Katherina SermoDe ſancta

nem ſolis lune ⁊ ſtellaꝝ in zodyaco ⁊ ipſa que mirabiliter ſciebat iſtā artē dicēs.Cogita ꝓuidentiā diuinā que toti mundo prouideret. Quō ergo potes adorareydola que arte humana ſunt facta de hocimꝑator indignatus cepit eā incarcerari/ etiuſſit beatā katherinā ⁊ voluit hr̄e conſilium qͥd eſſet de ea fiendum. Et fuit ſibidictum quō erat ſapientiſſima ⁊ ſi ꝑ ratōnem poſſet vinci eſſet maior qͣm ſi ꝑ tormenta. Et multi xp̄iani ſequerent̉ eam Aplacuit imꝑatori ⁊ miſit ꝑ vniuerſas ꝓuincias ⁊ vocauit. l. retores ī omni facultate acutiſſimos neſcientes cām eoꝝ vocacōnis. Cumqꝫ imperator dixiſſet eis ꝙerat vna nobilis domicella que dixeat ꝙdij nr̄i ſūt demones ⁊ ꝙ nō eſt niſi vnusdeus creator celi ⁊ terre. Et licet poſſemeā ſuꝑare tormētis ſꝫ magis volo vt perrōneꝫ vincat. Ideo ꝓmitto vobis magͣdonaria. ſ eadeꝫ rōne ſuperare poteſtisvnus aūt eoꝝ in ſuꝑbiam elatus dixit. oſat tot ſapientiſſimos īuitaret. Et alterdixit. veniat puella veniat qꝛ quando videbit cognoſcet ꝙ nunqͣꝫ vidit nec audiuit ſapientes niſi modo hic eſt em̄ flos ſcientie totius mundi ſeu orbis. Angelusaūt dn̄i in nocte apparuit beate katherineex parte ſponſi ſui confortans eā ⁊ reuelauit ſibi de diſputacōne incraſtinū fiendaUota ciuitas voluit intereſſe diſputacōni.Dicat̉ quomodo in craſtinum conuener̄tomnes rethores in aula imperatoris. Etimꝑator fecit venire beatā katherinā ī medio eorum. Cum aūt om̄s tacerent. dixitimꝑator quare nō dicitis aliqͥd. Et vnꝰrethorum dixit. Nos venimus ad docendum. Ideo ponas concluſiones Ad qͣmimperator Illud qḋ dudum dixiſti de dijsdicas hic modo. Reſpondit beata katherina Imꝑator male ordinaſti bellū tot ſapientes contra vnā puellam ⁊ eis feciſtꝭmagnas ꝓmiſſiones ſi me ſuꝑent ⁊ mihi

nichil ꝓmittis. ſed nolo aliqͦd a vobis. ſꝫa domino iheſu criſto. Et ſtatim vnus rethor ſuperbe dixit. Ecce de quo loquit̉ dequodam homine crucifixo tradito ab vnodiſcipulo ſuo. Nos ſperabamus ꝙ dicetaltiſſiā de aſtrologia. Reſpondit beata katherina. Ego incepi loqui de illo qͥ eſt pͥncipium omnium operunt quia de prioribꝰprior eſt ſpeculatio. Cū ergo xp̄s ſit principium omnium rerum. Et ph̓us cum ī q ſtepi abeo ſoqͥdignacōne ⁊ ira voluit reſpondere ſꝫ dixitbeata katherina non cum impetu ⁊ ira oꝫloqui. Ira em̄ impedit animum ne poſſitdiſcernere verum. Et ph̓us ait imperatori. Ecce domine qꝛ iam eſt in contradictione. quia dicunt criſtiani ꝙ ille homo Ieſus habuit principium in quadam muliere quomodo eſt principium omnium rerum. Reſpondit beata katherina. Dico ꝙdominus meus iheſus criſtꝰ eſt homo verus vt alij natus de matre virgine. Spirituſſancti opere ⁊ habuit principiū eſſenmagnum imꝑatoris conſilium vt hac de tau di hominem nō tn̄ eſſendi deum quia iamerat deus eternaliter ſic̄ de te ph̓e. Ii rexvel imꝑator faceret te militem modo tu īciperes eſſe miles licet non inciperes modo eſſe hō. O dixit imꝑator iſta eſt magna ratio ⁊ ph̓s obmutuit. Aliꝰ ph̓us arguit d. Probo ꝙ cecidiſtis in errorē ẜmph̓iam Regula eſt ph̓ie ꝙ finiti ad infinitum nulla eſt ꝓporcio. Certum eſt ꝙ homo eſt finitus deus autem eſt infinitꝰ ergo nō poteſt eſſe ꝓporcio Igitur attendatꝭquid dicitis ⁊ reuocate qd̓ dixiſtis. Reſpondit beata katherina verum eſt ꝙ finitiad infinitum nulla eſt ꝓporcio menſuratiua licet cauſatiua bene vel contentiua Ita ēꝙ in criſto deo ⁊ homine nō eſt ibi ꝓportio humanitatis ad diuinitatem menſuratiua ſꝫ cauſatiua. qꝛ diuinitas eſt cauſahumanitatis ⁊ contentiua qꝛ ſuppoſitumdiuinum ꝯtinet humanitatem. Iſte rationes ⁊ argumenta tanguntur in eius verahyſtoria ſeu legenda ⁊ philoſophus non