Infra octauas ſcīDn̄ici. Sermo. II.
dant ip̄m bel zebub qui tēptat de inuidiaItem guloſi dāt ipſū belphegor. qꝛ tuncfiūt exceſſus cibi ⁊ potus ⁊cͣ. Itē iracūdidāt ip̄m balberit qꝛ in dn̄ica recipiūt gladios ꝑcuciendo ſe. Itē accidioſi dāt ip̄ꝫaſcaroth. qꝛ neſciunt oꝑari ſpūaliter. Iōdic̄ deus Sabb̓a mea cuſtodite ego dn̄sdeus veſter ⁊ ſanctuariū meum metulte.Leuit̉. xix¶ Sermo ſcd̓s infra eaſdēoctauasOn veni ſoluere legem ſꝫ adimplere Mathei.v. Sermo nr̄ erit de ſcd̓o ternario mandatoꝝ dei que ordināt nos circaꝓximum ex quo iā heri declaraui primaprecepta qͣꝫ ordināt circa deū. Sꝫ ſalutetur priꝰ ꝟgo maria. ẜm ꝙ heri tetigi obẜuātiā preceptoꝝ dei eſt via plana recta.vſqꝫ ad ꝑadiſum de qua Yſa. iij. Hec viaambulate in ea neqꝫ ad dextram neqꝫ acſiniſtrā declinabitis. Nota neꝫ ad dextrāneqꝫ ad ſiniſtrā Nā dupliciter fit contradei precepta. Aliqui tranſgrediunt̉ dei p̄cepta vt acquirant aliqͣꝫ ꝓſperitatem dignitatē ſeu honorem. Iſti declināt ad dextrā qui ſigͣt ꝓſperitatem. Aliqui faciuntꝯtra dei precepta timore alicuius dāpniſeu periculi ⁊ tales declināt ad ſiniſtram.Si gͦ via mūda eſt plana tot ſunt dieteqͣt ſūt precepta. tria prima precepta de qͥbus predicaui heri ſūt principalia ⁊ maiora d̓ quibꝰ allegorice dixerat moyſes viātriū dierū pergemus in ſolitudine. Notaqꝛ tria precepta prima ſolitaria dicunturqꝛ ſolū hn̄t reſpectū ad deū. Et ſacrificabimꝰ dn̄o deo noſtro. Per primum preceptum ſacrificamus deo eor per fidelitatem. Per ſcd̓m linguā ꝑ reuerētiā Perterciū corpus per diligentiā. Sꝫ de hijsdictū eſt precedēti ſermone ideo Modoeſt dicendū de alijs tribꝰ diebus ſiue preceptis. Primū ordinat circa amicos pͥncipaliter. Scd̓m circa inimicos ſingulariter. Terciū circa om̄s ꝓximos generalit̓
Dico principales amici quos habēmusinter om̄es ꝓximos ſunt parentes. Ideodeus ponit eos. primo loco dicens. Honora patrē tuū ⁊ matrem tuam vt ſis lōgeuus ſuper terrā Exodi. xx. Que eſt ratio huius precepti. Dico ꝙ triplex eſt rōPrima eſt ꝓpter principalitateꝫ. Scd̓aeſt ꝓpter vtilitate. Tercia eſt ꝓpter antiqͥtatem. De prima iam ſcitis ꝙ parentescirca filios habent rōnem cauſe ſeu principij. Et in hoc ſunt ſimiles deo qui eſt cauſa ⁊ principiū omniū reꝝ ⁊ ex hoc vult ſibi honorem ⁊ reuerentia a nobis ſibi exhiberi Ideo ait dauid. Afferte dn̄o gloriā⁊ honorem ⁊cͣ. Eadem ratione vult deꝰꝙ honoremus parentes qꝛ ſūt cā ⁊ principium filioꝝ. De ſcd̓a ratione ſcꝫ ꝓptervtilitatē iā ſcitis ꝙ ꝑſona vtilis ⁊ ꝓficuaalicui ꝑ illū val de honorat̉. Modo etiāſcitis quo parentes ſūt vtiles ⁊ ꝓficui filijs cū ⁊ tot laboribꝰ eis ꝓuidet. Matercū quanto labore portat filiū in vtero ⁊lactat de ſanguine. qꝛ lac nō eſt niſi ſanguis qͥ per nimiā decoccōm dealbat. ⁊ quōpaſcit filiū maſticā do ⁊cͣ. qn̄ non potes tibi ꝓuidere. Id̓o qn̄ ipſi ſūt ſenes vl̓ pauperes tu debes prouidere eis Iſtas duasrōes ponit ſcriptura dicens. Honora patrem tuuū ⁊ gemitus matris tue nō obliuiſcaris. Memento qm̄ niſi per illos nonfuiſſes. Ecce prima ratio ⁊ tribue illis qͦmō ⁊ illi tibi. Eece ſcd̓a. de tercia rōe notandum ꝙ ratio dictat iuueni vt honoretantiquū ymo etiā de hoc eſt preceptū dicens. Corā capite cano ꝯſurge ⁊ honoraꝑſonam ſenis Leuit̉. xix. Cum gͣ quilibetpater ⁊ mater reſpectu filiorū ſint ſeniores ⁊ propter ſenectutem aliquis ſit honorandus multo ergo plus parentes. nōſufficit honor de caputio ſꝫ ꝟbis ⁊ factishonore oꝫ exhibere. Mō videamꝰ exꝑietiā hꝰ precepti ī xp̄o. Dico ꝙ nunqͣꝫ fuitfiliꝰ qui tm̄ honorauerit mr̄eꝫ vt xp̄s ꝟgꝭneꝫ ⁊ pr̄em putatiuū ſcꝫ ioſeph non ſoluꝟbo ſꝫ etiā oꝑe ẜuiēdo. dicat̉ cū virgo ⁊