Parabole

.ſ. īuētorꝭ 5. i. cōfuſio.eius Beth Confidit ī ea cor viri5. i. bōa retributōſui. ⁊ ſpolijs n̄ indigebit GimelReddet ei bonum ⁊ nō malū om5. i. timornibus diebus vitę ſuę. DelethQueſiuit lanā ⁊ linum. ⁊ oꝑta eſtſ eſt vel viuit.conſilio manuū ſuaꝝ Hę Factaeſt quaſi nauis inſtitoris. de lonFiſte.ge portat panem ſuū Uau Et denocte ſurrexit. deditqꝫ p̨̄daꝫ dome

ſticis ſuis. ⁊ cibaria ancillis ſuishuc vel duc teZai Cōſiderauit agrum. ⁊ emiteum. de fructu manuū ſuaꝝ planſ pauor l̓ paſſio. f Cū ſutauit vineam. Heth. ¶ Accinxitpernis deſiderijs intenta carnalibus illecebrisſuc cumbere deſpicit.fortitudine lumbos ſuos. ⁊ roboſ bonū excluſo ſecl̓orauit brachiū ſuū Theth Guſtauit ⁊ vidit quia bona eſt negociatio eius. non extinguetur in nocte

aqua ⁊ ſpū deo filios ſpūales gignit. fortis qꝛ cuncta aduerſa. vel ꝓſperaſeculi ꝑ dei amore ꝯtēnit. quā ip̄e in carne apparēs. infirmā inuenit ⁊ fortēfecit. Un̄ ad cęlos rediēs. ait angelis. Cōgratulamini mihi. qꝛ in. o. q. ꝑ.Uidens gͦ ſalomon. humanū genꝰ innumeris implicatū erroribꝰ. ⁊ ꝙ ad eꝰſaluationē nullus niſi ſolꝰ mediator dei ⁊ hoīm ſufficiat. ait. Mulierē for.q. i. ⁊cͣ. At ſi aꝑte futurā dei grām admiret̉. Quis tal̓. qͥs tantꝰ qͥ de tot incredulis mūdi natōibꝰ. vnā ſibi ęlectoꝝ ecc̄iaꝫ ꝯgreget. quā ſua grā fortē etinſuꝑabilem efficiat.Nō noſtri ſil̓is. nō noſtri tꝑis. ſꝫ in fine ſęculoꝝ deus hō futurusnos ſua paſſiōe a morte redēpturus. Hoc ēem̄ qḋ ait. ꝓcul. ⁊ de.vl. fi. p̄. eiꝰ. Procul interuallo temꝑis a ſalomone vſqꝫ ad partuꝫꝟginis. De vltimis eīfinibꝰ. qꝛ a ſūmo cęloegreſſio eiꝰ. Nō em̄ aliud p̄ciū ꝓ nobis deditqͣꝫ ſeip̄m Vn̄ Qui dilexit nos. ⁊ tradidit ſemetipſum ꝓ nob̓ ⁊cͣQuāuiſ ⁊ ita recte poſſit intelligi preciū ſāctęecc̄ię ꝓcul poſitū fuiſſeqꝛ ꝟbi incarnatō. int̓hoīes ꝯuerſatō. paſſioreſurrectō. longe a natura noſtra remota Ille em̄ qn̄ voluit. ⁊ de qͣ voluit matre natus eſt. ⁊ ſinepeccato vixit in mundo. ⁊ qn̄ voluit ⁊ quomodo voluit mortuꝰ eſt. ⁊ qn̄voluit reſurrexit ⁊ aſcēdit. ⁊ cętera hmōi. in quibus tā ꝓcul a nobis. qͣꝫ cęſum a terra. Quia ꝟo eccl̓iam quā redemit dn̄s. nō ſolū verbū ſalutis ſuſciꝑe. ſꝫ ⁊ ꝯſtanter ꝓ illo certare. ꝑ mundū p̨̄dicare donauit. addit. Cōfiditin ea c. vi.