml̓tiplicatiōefilioꝝ qͣles vtiqꝫ gigne̓ nequeūt qͥmanere volūt aut forte coguntureunuchi vl̓ caſtrati prout apud tuos qͦs ecc̄aſticos noīnant copiamvidemꝰ ingentem ¶ Soph̓ Certeper omnem modū rite ꝓceſſimusdū finē inueſtigauimꝰ hūane cōditiōis qꝛ finis eſt qui rebꝰ oībꝰ neceſſitatē legis imponit Ad quē nōaſpiciētes circa humanū genꝰ delirant intolerabilit̓ ſimile de hominibꝰ vt de iumētis ⁊ brutis ferentes iudiciū ¶ Naturꝭ. Perge vltra¶ Soph̓ Pergo docēs ex conceſſis tuis. ꝙ laudabil̓ nedū mihi ſꝫ tibi tuisqꝫ caſtitas eē debet. Nō dicā in oībꝰ ⁊ ſingul̓ alioqͥn ꝑiret ſucceſſio ſꝫ in nonnullis et paucisNatura Miror ſi potueris hec oſtendē ¶ Sophia. Oſtēdā ne dubites. deſit tātūmō auidā temerarieꝯtradictionis ꝓteruia NaturaDeerit ſpondeoScus actus. principal̓.Obis de caſtita ¶ Soph̓te locuturꝭ. oportꝫ ne fallat eqͥuocatio ꝯgnoſce̓ tādeſcriptiue qͣꝫ diuiſiue conditionēcaſtitatis Eſt autē caſtitas virtmoderatiua paſſionū ꝑtis ꝯcupiſcibil̓ circa venereas voluptates.ſicut ſobrietas circa delectatiōesguſtꝰ in cibis et potibꝰ moderaturHoc ariſtoteles tuus. hͦ tota diſcipuloꝝ tuoꝝ ſcola ꝓclamāt ¶ Natura Nec reclamo Iquo vadisSoph̓. Gaſtitatē ſic deſcriptā t̓pli
e e Z