De ſancto Silueſtro Ser. II
in eost grecumngue eſarus. ne.latine lingue eſtinſut eſt ei batbatus iioſtroloquēte vlum.ins ad intel.nda īgenter ſtudere. Scd̓o eſtialuſe meditatōis.rius ⁊ tacebit quia leuaia tangit que ſunt neceſſatuaīpleta ſit meditatio interuacorporalis quietatio qd̓ notimair ſedd̓m eſt vetlunuquod notatur cum dicitur ⁊ inexcium eſt mentis eleuat.ur cum dicitur quia leuauitſcliimo ergo ad completam cordaetationem requiritur cōntra multos ſcolares ⁊ religioſen poſſunt ſedere incathedris adm. nec in ſcolis.os ⁊ plateas ocioſi ⁊ vrinam norſi diſcuiunt. litōem cordis non pertidete hicitivittute qlto. apoſtoliqueum ſanctumxideparuſiliſera liem exieriusn recepetunpente de celo ſonus ꝑn vbi erant ſe
Actuū. ij. Ceperunt loqui varijs linguisput ſpūs ſanctus dabat eloqui illis. Secundo ad completā cordis meditationeꝫrequirit̉ verborū repreſſio quod notaturcū dicit̉. ⁊ tacebit. contra illos qui priusvolūt loqui qͣꝫ inſtrui. dicere qͣꝫ diſcere.Eccle. xxxij. Audi tacēs ⁊ ꝓ reuerētia accedet tibi bona grā. bonus ſcolaris longotꝑe primū debet tacēs audire qͣꝫ audeatloquendo docere. Natura ꝑuulorū eſt ꝙlongo tꝑe priꝰ audiūt qͣꝫ loquunt̉. vndeiſti preſumptuoſi ⁊ ad loquendū ꝓmptinaturā hūanaꝫ ꝑuertunt. quia prius volunt erudire ꝑ verbū qͣꝫ erudiant̉ ꝑ auditum. Tercio ad ꝑfectā meditationeꝫ cordis requirit̉ mentiſ eleuatio quod notat̉cum dicit̉ qꝛ leuauit ſe ſup̄ſe. ſed quō p̄thomo ſe ſup̄ ſe leuare. cū res eadē eodemtꝑe non poſſet eſſe inferius ⁊ ſuꝑius ẜmſanctos. duplex homo diſtinguit exterioret interior. exterior ad inferius iacendumdeprimit̉. Sap̄. ix. Corpus qd̓ corrumpit̉ aggrauat aīam ⁊ terrena in habitatiodeprimit ſenſū multa cogitanteꝫ. eſt etiāhomo interior. qui de die in diē renouat̉quāqͣꝫ corrūpat̉ exterior. ille ergo ſe ſuperſe eleuat qui neglecto exteriori homīe interiorē ꝑ continuā mentis meditationeꝫleuat. ſic leuabat ſe ſuꝑ ſe apoſtolus parlus qui in terris habitās corpore in celisꝯuerſabat̉ mentis meditatione. Tercioeſt diſcuſſionis ꝓprie ſolitudo. Iſa. xxxij.Habitabit in ſolitudine iudiciū. qui em̄bn̄ vult cauſam ꝯſcientie diſcuttere debrtumultū mūdi fugere ⁊ apud ſemetipſūmanere vt ſic ſe iudicando poſſit diuinūiudiciū euadere. jͣ. Choꝝ. xi. Si noſmetipſos iudicaremus non vtiqꝫ diiudicaremur. qꝛ ꝑ iudiciū ꝓprie diſcuſſiōis ⁊ emēdationis effugimus iudiciū diuīe vlcionis. homīes ſuſpecti de magniſ reatibusduplici iudicio ſolent examinari. ſcꝫ iudicio aque ⁊ iudicio ignis. Nos ergo prīonolmetipſos iudicio aque examinemus.vt ſic ꝑ aqͣs lacrimaꝝ a peccatis noſtris
uoſtras conſciētias lauemus pͣs. vi. Lauabo per ſingulas noctes lectū meū lacrimis meis. ⁊ qd̓ poſt lotionē lacrimaꝝ pecati vel ſequele ipſius remanſerit igne caritatis purgemus. Nūe. xxxi. Omne qd̓p̄t trāſire ꝑ flāmaſ igne purgabit̉. Quarto ē ſolitudo mūdicie ꝟgīalis. Iſa. xxxv.Letabit̉ deſerta ⁊ inuia ⁊ exaltabit ſolitudo ⁊ florebit quaſi liliū. ꝑ deſerta in via ⁊ſolitudinē deſignatur ꝟginalis ſtatus. qͣſtatus eſt magne iocunditatis ⁊ exaltationis. hō qui hꝫ caſtrū pulcrum multū letatur ſi poſt multos in curſus inimicorūet multos ictus machinaꝝ inuenit caſtꝝſuū integrum ⁊ in nullo diſſipatū. certelonge amplius debet letari mūdicia ꝟgīnalis quādo poſt multos incurſus temptationū carnis ⁊ corporis ſui regnū inuenit. Sap̄. iij. Felix eſt ſterilis ⁊ in coinqͦnata que neſciuit thorum in delicto habebit fructū in reſpectione animarū ſanctarum. iſta ſolitudo non ſolū exaltabit. ſedſicut ſubdit̉ ſicut liliū florebit. criſtuſ ſpōſus anime ſancte ſe liliū voluit appellareCan. ij. Ego flos campi ⁊ lilium ꝯuallium. ⁊ ideo anime ſancte ſponſus qui lilium vocat̉ lilijs caſtitatis delectat̉. Can̄..ij. Dilectus meꝰ mihi. ⁊ ego illi qui paſcit̉ inter lilia. anime ſancte ſponſus nonſolum in roſis martirum. ſed in lilijs ꝟginum. ⁊ violis confeſſorum ſanctorumdelectatur. cum quibus beatus ſilueſterconfeſſor domini egregius perpetua iocūditate letatur. Ad quā nos perducere dignetur. ⁊c̄. Amē.¶ De ſancto Si lueſtroSermo. IIIlectus a deoet hominibus cuius memoria in benedietione eſt. Eccleſiaſtici. xlv. In verbo propoſito deſcribitur beatus ſilueſter cōfeſſor domini ⁊ pōtifex a duobus. Primo a merito ſancteoꝑatōis cum d̓r dilectus a deo ⁊ hoībus