Druckschrift 
2 (1483)
Einzelbild herunterladen
 

De ſtatuperfectionis

quidā magnꝰ ciuis cui qͣi ꝯtūelia cōmiſſa eſt emūdatio platea ciuitatis Suſcipio libēs inqͥtet talē oꝑaꝫ dabo vt ip̄a ciuitasmūda ſit Quo ſic impleto ꝯtigitvt officiū priꝰ viliſſimū. gl̓ioſumputaret̉ Dixit vnꝰ de prudētibꝰ nr̄e etatis dum fieret collatioſuꝑ officijs vel artibꝰ vel ſciētijsQuiſqꝫ in ſua arte ſic exhibet ſevt excellat in ea. ille laudādꝰ illeſuſcipiēdꝰ ille eligēdꝰ A Suꝑeſt adhuc ſcrupulꝰ vehemes ortuhn̄s ex p̄diceꝭ. vident̉ aſſere̓ nul eſſe ꝯſiliū vl̓ q̄rendū vl̓ dādūniſi de p̄ceptꝭ. Qd̓ dice̓ qͥd aliudē qͣꝫ cōſilioꝝ p̄rogatiuā penitusannullare. dimiſſo qͦlibet hoīe inlatitudine p̄ceptoꝝ: C Si data eſſꝫ cuilibꝫ hōi tanta ꝯgnitiodiuinoꝝ p̄ceptoꝝ. tanta ad illo ꝯpletiōeꝫ dilectio qͣnta reqͥrit̉et ſufficit ad finē btītudinis adqͥrendū. eſſꝫ opꝰ āpliori ꝯſilio.hec ſn̄ia eſſꝫ ſatꝭ. cuilibꝫ. hoc facviues Ueꝝ lōge alit̓ ē. hinc religiōes ꝑticl̓ares ſub xp̄i religiōegenerali et de ſe ſufficiūt ſuꝑaddite ml̓tiplicateqꝫ ſūt. Hinc qͦtidie noua vel incipiētiū via dei vl̓in ea ꝓficiētiū ꝯſilia. Hinc porro ml̓tiplex apd̓ pl̓imos ꝯqͥſitioꝑtim verax ꝑtim fallax et ſepiusmē̓dax ſuꝑ diſtributiōe talētimiſſi. qͣle ſibi qͥſqꝫ ſuadet leuibusex cauſis datū Sit illud talētūſcīa ꝯqͥſita Sit eloq̄ntia ī rebꝰ hūa-

erfectionisnis. ſit aīaꝝ regēdaꝝ ars. ſit zelꝰ eaꝝ. hinc appetitꝰ ille dicaꝫab initio p̄laturaꝝ magiſterioꝝofficioꝝ p̄dicatoꝝ ad ppl̓m oīar̄uelaret vtinā caro et ſaguis Deniqꝫ religionū ingreſſꝰ et ꝓfeſſiomiſcet aliqn̄ ſecū puluerē ſi lu oēſū ſuſtētat̉ habēdo carnalitꝰocioſe lautē nec ſpūs in manibꝰp̄lati ponit̉ aut recipit̉ ſꝫ caro.A Negare neq̄o ſicut et dole̓. valeo miſeria nrām hācmunē vt frequēter incedit recto nec īmaculato calle Sꝫ nōneveꝝ ē apl̓i dc̄m Qui ep̄atū deſiderat. bonū opꝰ deſiderat Qd̓ dcm̄ꝯp̄hēdit in ſe pͥmatū qͦrūlibꝫ alioꝝ regiminū T Trahis ad materiā diu multūqꝫ nobis alias ve̓tilataꝫ Sed vnū referre placetad pn̄s veluti ꝯcluſerim apl̓ica ꝟba. Si potes liber fieri magis vtē Scis qm̄ oīs p̄latio ſeudn̄atio veriſſime ẜuitꝰ ē Nec fruſtra nec ficte nec medoſe d̓t ſe ſūmꝰ pōtifex ſeruū ẜuorū tāqͣꝫ hn̄soēs hoīes īpoſitos ſuꝑ caput ſuum redditurꝰ de oībꝰ rōeꝫ Siſideret igit̉ vehemēter et acrit̉qͣꝫ nihil de ſe poſſit hūana īduſtria ſalute correctiōe eruditione hoīm. Ita vt vbi plꝰ aliqn̄fice̓ crediderit ibidē ꝓdeſſe ſꝫobeē freq̄nt̓ reꝑiat qꝛ ꝑuerſi difficile corrigūt̉ et ſtultoꝝ īfinitꝰ. eſtnūerꝰ Mirabit̉ ꝓfecto ſtolitudīeꝫhūane p̄ſūptiōis expectantis