¶ Partitio iiij Deeuchariſtia
cc
2ꝯuenientia ad inuicē nō remaneretmodꝰ cur vna res diceret̉ eſſe in altera. Fiet hoc ꝑſpicuū quiſqͥs modos eſſendi in. diſcute̓ voluerit. Sꝫveniamꝰ ad cōpendiū ſuꝑ ꝓpoſitamanſione Manſio mutua. māducantis cū manducato in euchariſtie ſacramēto manifeſtā hꝫ māducantiset manducati diſtinctionē et diuerſitatē. Suꝑeſt idcirco ſolum inueſtigare qͥd eſt illud in quo vniunt̉. Etpͥmo dici neqͥt ꝙ vniant̉ in eadē eſſentia ſicut tres ꝑſone diſtincte ſūteiuſdē penitꝰ eſſentie. In̄ cōſurgitꝙ pater eſt in filio et filiꝰ in pr̄e etſpūſancto ꝑ circūinceſſioneꝫ qͣ nulla p̄t eſſe maior. Sic em̄ euangeliūſc̄i Ioh̓is incipit. In pͥncipio eratꝟbij. et verbū erat apud deū. Sedneqꝫ eſt iſta vnio in identitate relatiua ꝑſone quēadmodū ī xp̄o tresnature vniunt̉. Porro nō ē vnio q̄eſt ꝑ participationē carnis eiuſdeꝫqūo tu beata virgo cū filio tuo cōmunionē ſortita es vt diceret̉ ſingulariter. dn̄s tecuꝫ. et ꝙ filio tuoſingulare preꝑaſti hoſpiciū. Māſioquā inqͥrimꝰ nō eſt tm̄ modo generalis in exiſtētia qͣ deꝰ d̓r eſſe in rebus ꝑ potentia. pn̄tiaꝫ. et eſſentiā.ẜm triplex genꝰ cauſe. Efficientisqua d̓r deꝰ eſſe in rebꝰ appropriatead potentiā formalis ad pn̄tiā. etfinalis ad eſſentiā. qm̄ hoc modoeſt in re qualibet vſqꝫ ad inſenſibilia et demones. Imo et ſi ꝑ impoſſibile res nō dependerēt a deo ī aliquo genere cauſe. tn̄ ꝓpter immenſi
tatē ſuā qua diceret̉ deꝰ adhuc eſſet in rebꝰ qꝛ videlicet res nō eſſentſine deo ip̄as penetrāte neqꝫ deusſine eis. Sꝫ neqꝫ māſio quā q̄rimꝰfundat̉ ſufficient̓ in ꝯiunctione donoꝝ nō gratificantiū qualia numerauit apl̓us de diuiſione gr̄aꝝ loquēs. qͥ lꝫ ſint a ſpūſancto. pn̄t nihilominꝰ eſſe ſine ip̄o. ſupplēt doctoe̓sgratificāte vel acceptāte qꝛ cōſtatiſtas gratias eſſe non poſſe. ipſonō oꝑante ẜm triplex genus cauſe.imo ſi ſcrutamur acutius nulla resp̄t dici eſſe ī deo et ecōuerſo niſi ẜmaliquā hītudinē cauſe vel ꝓductionis vel cōicationis. accipiendo ample non cauſe ad creationē et ꝯẜustionē. Et ſic̄ Rich̓ extēdit in d̓inisad ꝓductionē ꝑſonaꝝ ſꝫ nō admittit̉ a modernis. Sic em̄ pater eſt infilio qꝛ ꝯmunicat eſſentiaꝫ quā hꝫpͥmitꝰ et fontalit̓ ꝓducēdo filiū. etnō ꝙ ſit ꝑfectior filio vel filiꝰ imꝑfectior. ſꝫ hec eſt ꝓductio ex ꝓprietate primi principij. ſicut eſt ex ꝓprie.tate filij ꝙ recipiat a pr̄e totū qd̓ ēpr̄is. ſecluſa pͥmitate ꝓducēdi naturali modo filiū alteꝝ. ꝯmunicat nihilominꝰ pͥmitatē reſpectu ſpirationis ſpūſſancti modo liberali. Sanctꝰ vero ſpūs nō p̄t vltra hr̄e pͥmitatē niſi reſpectu ꝓductiōis creaturaꝝ vt vnū pͥncipiū cū pr̄e et filio.¶ Māſionis ꝯueniētia quā inqͥrimꝯſiſtit in habitu vel actu vel vtroqꝫgr̄e gratū faciētis vel ꝯſūmate ſic̄in pr̄ia. vel inchoatiue ſicut in viaꝯſonāt doctores. Seqͥt̉ ex p̄miſſis
C 2