De ſimplificationevidet̉ eis dū intelligunt exēpli gr̄ahoīem qͥn ſꝑ intelligāt ip̄m cū cōfuſione ſeu veſtitu qͦdā vel circūſtātia loci tꝑis ⁊ alioꝝ accidētiū dūnō cōcipiūt hoīeꝫ niſi vt ē aīal rōnale. ⁊ ita ꝯcipiūt actū rōcinatōisꝯcipiūt etiā aīalitatē q̄ nō ē ꝓpriaſoli homī Red argutio āt taliū hominū magꝭ. faciēda ē monitione vtvim ſui cordis intellc̄ual̓ attendātqͣꝫ ſtudioſa rōcinatiōis oſtēſione.Alio qͥn ſic agit̉ cū eis qͣi ſi ceco alicui. aut nicticoraci/ ſolis radiꝰ digito monſtratus querat̉ an videat.Uꝑeſt ex p̄miſſis dubitatio ꝓpr̓/ E. NO.errorē manicheoꝝ qͦs forte decepit recogitatio qͣlem de bono poſuimus. Ꝙ ſi ſit aliqd̓ bonūparticipatū. et erit aliqd̓ eēntiale ⁊primū bonū. Uidet̉ itaqꝫ eſſe ſil̓isrō de malo. Ꝙ ſi ſit aliqd̓ malū inrebꝰ creatis. ſic̄ ita eē qͥs negaueritdabit̉ aliqd̓ malū primū ꝑ eēntiā.At ꝟo diuinꝰ Dion̄ ⁊ Augꝭ. dr̄amcertiſſima ⁊ latiſſima docuerūt demōſtrātes ꝙ nihil ē malū poſitīe īrebꝰ ſꝫ tm̄ pͥuatiue. Propte̓a ſequit̉ex ꝯceſſionē mali ꝙ aliqd̓ ſit pͥmū⁊ nll̓o mō ꝙ ſit aliqd̓ primū ⁊ puꝝmalū. Eſt eī impoſſibile ſic̄ dic̄ Arꝭ.ꝙ puꝝ malū ꝑ ſe ſubſiſte̓t. Quia ſipurū ē. ſe deſtruit. Nō hꝫ igit̉ fūdamentū niſi bonū vel in bono. fallit̉āt leuit ignarꝰ aūt neſciꝰ ānalogieentis vel hꝰ verbi eſt. Que ponit̉ qͣdruplex ab Arꝭ. iiij. metaph̓. ita vt illud qd̓ nll̓o mō e poſitiue ⁊ in actueē tn̄ dicat̉ qꝛ videlꝫ ē in potētia .i.p̄t eē. Iel qꝛ dic̄ carentiā alicꝰ bo
ni debiti in eē Nō ei ſequit̉ Malū ēpͥuatio boni debiti in eē. gͦͦ malū ēactꝰ vel aliqd̓ poſitiuū. Qm̄ ita nihil ē. Quis gͦ mirabit̉ ſi n̄ ſit aliqd̓primū ⁊ ſūmū tale malū cū nll̓m ſitꝑticl̓are vl̓ infinitū actu tale hmōiErgamꝰ ꝯn̄teronde̓ magꝭ ac xi. No.magꝭ. modū qͦ ſimplificari⁊ vniri potē̓it ſpūale cor meditātꝭ.ſecluſa fātaſiaꝝ ml̓tiplicitate. remoto leſionis imaginatīe ꝟtutis ꝑiculo. Dicūt btūs Dion̄ Arꝭ. ⁊ alij ꝙͣamor hꝫ ꝟtutē vnitiuā ꝙͣ admodūcalor omogenia ꝯgregare ⁊ ab ethe̓ogenijs ſeꝑare hꝫ. Preſupponamꝰ igit̉ ex ſuꝑioribꝰ. ꝙ meditas fabricaue̓it ſibi ꝯceptū boni potētie.ꝯceptū ſapīe ꝯceptū iuſticie. conceptū clemētie. ꝯceptū beniuolētie ⁊dilc̄onis figit iſtic pedē ſiniſtrū aīeqͥ ē intellc̄s vel rō. Deinde pedē alteꝝ dextꝝ qͥ ē volūtas ꝓtendat ꝑamorē tal̓ boni vel potentie ſapīeclemētie ⁊cͣ. velut ī anteriorā ſe extēdēs. Hoc ē dicere. ꝙ ⁊ id ſatagatamare qd̓ cognoſcit conet̉ amaredeū ſūme ⁊ primū boᵐ. Hic amorcū nō ſit diſcurſiuꝰ nec vaget̉ ſꝫ inhereat amato in ſe ⁊ ꝓpter ſe. ita vtnitat̉ ſuo mō totꝰ ī amatū penetrare ⁊ in ip̄m collabi ⁊ vnū cū illo qͣnītū poſſibile ē fieri. Fit tūc q̄dā ſeꝑstio corꝑaliū oīm q̄ ſt̓ etherogeniaad ſpūalitatē ꝯꝑata ⁊ ita remanetvnitio q̄dā ſpūaliū. qͣlia ſt̓ deꝰ ⁊ aīacorꝑalia ꝟo feces ⁊ cine̓s r̄manētIdit ⁊ ſenſit hāc ſeꝑationē ſpūaliū a xi. IO.corꝑalibꝰ ī hoīe fieri poſſe qͥ dicebat