Lectio
lx.e
quam bonitatē ꝯſtat non eſſe ſtātere ipſa qͣꝫuis non ſit bonitas niſi ꝓquanto fluit a primo bono et exemplariter eidem cōformat̉. Sap̄. xij.virtus enim tua iuſtitie inicium eſt.Dico igitur ꝙ ſicut omnis actꝰ poſitiuus habet ꝯformitatē naturalēad primū bonum et ideo bonus eſtſaltem bonitate naturali. Ita ſi illeactus ſit liber tantū habet de bonitate honeſtatis. quātum habet deꝯformitate ad primā honeſtatem.Sed iſtam ꝯformitateꝫ non poteſtelicere nuda natura volūtatis niſicōmunicata ſit ſibi facultas et gratia in ꝓducēdo alia qͣꝫ ſit illa ſoluꝫreſpiciens ſubſtantiā actus et nonceteras circūſtātias quēadmoduꝫſunt circūſtantie finis et directōis.intentionis et ſimiles. Ex qͥbꝰ ꝯn̄rdeducitur nccitas hūiliationis noſtre ad deum et ꝙ nō glorietur aneum ſtulta p̄ſumptio omnis carnisnec apponat vltra magnificare ſehomo ſuper terram. Ex hoc inſuꝑpelagiana hereſis et ingratitudoſuꝑba ꝯfunditur. Deniqꝫ ꝑſpicuūeſt quāta nccitate deſperare debeamus de viribus noſtris. nec ponēcarnem brachiuꝫ noſtrū nec confidere in homine ſed proijcere totamſpem noſtram in deum ne confidamur. ſed liberemur et enutriamur ⁊glorificemur Innitamur igitur ſibitanqͣꝫ ſumme potentie et glorioſiſſime maieſtati. quo ad appropriatūpatri. et hoc per vim iraſcibilē. cuiꝰobiectuꝫ eſt bonum. arduum et homnſꝑe dibi maẜxꝓXfmitdI
norificū. Innitamur ſibi tanqͣꝫ prime et infallibili veritati quo ad appropriatū filio et per vim rationalem. Innitamur ſibi tāqͣꝫ bono optimo et ſuauiſſimo idefectibili quoad appropriatuꝫ ſpiriuiſancto et ꝑcōcupiſcibileꝫ. Iſtas vero innitentias operatur et ſolidant tres ipſevirtutes theologice fides ſpes etcaritas. hec tria profecto miraculoſiſſima opera cauſant in animabꝰiuſtorum fideliuꝫ. Nonne miraculūingens eſt taliter inniti veritatibꝰincognitis et ineuidētibus preteraut contra omnem ratōnem naturaleꝫ ꝙ cicius diſſentiret homo ve̓fidelis primo principio prout dicitwilhelmus Parifienſis. qͣꝫ alicuiarticulo quantūlibet ineuidenti.Hoc enim eſt contra ſapientiā grecorum et ſcandalū iudeorum et ſeuiciam tyrannorū et corruptelam vitioruꝫ originaliū. Propterea beneenūciauit apoſtolꝰ ꝙ fides eſt donum dei. ne quis glorietur ſi creditaut qui gloriatur in domino glorietur. Ceterū non minus eſt in ip̄aſpei certitudine miraculū. Nam qͣliter obſecro inter tot fluctꝰ humane fragilitatis et viciſſitudīs incertiſſime poteſt dicere aliquis cū apoſtolo Tertus ſum ꝙ nec mors neqꝫvita ⁊cͣ me ſeꝑabit a caritate dei qeſt in criſto iheſu. Qualiter iter hecpoteſt ita certificari aīa et quietarivt dormiē dicatur et reguieſcere inidip̄m qm̄ ſingularit̓ in ſpe ꝯſtituiteā dn̄s ꝙͣadmodū pulcre declarat