De ſācto Iohannebaptiſta Sermo

liquorem quo poſſit inebriari. nec comedet panem nec carnes nec piſces nec fructus. Sed cibus eius erit mel ſilueſtre etlocuſte. Ueſtis erit non de auro ſerieo lana nec de lino. ſed de pilis camelorū; hondormiet in lecto ſed in terra: nō morabitur in ciuitatibꝰ ſed in deſerto. Secundoerat magnus corā domino in ſanctitatevite quādo ante eius natiuitatē iam eritſanctus. Spū ſancto replebitur adhucex vtero matris ſue. Luc. pri. Tercō eritmagnus corā domino deo in magna vtilitate quia multos filiorū Iſrahel cōuertet ad dominum deū/ ⁊ ad fideꝫ meſſye.et ad penitenciā. Quarto erit magnꝰ coram deo ī dignitate. qꝛ ſicut Helyas eſtventurus ante iudiciuꝫ generale ad predicandū contra antixp̄m. Sic iſte venietante ſaluatoris aduentū ip̄m notificādomundo ⁊ oſtēdendo. De iſtis nouis ſacharias habuit gaudiū ſingulare ¶ Sedconſiderata ſua ſenectute vidēs manusſuas rugatas cogitata ſenectute vxoris.et eius ſterilitate dubitauit. Hic defecit.et dixit angelo. vnde hoc ſciā? Ego enimſum ſenex ⁊ vxor mea proceſſit in diebꝰſuis. Lu. pri. Reſpondit angelus ad mo4ignātꝭ dū ꝑſone in dignitate dubiū ponis ī verbis meis qui mentiri nō poſſuꝫ quia angelus bonꝰ non poteſt mentiri nec decipere ⁊ dixit In hoc ꝯgnoſces veritate quātibi nunciaui. Ecce enī eris tacens ⁊ nonpoteris loqui vſqꝫ ad diē natiuitatis eiꝰ.pro eo ꝙ non credidiſti verb̓ meis Et angelus receſſit ⁊ zacharias remanſit mutus. Ecce hic eius nunciacōeꝫ glorioſamqꝛ manus dnī ⁊cͣ. Moraliter hic cū dicitur Sacharias dubitauit ī quo errauit.Sic eſt de multis qui de ſecretis fidei etveritatibꝰ diuinis quas deus denūciauitnon ſolū ꝑ ꝓphetas ſed ꝑ angelos ⁊ ꝑ ſeipſū incarnatū. ſed multi dicūt cū zacharia Unde hoc ſciā volentes diſputare qͦmō poteſt hoc fieri ꝙ xp̄us tam magnus

ſit in tam ꝑua hoſtia cōſecrata Iteꝫ quādohoſtia frangitur quō non frangitur xp̄usArgumēta ſunt naturalia. vnde hoc ſciāMagnū peccatū eſt maxime qꝛ de hͦ habetis iā exemplū in natura ſcꝫ in ſpeculo.etcͣ. Ideo Ambroſi. Tolle argumentavbi fides queritur. Si dicatur. ⁊ nunqͥtAuguſtinꝰ ⁊ Thomas ⁊ alij doctores.queſiuerunt racōnes ⁊ argumenta. Dico ꝙ racōnes ⁊ argumēta bona ſunt proconfortacōne intelligencie. ſed non proconfortacōne credēde nec pro fundamēto credencie. Si fuiſſet dictum tunc beato Auguſtino quare credis tres ꝑſonasin trinitate ⁊ vnū deum certe non reſpōdiſſet ex tali arguinento vel racōne.¶ Sꝫdixiſſet quia ita predicauit ⁊ docuit xp̄sverus deus ⁊ homo ⁊ apoſtoli eciam determinarunt/ qui ergo nunc querūt argumenta ⁊ raciones pro fundamento fideitales cum Sacharia efficientur muti tēpore antixp̄i. Quia ſtatim cadent quiailli facient racōnes infinitas ⁊ argumenta. Sed perſone obedientes ⁊ ſimplicesſtabunt firmiter ⁊ ſecure dicentes miniſtris antixp̄i placent nobis noua noſtra.quia fides mea non fundatur in argumētis ſed in obediencia. Ideo apl̓us. Sermo meus ⁊ predicacō mea non in ꝑſuaſibilibus humane ſapiencie verbis ſed ī oſtenſione ſpūs virtutis vt fides veſtra nōſit in ſapiencia hominū ſed in virtute dei.prīa ad Coꝝ. ij. ¶ Nota ſermo meꝰ ⁊cͣI. non facio fundamentuꝫ in argumentꝭlogicalibus ſeu phiſicis ſed in virtute d̓i.ꝑ fidem ⁊ ſimplicem credenciaꝫ. Et hocde primo mirabili ⁊cͣ. ¶ Dico ſecūdo ꝙmanus virtutis dei operata eſt in beatoIohanne generacōnem virtuoſam quiaa parentibus genitus fuit virtuoſe miraculoſe. quia non ſufficiebat virtus patrꝭad generandum nec matris ad concipiendum. ſed virtus dei ſuppleuit dans vimpatri ad generandum et matri ad concipi