De ſācto Stephano Sermo

Nota de miraculis ꝓpter miracula natiuitatis. Hoc ergo ſciēs ꝟgo Maria vehementer expectabat ſingula videre ⁊ poterat dicere. Ueniat qͥ mittēdꝰ eſt ⁊ ip̄eerit expectatio gentiū Gen̄. xlix. ¶ Moralit̓ iſta qͥnqꝫ mirabilia debemꝰ nos expectare q̄ ventura ſūt ī ꝑtu corꝑis qn̄ ꝑmortē parit bonū ſpm̄ qꝛ al̓s niſi ſit bonus filiꝰ nō fiūt iſta mirabilia. Prīo enīin partu bonoꝝ qn̄ aīa exit de corꝑe ꝑmorte nox pn̄tis vite q̄ nox d̓r reſpectudiei gl̓ie clare ſcit ⁊ aīa. Dicit nox p̄ceſſit dies āt appinqͣuit ad Ro. xiij. Scd̓oqn̄ angeli mittunt ad eā. Anīa enī bonaqn̄ egredit de corꝑe nō inuenit ſe ſolamſed aſſociatā angelis bonis mala āt malis angelis aſſociat. Tercio angeli cantando ducūt eā ad gl̓iam ut ſponſa ducitur ad eccīam factum ē ut moreret̉ mendicus vt portaret̉ ab angelis ī ſinū abrahe Luc. xvi. Quarto qꝛ beſtie ſcꝫ infernales ī aere exn̄tes faciūt reuerētiā ī trāſitu fugiētes. Quinto de leticia ⁊ gaudio qd̓ fit in plateis vel ordinibꝰ angeloꝝ qꝛ gaudiū ē in celis angelis dei ſuꝑvno pctōre pnīam agēte Luc. xv. Multomagis ē eis gaudiū de ſcō pnīam complente videt̉ ergo vobis. Si ille partꝰdebet ardent̓ deſiderare quēadmodū domicella expectat ⁊ deſiderat gl̓iaꝫ nuptiarū q̄ nihil ē reſpectu illiꝰ gl̓ie ⁊ honoris.Iō d̓r de his oībꝰ diē hec ſupple miracula recordatus ſū ⁊ effudi in me aīam meam Ecce ꝑtꝰ qm̄ trāſibo ī locū tabernaculi admirabilis vſqꝫ ad domū dei p̓s xli¶ Sermone ſcd̓ꝫ vigilie natiuitatꝭ xp̄iqͣre in parte hyemali de tꝑe¶ De ſancto StephanoIſputantescum Stephano nō poterātreſiſtere ſapīe ⁊ ſpūi qͥ loq̄ ba

tur Actu. vi. Int̓ oēs alias ꝓmiſſiōesmagnas ⁊ mirabiles qͣs xp̄s fecit apl̓is ⁊diſcipulis ſingularis fuit illa. Ego dabovobis os ⁊ ſapīam cui nō poterunt reſiſtere ⁊ cōtradicere oēs, vr̄i. Luc. xxi. Nota ego dabo vobis eloq̄ntiā ad loq̄ndūp̄dicāduꝫ ⁊ diſputāduꝫ ⁊ dabo vobisſapīam. ſcꝫ ꝑ infuſionē. Rō huiꝰ ꝓmiſſionis fuit. qꝛ volebat eos mittere ꝑ mudum ad p̄dicādum. Iō fuit nccͣia iſta ꝓmiſſio Maxīe ſi vultis cogitare defectꝰapl̓oꝝ xp̄i ⁊ diſcipuloꝝ qꝛ erant rudespiſcatores ⁊ ſine eloq̄ntia. Iā ſcitis ꝙꝑ malā locutōeꝫ hō ꝑdit ius ſuū deficiebāt āt in fcīa intellectuali. qꝛ nūqͣꝫ ſtuduerāt loycā phīam. theologia ⁊cͣ ⁊ habebāt diſputare etiā ꝯͣ pͥncipia phīe cū magnis ph̓is. Ecc rō qͣre eis ꝓmiſit d. Ego dabo vobis os .i. eloq̄ntiā ī ore corāregibꝰ pͥncipibꝰ ⁊ ph̓is ne rōnibꝰ vr̄is ⁊argumētis poſſint reſiſtere ⁊ argumētaſophiſtica ph̓oꝝ intelligere. Iſta ꝓmiſſio ī oībꝰ apl̓is ⁊ diſcipulis fuit cōpleta.Sꝫ ſingularit̉ on̄dit thema fuiſſe cōpletū in b. Stēphano cū d̓r Diſputātes cūſtephano ⁊c̄ pꝫ thema. ẜm ꝟba thematꝭnotaui in beato Stephano duo ſingularia ſcꝫ. Primo ex ꝑte iudeoꝝ bellū multū rigoroſuꝫ ibi diſputātes cū Stephano. Scd̓o ex ꝑte xp̄i victoria miraculoſa ibi ⁊ nō poterāt reſiſtere ſapīe ⁊ ſpūiqui loq̄bat. ¶ Dico pͥmo qd̓ ẜm ꝟba thematis on̄ditur in btō Stēphano belluꝫmultū rigoroſum. quia de fide catholicade materia tam altā ⁊ ſubtili ⁊ tot arguentes contra vnū reſpondentem. Sic p̄lium eſſet rigoroſum ⁊ ꝑiculoſum alicuimiliti plures contra eum preliantes diuerſis generibꝰ armoꝝ loricatis rigoroſius ⁊ ꝑiculoſius eſt p̄liū vbi de fide catholica cum inimicis fidei diſputatur ⁊vnus ſolus contra multos cum tot argumentis rōnibꝰ de ductionibꝰ ⁊ ꝑſuaſionibꝰ que ſunt lancee gladij ⁊cͣ. Ita fuit