acſcrupulolicātem

xli

nunqͣꝫ cogere ad hoc valuit virſuus vt taceret. nam cum proiectain ſcenū ſiue lutū ⁊ quaſi tota indecooꝑta et ꝯcluſa inquireret̉ a viroan̄ nō adhuc ſileret Cōuerſa ad eūvoce procaci prout poterat reſpōdit. Nō adhuc ſileo. Ita ergo ⁊ tucū totus inuolutꝰ luto fueris temptationū. noli cedere neqꝫ victū tereddere ſed corde et ore clama cōtra impugnantes te temptatiōes.⁊ dic Adhuc nō ſileo ab adherēdodn̄o deo meo. Et retinebis innocentiā ſicut mala illa mulier retinuit ſuā nequitiā. ¶ Audi adhuc amplius ꝯſolatoriū verbū Quicūqꝫpeccato temptaris pre alijs acriustanto ſi legitime certauēis coronaberis a deo glorioſius. Et temptatus habebis premium duplex vbinon temptatus premium es habiturus ſimplex. Et quanto plus ſentis alicuius peccati fatigationem.tanto amplius ſi non conſentiasconſequeris in peccatorum tuoruꝫpurgationem. Et quia in huiuſmodi conflictu cū quis temptatur contingit vt plura cōmittantur venialia Ita etiam econtrario contingitẜꝫ doctores ꝯmuniter vt pena illaquam ſuſtinet in reſiſtendo deleatpenaꝫ venialibus debitam ex vnaparte et ex alia parte creſcat meritum propter pugnam contra viciaet laborē pro virtutibus. ¶ Sicutigit̉ iuxta p̄miſſa ſēſus pcc̄i ſeu tentationū ad pc̄cm homini nō nocetad ſalutē. nec caritate dei ſeꝑat qͣn

Iidiu ſenſus non ꝯcurrit. Ita quoqꝫex ſimili/ ſenſus deuotionis ſeu ſentimentum ſpiritualis dulcedinis elconſolationis non aſſecurat hominem ip̄m fore in ſtatu gratie gratum facientis. Nec reddit eum perfectiorem ex hoc alijs neqꝫ deuotionis gratia huiuſmodi ſublata eundeꝫ reprobatum a deo iudicat. necetiam imperfectiorem ceteris facere preualet. Pares quippe eſſe poſſunt in charitate coram deo. et illequi ſpirituali conſolatione perfunditur et ille qui ea priuatur Imo fidiligenter penſetur magis periclitari poterit qui deuotionis dulcedine fruitur qͣꝫ is cui hec denegaturRatio quia ſi cōſolatione huiuſmodi fungens de gratia tali confidatet ſui imperfectum exinde conſiderare negligat. ſua deuotione eritdeo potius remotior qͣꝫ ꝓpinquiorꝓpter ſuā p̄ſūptionē et fatuā ꝯfidētiā. Aridus vero et ſpiritualis dulcedinis vacuus. attamē pro deuotione laborans et id quod in ſe eſtfaciens. licet corde quaſi frigido ⁊ſpiritu tepido debitum ſuum deoſoluens cum ſui ip̄ius vilificationeet diuine miſerationis magnificatione. poterit propter ſui humiliationem deo multo fore acceptior et p̄alio in merendi ſtatu maior. dummodo tamen conetur non negligere quod in ſe eſt ſed pro gratia cōſolationis laboret ſine fictione. Sedeat ergo neceſſe eſt iſte aridus iuxta viā ⁊ mendicet a domino Ih̓u

u5Fi