ſ. Vir redēptor. Un̄ Deſpōdi em̄ vos vni vi. vir. ca. exhi. chriſto. Ꝙ gͦ dicit. cōfidit in ea cor vi ſui. ab hūana ſimilitudine tractū ē Sic̄em̄ qui fortem fidelēqꝫ ⁊ caſtā habꝫ ꝯiugem. ꝯfidit in ea. qꝛ nihil ꝯtra voluntatē ſuā agit nec ſaltē adulterij cogitatōne polluit̉. cuncta ꝓ amore ſuotolerabit libenter. ⁊ quos valebit ad amiciciā ſuā ꝯuertet. Sic deꝰ in ecc̄iaconfidit. Nouit em̄ ſpūm grē quē dedit. nouit ꝟtutē caritatis quā eius p̨̄cordijs infudit. Ideoqꝫ nō dubitat. nō ſolū eam a ſua fidei integritate nōpoſſe corrumpi. ſꝫ ⁊ ꝑſeueranter inſiſtere vt pl̓es ad fideiꝯgnitionē ⁊ vnitatem ꝯgreget. Et hoc eſt. Spolijs nō indigebit Spoliat em̄ dyabolū ecc̄iacum ꝑ p̨̄dicatores quos deceꝑat: ad veritatē ꝓuocat¶ Et ſpoliis nō īdigebit. Quia nūqͣꝫ ceſſabit ecc̄ia deceptas a dyaholo aīas chriſti fidei reſtituere. donec mūdi curſu finito nu̓s iuſtoꝝ ꝯpleatur. Sꝫ qꝛ quidqͥd boni ſcā ecc̄ia l̓ fidel̓ aīa agit. deſuꝑ accipit: recte ſubdit̉. Reddet ei bonū ⁊ nō malū. o. d. ui. ſ. Reddet aīa chriſto bonū. cū ꝑceptis vitę muneribꝰ recte viuēdo rn̄det. ⁊ ea q̨̄ ſcit vl̓ facit. alijs intimare ſatagit. Cū aūt dixit rrddet ei bonū addit. ⁊ nō ma. qꝛ quidā acceptis a deobonis: mala repēdunt. vl̓ miſteria fidei q̨̄ ꝑceperūt in hęreſim ꝟtūt. vel fidem quā verb̓ fatent̉. factis negāt. vl̓ bonos mores ꝑ colloqͥa mala corrūpunt. vl̓ in bono ꝓpoſito vſqꝫ ad finē nō ꝑſeuerāt. Un̄ cū dixiſſet. reddetei bo: ⁊ nō ma. vt ꝑſeuerantiā neceſſariā on̄deret adiunxit. omnibꝰ di. vi.ſuę. cui ſimile. Seruiamus illi in ſanctitate ⁊ iuſti. o. d. noſtris¶ Queſiuit. Quibꝰ oꝑbꝰ. qͥbꝰ iuſticię l̓ ſcītatis fructibꝰ ſit potiꝰ inſiſtēdū ei qͥ qḋ accipit repēdere q̨̄rit. ſic dicit Quęſiuit la. ⁊ li. ⁊cͣ. Hęc ſcā ecc̄iaetiā ad lrām fac̄ ſcd̓m illd̓ Cū videris nudū oꝑi eū. ⁊ carnē tu. ne deſ. Oꝑatur aūt nō in ꝯſulte. ſꝫ ꝯſilio. vt a viro ſuo chriſto mereat̉ in iudicō audireNudꝰ fui ⁊ o. m. Et qͣꝫdiu feciſti vni ex mini. iſtis ⁊ m. .f. Manuū ſuaꝝ .i. earū ꝑſonaꝝꝑ qͣs elemoſinaſ pauꝑibꝰ tribuit. ī qͦꝝ oꝑe deuoto: ſaluberrimovtit̉ ꝯſilio. vt cū diſꝑgit: det̓ pauꝑibꝰ. n̄ vt ab hoībꝰ laudet̉ ad tꝑs. ſꝫ vt iuſticia eius maneat in ſęculum ſęculi.