¶ De ornatū ſufritnaliūunptlarū C ¶ Cxviij

¶ De ornatū ſpiritualiEt multa xp̄i dicta ſūt in hāc ſententia imp̄cantis pr̄em. vt fidelesvnū ſicut pater et filiꝰ ipſi ſūt vnūDudū vero certa eſt ſanctoꝝ patrū ſuꝑ his expoſitio dicentiū illāvnitatē nō eſſe eſſentialē nec per p̄ciſam ſil̓itudinē ſed ſola ibi notat̉aſſimilatio et participatio. quēadmodū dicit lucas ꝙ multitudiniscredentiū erat cor vnū et aīa vnaEt de duobus amicis itidem dicivulgaris vſus habet Quēadmodū etiā carbo ignitus. ⁊ aer illuminatus vnū appellant̉ cū ſuo igne ⁊lumine hoc tropo ꝓbat boetiusom̄e bonū eſſe deuꝫ iuxta illd̓ pͣs.Ego dixi dij eſtis nō quidē ꝑ veritatē ⁊ vnitate diuine eſſētie ⁊ locutionē ꝓpriam ſed participatiue etaſſimilatiue imitatiue ⁊ nūcupatiue Ꝙ ſi aucͣtor iſte pari mō reſpōderet̉ ſe dc̄a ſua intellexiſſe de vnificatione ſpūs cum deo. nō contēdo neqꝫ condico cōtra intentōemſed explicationē aliter ſonare nondubito. qm̄ p̄terea nihil magnumdiceret de contemplantibus vltraom̄es generaliter qui ſūt filij deiper gr̄am adoptionis Miraberisforte pater in xp̄o dilectiſſime miraberis hec audiēs. quo pacto intalem errorē vel inſciciā vir tamdeuotus et inſtructus corruēit Noli ſolū mirari. ſed time et humiliterſapere iugiter ſtude. qn̄ audis nōiſtum tm̄ modo ſed alios innumeros qui non parue videbant̉ ſanctitatis circa veritatē deuiaſſe qͦꝝ

aliquos ip̄e aucͣtor iuſte reprehendit in fine ſecūde partis qui blandiebātur tamē ſibi de ſublimitatecontēplationis legis. quemadmodum probet eos a demonio meridiano fuiſſe ſeductos Erat aūt deſecta begardoꝝ. que olim per eccleſiaſtica decreta dānata ē Eratſicut eſtimo auctor iſte ꝓximꝰ eorūtempori. potuitqꝫ fieri vt contraſuam imaginationeꝫ de beatificaviſiōe vel cōtemplatiua que fortetunc cōmunis ſibi erat cuꝫ multisdecretalis expreſſa condita ſit. cōſtituens beatitudinem in duobusactibus Preterea nō eſt neceſſe vtiudicetur fuiſſe pertinax hereticusante huiuſmodi determinationeſi tunc et poſtea ſemper paratuserat audire eccleſiaꝫ. nūc vero ſecus eſſet in alijs Poſtremo attendamus precor quo pacto ſibi cauere habent omnes in ſacris lr̄isnon ſatis imbuti neqꝫ eruditi perdiuturnū ac vehemens ſtudiū velne talibus tractatulis inſolitis nimis adhereant qͣꝫqͣꝫ multa veraſint Non eniꝫ ꝑſuadet demon fl̓aſine ꝑmixtione verorū. ne ſubindep̄ſumat ip̄i theologicas arduasqꝫ materias nouis verbis ⁊ ꝓ ſuaeſtimatione affectioneqꝫ repertispertractare Nobis enī ad certamregulā loqui fas eſt inquit Augꝭalioquin ſecus agentes facilē adp̄cipiciū ſibi viā ſternūt Ad taliūitaqꝫ q̄ſtionū determinationē autad eas plane intelligēdas vel ex-

015.

S 3