penitēcialesCCxcj.
audio qd̓ ſequit̉ Filij ẜuoꝝ tuoꝝhabitabūt. Iā mͥ em̄ leta cōfidentia orit̉. qꝛ filij ſeruoꝝ .i. ſanctoruꝫtuorū tecū hītabūt. ſcꝫ boni xp̄iani. de quoꝝ numero eē cupio Quifilij ſc̄oꝝ ſūt. nō ꝑ carnalē ꝓpagationē. ſed ꝑ ſpūalem ꝑticipationēſicut ecōtra mali. filij ſunt ſpirituūmalignoꝝ. ſicut ſcpͥtū eſt Nos expre diabolo eſtis. nō ꝑ generationem. ſed ꝑ imitationē Uel filij ſūtoꝑa hōa ſine qͥbꝰ nullꝰ hītabit ingloriā Qui ēgo ibi vult habitarenō ſit a̓ bonis oꝑibus ſterilis. ſedp̄mittat fetus bonoꝝ oꝑm. quosſequat̉. vt intret in terra viuentiūSicut ioſeph an̄ceſſit pr̄em ſuū iacob in egiptū. dicēs ei et fr̄ibꝰ ſuisego p̄ueni ꝑare vobis eſcas. ita p̄cedat filij tui. id ē oꝑa tua tibi parare eſcā refectioni et̓ne Quales filios p̄miſeris. tales ſeq̄ris ¶ Et ſemen eoꝝ ſcꝫ bonoꝝ xp̄ianorū. vl̓meritorioꝝ oꝑm De qͥbus ſcribit̉.Qui ſemināt in lachrymis. ſcꝫ hicin via. cū exultatiōe mētent in celeſti pr̄ia Hoc inqͣꝫ ſeme. de quo fructus glorie mētit̉ Lin ſeculū dirigetur. Hoc eſt in celū directū et erectum in eternū. ii tanqͣꝫ in horreoẜuabitur ¶ Da ergo mͥ dn̄e da. ⁊fac me ita hͦ ſemē bn̄ oꝑādo leminare. vt inde fructu glorie poſſimmoriēdo ſuſtiꝑe Va ⁊ Ait hoc ſemen its in me per te fructificare etad te dirige̓. vt in tua et̓nitate finefine habitādo valea ꝑmanere.Meditatio ſuper ſexto pſalmo penitentiali Ae profundis.
Omine ih̓u xp̄e fons ⁊ origo totius pietatis et gre.dū ego ſicut ceruus ad fōtes aquaꝝ ad te venire delidero.tāto imperfectū meū āplius recognoſcēs. de me. mea qꝫ ꝓpria ꝟtute diffido Ideo ꝑ auxiliū mīe tuerefugium miſerie mee q̄rens. ad teclamādo fugio dicens¶ De ꝓfundis clamaui ad te dn̄e. Nō ſolumde exterioribus labijs oris. ſed deꝓfundis et intimis cordis lachrymis clamaui ad te Quid clamaui¶ Domine exaudi vocem meamINein alijs ꝟbis idem repeto Ffiant aures lid ē auditꝰ clemētie tueLintēdentes in voce dep̄cationismee Nec fruſtra ſepe et iteꝝ. atqꝫiterū. varijs ꝟbis eandē oratiōisdeuotionē explico. qꝛ ad exprimedū mētis mee affectum. nō ſufficiaorganū mee vocis. nec deſiberiuꝫcordis ſatis pōt de ꝓmere linguāca̓nis Nec īmerito ad te clamo deꝓfūdis cordis et vocis qͦ me eē ſētio nō in vno ſolū ꝓfūdo. ſꝫ ī pl̓ibꝓfūdis fluctibꝰ. tā interiorꝭ. qͣꝫ exterioris miſerie. qͣꝫdiu ſū in via huius miſerabilis vite Nā qui ſic deꝓfūdis clamat. de ꝓfūdis ſurgitnec ip̄e clamor eū diu in ꝓfūdis eēſinit. qꝛ vox hꝰ clamoris oē ꝓfūdūpenetrat. et ad dei aures vſqꝫ ꝑuenit Ecōtra vero quidam valde inprofundo malorū ſūt. qui nec adte clamant. cum ſe viderint quotidianis pcc̄is ⁊ iniqͦtatibꝰ obrūtoset oppreſſos. ſed potiꝰ illos irridētqui eos ad te clamare monent.