¶ Miſtice aūt in lana q̨̄ habitꝰ eſt ouiū: pietatis ⁊ ſimplicitatꝭ oꝑa q̨̄ ꝓximis īpendunt̉ accipimꝰ. In lino qd̓ ex terra virēs orit̉. ſꝫ ml̓to ⁊ lōgo exercitio amittit humorē natiuū. ⁊ ad grām noui cādoris ꝑueīt caſtigatō carnisnoſtrę. Dū em̄ īgenitas vicioꝝ ſordes ꝑ ꝯtinētiā excoqͥmus. dignā veſtē qͣchriſtū īduamꝰ efficimꝰ. Un̄. Quo tqͦt baptiſati eſtis chriſtū īduiſtis. Quęrit gͦ fortis mulier lanā ⁊ linū ⁊ oꝑta ē ꝯſilio manuū ſuaꝝ cū ecc̄ia ſolicite ꝑq̄rit qͥbꝰ ſe pietatis fructibꝰ exerceat. quō a carnalibꝰ illecebris emūdet. ⁊ hͦcōſilio prudētiſſimo .i. ſuꝑne tantū retributōis ītuitu. De hac retributōneaꝑtius ſubdit̉. Fcā ē qͣi nauis inſti. de. l. por. p. ſ. Nauigator d̓r īſtitor eo ꝙ

acqͥrendis mercibꝰ ſedulꝰ īſtat. Sic̄ gͦ inſtitorꝭ nauis onerata mercimonijsq̨̄ in patriaua abūdant. ꝑ mare portat: vt vēditis q̨̄ attulerat cariora domū reportet. ſic ecc̄ia. ſic aīa ꝑ fcā ꝟtutū diuitijs gaudꝫ onuſtari. qͥbꝰ maiora diuīę gr̄ę dōa mercet̉. Optimū em̄ ꝯmertiū cū bona q̨̄ valemꝰ oꝑātes.pͥmū hāc mercedē a dn̄o recipimus vt ad maiora ſemꝑ agēda ꝓficiamusdeinde vitā ęt̓nā. Sic ſcā aīa qͣi nauis inſti. quę trāſit deſiderio fluctꝰ ſęculi. ſola q̨̄ in cęl̓ ſperat gaudia: meditatur ęterna. ꝓ quibus abundantiusadipiſcēdis qͥdqͥd valet inſtant̓ agit. qͥd qͥdoccurrit adu̓ſi: ſuꝑarecontēdit. Quę de longe portat pa .ſ. qꝛ ī cūctis q̨̄ agit ęt̓nā tm̄ retributōꝫ expectat. ſolāviui panis ſaturitatēdeſiderat qͥ dic̄ Uenite ad me oēs qͥ laboratis ⁊ one. e. ⁊ ego re. v.In ꝓximo panem recipit. qͥ ī eo ꝙ iuſte agit.hūani tm̄ fauoris premia petit. nullo vitęęternę intuitu. de qualibꝰ d̓r. Amen amen dico vobis receper̄t mercedā ſuā¶ Et de nocte ⁊cͣ.Sic̄ totꝰ pn̄tiſ ſęcl̓i curſus die ac nocte variatur. ⁊ dieſ ad oꝑandūnox ad quieſcendum. ſic tempus ecc̄ię gemino quietis ⁊ operis ſtatu diſcernit̉. Quaſi em̄ nocte qͥeſcit: cū fidel̓ ītermiſſa mundi ſolicitudine ſibimetvacare. ⁊ ſe ſpūalit̓ īcipit curare. l̓ lectōibꝰ orōnibꝰ lacrimis ⁊ hmōi ſecretoexercere¶ Surgit aūt de nocte. cū qͥs fidel̓ ad agēdā ꝓximoꝝ curā ſolicite accīgit̉.Qd̓ duobꝰ mōis fac̄. qꝛ ⁊ eos qͥ foris errāt. ad fidē vocat. ⁊ qͥ ī fide ſunt vtampliꝰ oꝑibus īſiſtāt excitat. Un̄ ſubdit. deditqꝫ p̨̄. d. ſ. ⁊c. a. ſ.¶ Dat predam domeſticis ſuis: cū eos quos dyabolus eripuit eoꝝ ſocietati qͥ in fide p̨̄ceſſerunt ꝯciliat¶ Dat ancillis cibaria: cū hūiles qͦſqꝫ ⁊ timore iuſſa ſeruātes. ne laceſcantpio labore mercedis ꝯmemoratōe reficit.