Druckschrift 
1 (1483)
Entstehung
Seite
CCr
Einzelbild herunterladen
 

Partitio iiij Deeuchariſtia

cc

2ꝯuenientia ad inuicē remaneretmodꝰ cur vna res diceret̉ eſſe in altera. Fiet hoc ꝑſpicuū quiſqͥs modos eſſendi in. diſcute̓ voluerit. Sꝫveniamꝰ ad cōpendiū ſuꝑ ꝓpoſitamanſione Manſio mutua. māducantis manducato in euchariſtie ſacramēto manifeſtā hꝫ māducantiset manducati diſtinctionē et diuerſitatē. Suꝑeſt idcirco ſolum inueſtigare qͥd eſt illud in quo vniunt̉. Etpͥmo dici neqͥt vniant̉ in eadē eſſentia ſicut tres ꝑſone diſtincte ſūteiuſdē penitꝰ eſſentie. In̄ cōſurgit pater eſt in filio et filiꝰ in pr̄e etſpūſancto circūinceſſioneꝫ nulla p̄t eſſe maior. Sic em̄ euangeliūſc̄i Ioh̓is incipit. In pͥncipio eratꝟbij. et verbū erat apud deū. Sedneqꝫ eſt iſta vnio in identitate relatiua ꝑſone quēadmodū ī xp̄o tresnature vniunt̉. Porro ē vnioeſt participationē carnis eiuſdeꝫqūo tu beata virgo filio tuomunionē ſortita es vt diceret̉ ſingulariter. dn̄s tecuꝫ. et filio tuoſingulare preꝑaſti hoſpiciū. Māſioquā inqͥrimꝰ eſt tm̄ modo generalis in exiſtētia deꝰ d̓r eſſe in rebus potentia. pn̄tiaꝫ. et eſſentiā.ẜm triplex genꝰ cauſe. Efficientisqua d̓r deꝰ eſſe in rebꝰ appropriatead potentiā formalis ad pn̄tiā. etfinalis ad eſſentiā. qm̄ hoc modoeſt in re qualibet vſqꝫ ad inſenſibilia et demones. Imo et ſi impoſſibile res dependerēt a deo ī aliquo genere cauſe. tn̄ ꝓpter immenſi

tatē ſuā qua diceret̉ deꝰ adhuc eſſet in rebꝰ qꝛ videlicet res eſſentſine deo ip̄as penetrāte neqꝫ deusſine eis. Sꝫ neqꝫ māſio quā q̄rimꝰfundat̉ ſufficient̓ in ꝯiunctione donoꝝ gratificantiū qualia numerauit apl̓us de diuiſione gr̄aꝝ loquēs. lꝫ ſint a ſpūſancto. pn̄t nihilominꝰ eſſe ſine ip̄o. ſupplēt doctoe̓sgratificāte vel acceptāte qꝛ cōſtatiſtas gratias eſſe non poſſe. ipſo oꝑante ẜm triplex genus cauſe.imo ſi ſcrutamur acutius nulla resp̄t dici eſſe ī deo et ecōuerſo niſi ẜmaliquā hītudinē cauſe vel ꝓductionis vel cōicationis. accipiendo ample non cauſe ad creationē et ꝯẜustionē. Et ſic̄ Rich̓ extēdit in d̓inisad ꝓductionē ꝑſonaꝝ ſꝫ admittit̉ a modernis. Sic em̄ pater eſt infilio qꝛ ꝯmunicat eſſentiaꝫ quā hꝫpͥmitꝰ et fontalit̓ ꝓducēdo filiū. et ſit ꝑfectior filio vel filiꝰ imꝑfectior. ſꝫ hec eſt ꝓductio ex ꝓprietate primi principij. ſicut eſt ex ꝓprie.tate filij recipiat a pr̄e totū qd̓ ēpr̄is. ſecluſa pͥmitate ꝓducēdi naturali modo filiū alteꝝ. ꝯmunicat nihilominꝰ pͥmitatē reſpectu ſpirationis ſpūſſancti modo liberali. Sanctꝰ vero ſpūs p̄t vltra hr̄e pͥmitatē niſi reſpectu ꝓductiōis creaturaꝝ vt vnū pͥncipiū pr̄e et filio. Māſionis ꝯueniētia quā inqͥrimꝯſiſtit in habitu vel actu vel vtroqꝫgr̄e gratū faciētis vel ꝯſūmate ſic̄in pr̄ia. vel inchoatiue ſicut in viaꝯſonāt doctores. Seqͥt̉ ex p̄miſſis

C 2