¶ Cōſiderauit. Hodie ⁊ vſqꝫ ī finē ſecl̓i: mulier f. ꝯ. agrū ⁊ e. e. ac d̓ fructu m .ſ. p. v. qꝛ eccl̓ia ſꝑ exqͥrit qͦs ad fidē ꝯu̓tere poſſit. ⁊ qͦs dociles īuenerit. hos data ꝟbi pecunia. ī ſeruitiū chriſti emit ⁊ ī eis vineā chriſti plātare. l̓ potiꝰ vineā chriſti facere curat. Et qꝛ qͥ alteꝝ docere deſiderat: priꝰ amal̓ abſtinē ⁊ bōa oꝑa face̓ dꝫ. ſubdit. accīxit fortitudine lūbos ſuos¶ Ager ſuꝑnę heredit atꝭ poſſeſſio. De qͣ. Ecce odor fi. m. ſic̄ odor agri pleni cui bn̄dixit dn̄s. Odor em̄ ſcōꝝ. ſic̄ o. a. ple. c. b. d. qꝛ tota mētis ītentōecōtuent̉ q̨̄ ſit btītudīs plenitudo ī regno dei. Cōſiderauit gͦ ecc̄ia agrum ⁊emit eū de fructu manuū ſuaꝝ. quia ſtudioſe didicit quę ſunt gaudia vitę⁊ pro eis quidquid poteſt laborat¶ De fructu m .ſ. Quia de fructiferis ſuoꝝ fideliū factis vel ꝟbis ſcripturā ꝯdidit qua auditores fide ⁊ dilectōe debriaret. Et bn̄ ꝑ vineā eccleſiam: q̨̄ ꝑ mulierē fortē eſt deſignata. ⁊ eos ꝓpagines vineę. qͥ ſunt filij mulieris. accipimus. Mulier aūt vineā plātauit. cū eccl̓ia primitiua ꝑ orbemmiſſis p̨̄dicatoribus fidei ſemina diſꝑſit. Cōſiderauit em̄ agꝝ .i. mundumvicioꝝ ſpinis horridū. ⁊ cultore ſpūali egere. Emit ꝟo eū cū talentuꝫ verbiauditoribꝰ ꝯtulit. vt credētes chriſto māciparet. Plātauit aūt in eodemagro vineā. cū in nonis credentiū ppl̓is eccl̓iam plenā euāgelica inſtitutōnefirmauit. Quā vineā de fructu m. ſu. plan. quia nō ſolum verbo inſtituebant ſancti quos erudiebāt: ſed ⁊ factis ⁊ miraculis¶ Accinxit. Cum ſe ad virtutū oꝑa p̨̄parat: ⁊ bn̄ pͥmo lūbos accingit. ⁊poſt brachiū roborat. qꝛ bonū opus deo acceptabile nō eſt. ſi nō prius carnis ⁊ mētis luxuria reſtringat̉. Un̄. Quieſcite ꝑuerſe agere. diſcite bn̄ facere. Et ſint lumbi veſtri p̨̄cincti ⁊ lucernę ardētes in manibus veſtris. vt bonis oꝑibus fulgeatis¶ Guſtauit ⁊ vi. qꝛ bo. Agri ſcꝫ illius negociatō de quo. Conſiderauit agꝝ ⁊ emit eū. Guſtauit igit̉ ſancta eccl̓ia ⁊ aīa ꝑfecta .i. prę nimio mentis deſiderio ꝯgnouit. qꝛ bona eſt negociatō vitę īmarceſcibil̓ quā mūdorelicto ęternā meret̉ ī cęlis. Guſtauit aūt .i. aꝑte didicit qꝛ bonū eſt per inſtantiā p̨̄dicandi quoſcūqꝫ valet ad viā ꝟitatis adducere. Atqꝫ iō nullistribulationū tenebris nec ipſa morte poteſt lucerna deuotōis eius extīguideant̉Eoꝝ nanqꝫ lucerna nocte extinguit̉. qͥ veniēte iudice qͣꝫuis in

b 4